Simon YATES’ besef van verzadiging 

is beter dan het risico van burn-out

Verrassend nieuws inderdaad dat Simon Yates, de winnaar van de Giro 2025, meteen stopt met koersen. Het werd door bepaalde media opgeklopt tot een donderslag bij heldere hemel. Hoezo don-der-slag?! Dat is subtiel insinueren dat er iets pejoratiefs moet aan vastzitten. Nooit toaal uitgesloten, neen, maar wanneer een bedrijfsleider er op zijn 50ste mee ophoudt dan worden daar minder vragen bij gesteld.

Overigens is de Britse klimmer al bijna 33,5 jaar en dus niet piep meer. Om het bij drie anderen te houden: Eddy Merckx stopte al vòòr zijn 33ste, Bernard Hinault en Tom Dumoulin vòòr hun 32ste. Het zijn niet allemaal Valverdes die het tot na hun 42ste uitzongen.

Simon Yates zelf is het best geplaatst voor tekst en uitleg bij een weloverwogen abdicatie die hij op het juiste moment genomen acht. 

Simon is, navenant prestties, pensioengerechtigd, zeker weten. Hij zou dit jaar aan zijn negentiende grote ronde zijn begonnen. Van de achttien waarin hij wel aanzette, won hij de Vuelta 2018 en de Giro 2025. Het eindpodium van de Tour (vierde in 2023 en vorig jaar winnaar van de mooie rit naar Le Mont-Dore Puy de Sancy, vijf jaar na Bagnères-de-Bigorre en Foix Prat d'Albis) bleek net iets te hooggegrepen. In de Giro behaalde hij zes dagzeges, in de Vuelta twee.

Voor Simon is de tijd rijp voor het algemene leven, in tegenstelling tot zijn tweelingbroer Adam, die er (nog tot eind 2028 onder contract bij UAE Team Emirates - XRG) nog meer dan even mee doorgaat.

Grischa Niermann, Head of Racing bij Visma-Lease a Bike, had het ook Simon willen zien doen. Het besef van verzadiging is evenwel beter dan het risico van een burn-out. Simon koos voor intacte trots en een zalig gevoel van rust en sereniteit. 

En voor wie toch altijd graag iets ‘vindt’ over de beste coureurs is er dit: Simon werd op 12 maart 2016, na de zesde etappe van Paris-Nice, betrapt op het verboden middel terbutaline, volgens zijn teamleiding zat het in een middel tegen astma hij op advies van zijn arts innam. Die zou verzaakt hebben dispensatie aan te vragen voor het gebruik en dus werd Simon vier maanden geschorst. Hij antwoordde met de pedalen: dagwinnaar en zesde in de eindstand van de aansluitende Vuelta. Het seizoen daarop begonnen zijn nog betere campagnes.

Simon Yates mag geboekstaafd worden als de op één na (Chris Froome) best prestérende Britse renner in de grote ronden en in mijn algemene naoorlogse palmaresranking bekleedt hij een aardige 144ste plaats.

Hoe zijn tweelingbroer Adam over zijn abdicatie denkt en waarmee Simon voortaan zijn dagen zal vullen, kon ik (nog) niet achterhalen.

Aan een wielercarrière is er een einde én een begin. Ook dat laatste van Simon mag best nagetrokken worden met als highlights een dubbele wereldtitel op de baan: als junior in de madison (met Daniel McLay als sidekick), in Melbourne 2010 als belofte in de puntenkoers van Minsk 2013. Als afwijkende voorsmaakjes kon dat tellen.