maandag 24 februari 2020

Caleb EWAN,
de véélzijdigste bolide

Wat een sprankelende finale, die tweede rit van de UAE Tour, en een dito ontknoping op de steile Hatta Dam, waar Caleb Ewan en Sam Bennett zich afzonderden en een rechtstreeks duel uitvochten voor de dagzege annex rode leiderstrui. Het had iets van een Milano-Sanremo die op een ingekorte Mur de Huy aankwam, alvast een kolfje naar de krachtige drijfstangen van de gedrongen Australiër, ongetwijfeld de véélzijdigste bolide van het huidige peloton die ik nu al durf opvoeren als de topfavoriet voor Milano-Sanremo over een kleine maand tenzij ook hij moet wijken voor de illusie dat Philippe Gilbert de Primavera kan winnen.
Caleb EWAN leidt vòòr Benjamin DECLERCQ en Edward PLANCKAERT tijdens de slotrit van de Keizer - Koksijde in 2012. Die slotrit werd (zie hieronder) gewonnen door de onbekend gebleven Robert-Jon McCARTHY, een landgenoot van de meejuichende Caleb EWAN, die zich in de Ter Duinenlaan onderscheidde als teamplayer.



Pure sprinters als Pascal Ackermann, Mark Cavendish, Fernando Gaviria en Dylan Groenewegen werden onderweg genadeloos overboord gekieperd, zo ook de heroptredende Chris Froome terwijl de niet fitte Laurens De Plus niet meer aanzette.
Iets helemaal anders wordt de derde rit (184 km.) van net buiten Dubai naar de Jebel Hafeet, de elf kilometer lange slotklim die met de nodige schommelingen gemiddeld bijna zeven procent stijgt en de opmars van de klassementsrenners moet inluiden: Emanuel Buchmann, Davide Formolo, David Gaudu, Wilco Kelderman, James Knox, Alexey Lutsenko, Rafal Majka, Daniel Navarro, Wout Poels, Domenico Pozzovivo, Diego Ulissi, Alejandro Valverde, Adam Yates, Ilnur Zakarin ,..... Het zou een verrassing van formaat zijn indien er nog iemand anders won en de tijdelijke of definitieve macht greep.
De derde rit van de UAE Tour kan vanaf 11u45 gevolgd worden op Eurosport 1 (Telenet-kanaal 65).
Vlaanderen helemaal klaar 
om ook in 2020 te knallen

Vlaanderen is tot ter tand gewapend voor een nieuwe hoofdrol op de bühne van het internationale wielrennen. 
Remco Evenepoel sloeg natuurlijk alles maar de overwinning van Dylan Teuns in de afsluitende tijdrit van de Ruta del Sol kan ook tellen.
Eind juli 2017 had hij, wel derde na Alejandro Valverde en Dan Martin in La Flèche Wallonne, als contractrenner nog geen enkele overwinning behaald. De Tour de Wallonie luidde de ommekeer in. Na de openingsrit won hij ook de derde en de vijfde etappe en werd hij eindwinnaar. Dat herhaalde hij in de Tour de Pologne en de Arctic Race of Norway. Eénsklaps stonden er acht zegestreepjes achter zijn naam. Hij bleek geen one year - wonder, al won hij in 2018 tijdens een nochtans uitstekend seizoen (afgesloten met een derde plaats in de Giro di Lombardia) weer niet. Dat werd in 2019 dubbel en dik goedgemaakt met een dagzege in het Critérium du Dauphiné en bovenal in de Tour op La Planche des Belles Filles, wat hij ei zo herhaalde in de Vuelta maar in Ares del Maestrat moest hij zich vergenoegen met de tijdelijke leiderstrui. Dit jaar was hij er allervroegst bij in Valencia en vooral in Andalucia, waar hij zichzelf verraste met een zege in de individuele tijdrit met de steile klim als natuurlijke bondgenoot en methet kiezen van de juiste lijn in de afdaling.
Het promoveert Dylan, meer nog dan hij al was, tot een allrounder die altijd en overal kan uitpakken. Verlies daarbij zeker niet uit het oog dat hij vorig jaar vijfde werd in de Omloop van "de koers is van ons".
Enkel een Vlaamse afwerker leek nog te ontbreken maar dat was zonder de waard - Tim Merlier gerekend. De regérende kampioen van België trok, na een best aardige winter in het veld, de aandacht met een dagzege in de Tour of Antalya (Turkije), wat zijn teamgenoot Gianni Vermeersch hem ei zo na voordeed in de tweede rit. Dit duo zou de komende weken en maanden wel eens kunnen uitpakken op de dagen dat hun forward Mathieu van der Poel hen een “go” toeschreeuwt.
Nog eerder waren er ook al Dries Devenyns (winnaar van de Cadel Evans, een manche van de World Tour) en Xandro Meurisse (winnaar van de ééndaagse Vuelta a Murcia).
Greg Van Avermaet en Tim Wellens wonnen nog niet maar neem dat ook zij al vèrgevorderd zijn voor de één- en de méérdaagse veldslagen van maart en april. Last but not least is er Thomas De Gendt die jaarlijks garant staat voor minstens één meesterwerk, waarvan hij een patent heeft.
Evenepoel, Fuglsang en … Quintana ge-won-nen, 
zo ook Pascal Ackermann

Pascal Ackermann bracht kort na de middag de prelude met een koninklijke spurtzege in de openingsrit van de UAE Tour in Dubai, waar hij het haalde van vooral Caleb Ewan en Dylan Groenewegen. Dat kan hij deze middag (te volgen vanaf 11u45 op Eurosport 1, Telenet-kanaal 65) misschien herhalen al is de tweede etappe bezwangerd met nogal wat hoogtemeters. Een kolfje naar de pedalen van punchers die dat ietsje meer in huis hebben dan explosiviteit. Vooral de korte, maar korte steile dam (met stroken tot 17%) zal als potenbreker gelden.
Dan was het in Andalucia de beurt aan Jakob Fuglsang om zijn beste tijdrit ooit af te haspelen als tweede in dezelfde seconde als de verbazende Dylan Teuns, die almaar allrounder uit de hoek komt daags nadat hij een nog beter eindklassement verkwanselde zoals hem, na een eclatante dagzege op La Planche des Belles Filles, helaas ook overkwam in zijn eerste Tour in 2019. Toch wil de perceptie dat we van dit Limburgse competitiebeest (84 koersdagen in 2019) nog lang niet alles gehad hebben. 
Eén en ander viel helemaal tussen de plooien van het volgende hoogstandje van Remco Evenepoel, die zijn eindzege veilig stelde met winst in de afsluitende tijdrit waarin hij na een zware vierdaagse zelfs een uitgeruste en gefocuste wereldkampioen Rohan Dennis wegzette. Remco verbeterde zelfs (-2”) Geraint Thomas’ wedstrijdrecord, hoewel volgens Yves Lampaert de zwaardere wind dit keer nadeliger blies dan in 2018. Daar valt weinig aan te voegen en zeker geen ongeremde voorspellingen. Dat Remco het potentieel heeft om voor het allerhoogste in aanmerking te komen, staat als een paal boven water. Toch wil hij het zelf liever stap voor stap / koers per koers bekijken. Over achttien dagen begint hij in de Tirreno-Adriateco aan zijn volgende opdracht op een met de Algarve vergelijkbaar traject met eveneens een afsluitende tijdrit, de clasico in San Benedetto del Tronto maar met een nog betere bezetting. Zelfs indien ook dat in een succes uitmondt (en/of aansluitend in Milano-Sanremo), dan nog zal het geen referentie zijn om ook een kleine twee maanden later ook van de Giro het hoogste te verwachten, als is het zeker niet uitgesloten dat hij ook daar verrast. Ter info: Fausto Coppi was tachtig jaar geleden 20 jaar en (bijna) negen maanden toen hij de jongste winnaar ooit van de Giro werd.

Ook de eindzege van Nairo Quintana in de Tour des Alpes-Maritimes et du Var kwam in de slotrit (gewonnen door Julien – zoon van Jean-François - Bernard) niet meer in het gedrang. In Paris-Nice, waarin hij (+39”) in 2019 na Egan Bernal al tweede werd, zal hij opnieuw meedoen voor het podium. Eigenlijk heeft hij voor Team Arkea-Samsic nu reeds een aanzienlijk gedeelte van zijn lucratief contract terugbetaald.

zondag 23 februari 2020

Jack HAIG, huldiger van de geleidelijke progressie

Jack Haig: je moest een insider zijn om al van hem te hebben gehoord. In de Cycling Quotient Ranking schoof hij in 2019 op zijn sokken op naar de 69ste plaats maar beklijvende prestaties zaten daar niet tussen, wel dichte ereplaatsen in mooie korte rittenkoersen: derde in de Herald Sun Tour 2014, tweede in Tour Alsace 2014, tweede (na Marc Soler) in de Tour de l’Avenir 2015, tweede in de Tour de Slovénie 2016, derde in de Tour of Utah 2018,….. 
De toch al 26-jarige Australiër is oerdegelijk in de meerdaagse inspanning met bovenal een vierde plaats in Paris-Nice 2019. Of hij dat kan doortrekken in de drie grote ronden valt nog te bezien na zijn 21ste plaats in de Vuelta en zijn 38ste in de Tour van 2019.
Dit seizoen zette hij nog mooiere stappen: tweede (na Tadej Pogacar) in de Volta a la Comunitat Valenciana en deze namiddag begint hij, na dagwinnaar in Granada, als derde (+35”) in de tussenstand aan de afsluitende tijdrit van de Ruta del Sol. Jack Haig is - evenmin als Jakob Fuglsang – geen uitmuntende tijdrijder, integendeel. Zelfs wanneer het er toe deed, zoals in Paris-Nice van vorig jaar, bleef hij steken op de 24ste plaats op ruim een minuut van zijn illustere kompaan Simon Yates. En in de tijdrit van de Tour 2019 in Pau werd hij beschamend 137ste.
Benieuwd hoe hij zich vandaag in Mijas in de 13 km. tijdrit verhoudt tot de andere hooggeklasseerden van de Ruta del Sol. Deze prestatie kan significant zijn voor zijn toekomst als klassementsrenner in de grote ronden. Soms leiden omstandigheden tot … zelfontdekking. In dat verband herinner ik mij graag … Freddy Maertens, die er als neoprof n 1973 van uitging dat tijdrijden niet aan hem besteed was tot hij in de Quatre Jours de Dunkerque aan de afsluitende tijdrit begon als tweede stond in de tussenstand op zeven seconden van leider Frans Verbeeck. Freddy gaf het volle pond en oversteeg niet enkel Frans Verbeeck (+10”) maar ook Joop Zoetemelk (+5”) en Raymond Poulidor(+7”). De tijdrijder - Maertens was geboren. Iemand zou Jack Haig dat verhaal moeten vertellen, het zou hem misschien dicht(er) brengen bij het eindpodium van de 66ste Ruta del Sol.  
Evenepoel, Fuglsang en … Quintana op winnaarskoers

Remco Evenepoel en Jakob Fuglsang hebben, met een ijzersterke defense in de cruciale voorlaatste rit, hun uitgangspositie aan de vooravond van de beslissende tijdrit geconsolideerd. Voor de Deen is de marge (14” op Mikel Landa en 35” op Jack Haig) ruim, zodat hij vandaag als matige tijdrijder wel niet meer in verlegenheid zal worden gebracht. Anders ligt dat voor Remco die net genoeg fracties van een seconde overhield om met de stimulans van de gele leiderstrui aan de 20,3 km. tijdrit te beginnen. Dan Martin en Maximilian Schachmann staan in dezelfde seconde geklasseerd, Miguel Angel Lopez (dagwinnaar op Alto Malhão) volgt op één seconde, Rui Costa op drie tellen. Evenepoel start als vice-wereldkampioen tijdrijden, als de favoriet maar de vorm én de omstandigheden (die wel eens imponderabilia zijn) hebben het laatste woord. Remco lag, na het redden van zijn leiderstrui, compleet uitgeteld op de grond. Een even dierbaar als beklijvend beeld dat aangeeft dat zijn prestaties, die hij op eigen krachten realiseert, niet evident zijn. Overigens: zijn fysieke ontwikkeling is nog niet voltooid zoals die van zijn beduidend oudere concurrenten. 
De vijftien (!) jaar oudere Jakob Fuglsang moest in Granada (na de passage op de Alto del Purche) minder diep gaan om Mikel Landa en dagwinnaar Jack Haig bij te blijven. De stimulans van de leiderstrui zal ook hem als matige tijdrijder aardig van pas komen. Goed voor hem dat favoriet Brandon McNulty al op drie minuten geklasseerd staat. Fuglsang had dé renner van 2019 kunnen worden indien een dubbele valpartij hem in de Tour niet had uitgeteld.

In de schaduw van Remco Evenepoel en Jakob Fuglsang is er ook de verdere opmars van Nairo Quintana die, na Chalet Reynard in de Tour de la Provence, nu ook op de Col d’Eze in de Tour des Alpes-Maritimes et du Var een demonstratie weggaf waarmee hij de verzamelde tegenstand (waarin een verbazende Laurens Huys) op 40” zette. Jammer dat deze driedaagse ook niet afgesloten wordt door een individuele tijdrit. Die had kunnen aangeven in welke mate Quintana 2.0 op dit onderdeel al of niet verbeterd is.

In deze hebben we het zowaar over wat vroeger als voorbereidingskoersen stonden gecatalogeerd. Dit is nu al langer niet meer het geval. En toch moet het grote werk nog beginnen met, na het opgeklopte Vlaamse openingsweekend, vanaf de Strade Bianche, gevolgd door Pars-Nice en Tirreno-Adriateco. Dat zullen voor het brede wielerpubliek absolute trekpleisters worden.

In afwachting is er vanaf deze middag (12u05) op Eurosport 1 (Telenet-kanaal 65) een copieus wielermenu met de de eerste rit van de UAE Tour (een zevendaagse manche van de World Tour) en vanaf 15 uur de ontknopingen van de Ruta del Sol en de Volta ao Algarve. U kijkt toch ook?! 

zaterdag 22 februari 2020

Cees BOL
hoegenaamd géén pipo hoor

Zoals, zij het met de onvrijwillige medewerking van de overgretige Dylan Teuns die de ultieme haakse bocht verkeerd inschatte, de tweede dagzege van Jakob Fuglsang een aangekondigde kroniek was, zoveel minder verwacht was de triomf van de 24-jarige Cees Bol met dank aan de puike lead-out van de oorspronkelijke pistier Casper Pedersen. Een verrassing, dat wel, maar je beledigt hem wanneer je hem als un célèbre inconnu catalogeert want hij maakte zich ook waar als pistier en werd in 2014 zelfs wereldkampioen omnium.
Op zijn 24ste zit er nog aardig wat rek op én aan gisteren ging er één en ander vooraf wat uitdrukt dat hij geen banale sprinter van het zevende knoopsgat is. Zo werd hij eindwinnaar in Olympia’s Tour Nederland 2016, behaalde hij een dagzege in de Tour de Bretagne 2018 en won hij La Flèche Ardennaise 2018.
Rasspurter Cees BOL won in 2019 met driekwart minuut voorsprong de Oost-Vlaamse Sluitingsprijs in Zele. 
Daar zullen ze almaar blijer zijn met zijn naam op hun erelijst.
2019 bracht, na zijn overstap van SEG Racing Academy naar Team Sunweb, alles in een stroomversnelling met winst in Nokere Koerse (op Pascal Ackermann) en een dagzege in zowel de Tour of California (op Peter Sagan) en in de Tour of Norway (op Alexander Kristoff) met als toetje zowaar een … voorsprongzege met driekwart minuut in de Oost-Vlaamse Sluitingsprijs van Zele.  
Met één en ander bewees Cees én meerdaagse inspanningen aan te kunnen én beperkte hoogtemeters te trotseren wat veelbelovend moet zijn voor zijn eventuele doorgroei, zelfs al was zijn debuut in de Tour van 2019 geen voltooide symfonie door een opgave op de zeventiende dag.
Alles werd gisteren dus naar de kroon gestoken in de derde rit van de Volta ao Algarve waar men een nieuw duel verwachtte tussen Fabio Jakobsen en Elia Viviani maar Cees was ze lengten vòòr en werd nog het meest in verlegenheid gebracht door Sacha Modolo, de wat afgestompte bolide van Fenix-Alpecin.

De Ruta del Sol en de Volta ao Algarve zijn vandaag vanaf 15 uur te volgen op Eurosport 2 (Telenet-kanaal 211).

vrijdag 21 februari 2020

Wie is de strafste
de renner-Remco 
of de mens-Remco?

De dagzege van Gonzalo Serrano in de Ruta del Sol werd terecht bejubeld. Het was een fraaie cartouche die hij in de straten van Iznajar afschoot en waarmee hij een weifelend peloton verraste. Toch zal de 25-jarige Madrileen, aan zijn vierde campagne bezig voor Caja Rural-Seguros RGA, allicht niet meer dan een vluchtige passant zijn. 20-02-20 bracht allicht zijn moment suprême, want in al zijn voorafgaande koersen eindigde hij niet dichter dan de vierde plaats.

Enkele uren later was het de beurt aan Remco aan wiens voornaam men almaar minder zijn familienaam zal toevoegen. Gisteren hield hij zich opvallend langdurig gedeisd maar zoals zijn ook al geweldige ploegmaat Joao Almeida (viert op 5 augustus zijn 22ste verjaardag) zich uitsloofde, was het een aangekondigde kroniek dat Evenepoel zou uitpakken. Tegen zijn explosie op vijfhonderd meter van de hoge finish op Alto da Foia was niemand bestand.
Hij verloor door zegezeker uit te bollen nog kostbare seconden waardoor Maximilian Schachmann nog vervaarlijk naderde. Het delirium van de dag?! Toch niet, want het godenkind groeide boven zichzelf uit als mens door zijn gedachten te verleggen naar Nikolas Maes, wiens zoontje Maurice vorige week doodgeboren werd en aan wie Remco zijn triomf opdroeg. Dat hij daar in volle euforie aan dacht, ventileert zijn maximale schoonmenselijkheid.
Overigens is zijn eindzege nog lang niet binnen want veertien anderen staan binnen de 33”. Vandaag is er de golvende langste (202 km.) rit naar Tavira en morgen een kortere (170 km.) naar de Alto do Malhão (2,5 kilometer lang met een gemiddelde stijging van 9,7%), die tweemaal bestormd wordt. Weer een kolfje naar de pedalen van Remco, al hebben de vorm en de omstandigheden van de dag het laatste woord. Op zondag kan Remco de puntjes op de i plaatsen in de afsluitende 20,3 km. tijdrit rond Lagoa, licht glooiend en weinig technisch. Benieuwd hoe Remco zich daarin verhoudt tot wereldkampioen Rohan Dennis, zijn overwinnaar (-1’09”) op het wereldkampioenschap in Harrogate. Remco begint zeventien dagen later in Tirreno-Adriateco gevolgd door Milano-Sanremo aan de World Tour. Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend maar dat is het niet. Zo lees ik in “de koers is van ons” de confidentie van Remo: “Afgelopen winter heb ik na mijn trainingen regelmatig kotsend over mijn stuur gehangen.”
Daar plukt hij nu dus de vruchten van en waarmee hij de kijkcijfers van Eurosport 1 (Telenet - kanaal 65 vanaf 15 uur) doet exploderen.
En dan is er ook nog dit “detail”: met zijn eclatante dagzege in de Algarve rondde Remco voor Deceuninck-Quick.Step de kaap van tien overwinningen.