Lars PEERS almaar allrounder: 

twee maanden na primeur in het tijdrijden een bis in Herbeumont 

maar mountainbiken overrult

 

Het is korter opgesomd wat Lars in het mountainbiken en in het veldrijden niet heeft gewonnen dan wat wel. 

Zijn waslijst van Europese en nationale titels wordt extra opgelijst door zijn Olympische titel cross-country mountainbike op het European Youth Olympic Festival 2025 (Skopje, Slov.).

Mountainbiken geniet omwille van de lange beklimmingen zijn absolute voorkeur. Veldrijden geldt voor de Bevelse achterneef van Bart Wellens als een dierbare wintertraining. 

 

En nòg kan het allrounder want als klap op de vuurpijl won Lars aan het begin van de zomervakantie 2025 (na Geetbets) ook met overwicht de Ardennenkoers van Herbeumont. Robin Dooms (+22”), Miel Heuninck en Mathiz Tielens (+55”) waren de enigen die binnen dezelfde minuut eindigden.

Lars Peers (Bevel) mag à la Mathieu van der Poel luidop dromen van een lucratieve wielercarrière. Ziedaar, nadat hij tijdens de winter vooral BK veldrijden werd, het gegeven bij de verlate aanvang van het wegseizoen waarop hij zich wel iets meer wou focussen maar hoegenaamd niet ten koste van het mountainbiken, dat tot nader order zijn meest intense beléving blijft. 

 

Dit weekend rijdt Lars nog met ambitie het tweedaags Critérium Européen (Lux.), waarna de wegfiets tot de laatste dagen van de zomervakantie op stal mag. Vanaf 17 juli is er immers in Tessenderlo-Ham het BK mountainbike en geen week later het EK in Cheile Graditsei (Roemenië), evenementen die Lars voor geen goud wil missen en die hem misschien ook … goud opleveren. Whatever: initieel draait het allemaal rond het kernwoord FUN, de drijfkracht van zijn tijd en moeite om hem competitief te brengen waar hij wil zijn.

 

Voor de wegcompetitie haalt Lars hoegenaamd de neus niet op maar in die sector is de opwaartse nivellering zo breed dat winnen in de meeste koersen van details afhangt, vandaar ...

Dat was alvast niet aan de orde toen hij op 1 mei aan 43,2 km per uur zijn allereerste tijdrit (zowaar het pittige BK in Maarkedal) op zijn naam brach (foto 1 - sportfoto.be - Marc Van Hecke) t. Het wisselend reliëf was een natuurlijke bondgenoot om Ward Maillard (de regérende wegkampioen) en Mathiz Tielens af te houden. Wat een primeur!

Het zal ook in dit onderdeel van ‘meten is weten’ wel niet bij dat ene hoogstandje blijven en op de hoogtemeters al evenmin. Tien dagen na Maarkedal was er al een volgend bewijs dat hij van  alle markten thuis is. In Flanders Fields van en naar Ieper won hij de Katjeskoers, bezwangerd met nogal wat Heuvellandse potenbrekers.

 

De Ardense hoogtemeters kende Lars al langer en dat wilde hij in Herbeumont met een overtreffend bisnummer bevestigen. Voor de afwisseling koos hij (foto 2 - Myla Van Gossum) dit keer voor een vroege aanval, waarin zijn kompaan Stan Jammaer hem volgde. Toen Ward Maillard, de tweede van vorig jaar, in zijn tricolore haasje over deed, reageerde Lars gevat. Hij versnelde opnieuw tijdens de tweede ronde en werd niet meer verontrust. 

 

Lars zet vanaf september zijn studies verder aan het Heilig-Hartcollege in Heist-op-den-Berg, waarbij hij weliswaar van sportwetenschappen schakelt naar de richting sportbegeleiding.

Op sportief vlak openen zich nog nieuwere horizonten. Lars zal als neo-junior in andere gewaden aantreden dan de huidige van Crabbé-Dstny, iets waarvoor Jo Van Gossum niet ongaarne begrip opbrengt.

 Herboren Midas VAN DEN EYNDE trok scheve lente helemaal recht

Midas Van den Eynde (centrum Antwerpen) behoorde van meet af aan tot de beteren van het bouwjaar 2011. Bij de 12-jarigen leverde dat nog geen overwinningen op, wel een resem uitslagen rond de vijfde plaats, waarvan die in het BK tijdrijden in Denderleeuw vier dagen na zijn 12de verjaardag de opmerkelijkste was. Midas was tussen de u13 niet langer een grijze mus. 

Van dan af was zijn opmars niet meer te stuiten. In zijn thuisprovincie veroverde hij zowel bij de u14 als bij de u15 niet enkel de trui in de tijdrit maar ook die van de wegrit. Die titels droeg hij keer op keer ook waardig uit op de BK’s: vijfde in de tijdrit en derde in de wegrit te Quaregnon 2024, vierde in de tijdrit te Heusden-Zolder 2025.

Er was evenwel meer dan het tijdrijden. Zo zag ik hem op 28 april 2024 in Lichtervelde en op 5 juli 2025 in Rozebeke een solo van lange adem met ruime voorsprong afronden. 

Ook als het op sprinten aankomt kon hij zijn mannetje staan. Zo haalde hij het in Tongeren van Eliot Siegers die de zaterdag daarop in Huldenberg BK werd.

Een exquise seizoen waaraan hij nog een toetje breide met een overstap naar het Van Moer CT, waar hij zijn boezemvriend Trent Meuws vervoegde en dus een extra motief om ervan uit te gaan dat Mids als eerstejaarsnieuweling de fraaie lijn zou doortrekken.

Dat gebeurde evenwel niet in de eerste vier maanden. Midas had tijdens de wintermaanden geen goede basis opgebouwd, leek het noorden meer dan kwijt en had hoge nood aan een begeleider die hij vond in de persoon van Jan Geerts. Pas vanaf eind juni was hij terug van bangelijk langdurig weggeweest en het was er meteen helemaal bovenop. Met de hulp van de clubmaten Emiel Pyl en Trent Meuws zette hij de pittige koers van Roosdaal-Pamel (91 starters!) naar zijn pedalen. Drie dagen later haalde hij in Herbeumont nog steviger uit op de hoogtemeters. Op de tweede beklimming forceerde hij een eerste schifting. Met het sterkste twintigtal werden de lokale ronden aangevat met een herboren Midas steevast op de voorposten. Op de ultieme helling versnelde hij opnieuw en leek dan al gewonnen spel te hebben maar de drie beste achtervolgers slopten opnieuw aan. Geen nood voor Midas die het dan maar in de sprint beslechtte en zo een point final plaatste na vier vertwijfelde maanden.

Deze opsteker kan de toon zetten voor een vruchtbare zomer die al meteen op kruissnelheid komt met de Beker van België (zondag in Escanaffles), de Topcompetitie in Dikkebus (volgende woensdag), het BK ploegentijdrijden in Borlo (12 juli), de Ronde van Limburg (17-19 juli) en de Ardennenkoers in Couvin (22 juli), waar hij Herbeumont hoopt te bevestigen. 

Stan JAMMAER blijft alomtegen-woordig met een hoge gunfactor

 

Met een derde plaats in Herbeumont heeft Stan Jammaer zijn status van tussentijdse puntenkoning nog versterkt. Kan er tijdens de ruim drie volgende maanden nog iemand haasje over doen? Ik denk het niet.

Stan Jammaer (foto Myla Van Gossum) is geen frequente winnaar maar iemand voor wie regelmaat en uitblinken vooropstaat om zichzelf stelselmatig te verbeteren. De gewonnen Ronde van Vlaanderen is de vlag die zijn mooie lading dekt. Wat er ongetwijfeld nog bijkomt (zoals de waarschijnlijke eindzege in de Topcompetitie) zal als een extra in de armen worden gesloten.

Merkwaardig dat Stan, de zoon van fiere Bert, een hoge gunfactor in het vaandel voert. Het siert hem dat hij vrijwel evenveel genoegen beleeft aan een winnende kompaan als aan een eigen zege. Een recital van ereplaatsen werd dus dubbel en dik gecompenseerd door een beklijvende triomf in de Ronde van Vlaanderen van en naar Oudenaarde. Het heeft hem nog meer tot teamplayer bevorderd. 

Zijn podium in Herbeumont in de flank van een winnende maat zet de toon voor een bloedmooie zomer met komend weekend al het driedaagse Critérium Européen (Lux.), waarna de Topcompetitie in Dikkebus (woensdag 8 juli) en bovenal het BK ploegentijdrijden in Borlo (12 juli).

Senne CAMI weer uitmuntend 

in de Txuma Memorial (Sp.)

 

Afgelopen weekend was er in de buurt van Bilbao (Baskenland) de driedaagse Txuma Memorial die met 194 starters een sterk internationaal deelnemersveld lokte. 

Geen onbekend terrein voor Senne Cami die er vorig jaar het jongerenklassement op zijn naam bracht en vanaf de openingsrit in Leioa liet blijken dat hij dit keer meer wou. Senne probeerde meermaals de vlucht vooruit te nemen maar de concurrentie reageerde alert op elke move die hij opzette. 

Dat diende de zaak van zijn kompaan Tibo Bylois die met drie anderen vooropraakte en Cami in het verweer drong. Tegen Jose Manuel Perales Calatayud was Tibo evenwel niet opgewassen. Die reed twee minuten van hem weg en de defensieve Cami verloor nog een kleine minuut meer. 

Cami leek al na de eerste dag uitgeteld voor de eindzege en verbond zijn lot aan dat van Bylois, die ook in de tweede rit op de dichtste ereplaats strandde, tweede bleef in de tussenstand en leider werd op punten. 

Cami klom in de tussenstand naar rang negen en kreeg een vrije rol in de korte slotetappe in Erandio voor een alsnog spraak-makender klassement. Hij viel reeds na 16 km aan. Tijdens de zware beklimmingen werd leider Perales Calatayud van de kaart geveegd maar Manuel Fernandez Ramos, die na de tweede ook de derde tappa zou winnen, haalde het ook nipt (-11”) in het eindklassement want de uitgebroken Cami werd na een indrukwekkende solo van 25 km alsnog ingelopen en had Fernandez Ramos helemaal gewonnen spel.Senne deed er alles aan om de derde dagzege te behalen maar werd tot tweemaal toe naar de dranghekkens gemanoeu-vreerd zodat hij nog bofte dat hij zonder averij de vijfde plaats van de daguitslag en de tweede behaalde in het algemeen.

Het was een klein wonder dat Cami aan dit Spaans avontuur kon beginnen. Een competitiepauze van een tweetal weken werd geschoffeerd door een zware val aan hoge snelheid in een Ardense afdaling met zwaargeraakte heupen, borstkas, ellebogen en knieën voor gevolg maar die (opnieuw) wonder boven wonder snel genazen.

Senne bevindt zich aan de vooravond van drukke weken met vandaag al de Ardennenkoers in Herbeumont en vervolgens de Topcompetitie in Dikkebus (8 juli), het BK ploegentijdrit in Borlo (12 juli), de Ardennenkoers in Couvin (23 juli), het BK in Iddergem (9 augustus) en bovenal de Jugendtour Steiermark (Oostenrijk, 26-30 augustus). En daarna wenkt al het nieuwe veldritseizoen, de discipline die Senne nog niet zomaar wil laten varen en waarom zou hij?  

Internationalen Vic DE SMET en 

Seff VAN KERCKHOVE in de aanloop naar de Valromey Tour

 

In mijn ranking eerder deze week torenen Vic De Smet en in mindere mate Seff Van Kerckhove er hoog bovenuit. Kan ook moeilijk anders wanneer je beziet welk copieus buitenlands programma ze door Soudal-Quick.Step respectievelijk Decathlon CMA CGM geserveerd kregen in vergelijking met hun reeksgenoten die daarom niet minder toekomst hebben.

Vic en Seff (foto Els De Vuyst) zien nu reikhalzend uit naar hun misschien wel grootste uitdaging van het seizoen: de wellicht bloedhete Ain Bugey Valromey Tour vanaf 10 juli. Na het BK tijdrijden in Maarkedal, waar Seff duidelijk afstand nam van een nochtans opperbeste Vic, die niet ideaal voorbereid was want eerst de GP Primavera (It.) en vervolgens Bastogne-Aywaille gewonnen. Seff maakte een matige Course de la Paix (Tsj.) goed met een eclatante triomf in de Eroica (It.). 

Verbazend toch hoe De Smet en Van Kerckhove eind mei in de Tour du Pays de Vaud (Zwits.) als nationale kompanen de kleine kloof van de openingsrit op de weinig bekende Tobias Gren niet gedicht kregen. De Deen had weliswaar de Tour de Himmelfart (Den.) gewonnen en daarna twee dagzeges behaald in de Youth Tour in eigen land. 

In de aanloop naar de Valromey reed Vic De Smet vorig weekend nog de Vuelta al Besaya, waarin hij zoals alle anderen op de slotdag zoekgereden werd door het vermeende Spaanse godenkind Benjamin Noval, die vanaf 2027 als contractrenner vol aan de bak mag bij Netcompany Ineos, waar hij voortvarend wordt aanzien als de potentiële opvolger van de opstappende Egan Bernal, die na zijn gruwelijk trainingsongeval niet meer zijn niveau van als jonge twintiger haalde. 

Seff Van Kerckhove won begin juni met anderhalve minuut voorsprong de Classique des Alpes en rijdt dit weekend nog de driedaagse Classic Région Sud, waarin hij al meteen de eerste rit won. Yasu Vervoort (+47”) werd vijfde en Thomas Verdonck (+3’26”) dertiende.

Tars POELVOORDE

wat een mentale veerkracht!

 

Papa Ronny had er mij tijdens de Guido Reybrouck Classic 2023 op gewezen: “Mijn jongste zoon Tars heeft één en ander in petto, zijn fanatieke duurtrainingen leverden mooie wattages op die vroeg of iets later zullen renderen.”

Dat was toen in Damme nog niet aan de orde: in de tijdrit op zaterdag werd hij teleurstellend 74ste. Over de 11 km. deed hij anderhalve minuut meer dan Sente Sentjens, hetzij ruim 8” per kilometer. Ook op de kasseien ’s anderendaags kwam hij niet uit de verf, anoniem 67ste.

Zou Ronny mij onder het motto ‘mijn kind, schoon kind’ iets op de mouw gespeld hebben? Toch niet want de week daarop werd Tars mooi zesde in de Memorial André Noyelle en ook in de Ster van Zuid-Limburg etaleerde hij een beduidende progressie.

Het was niet gering wat hij tijdens het paasweekend in het Limburgse grensgebied neerzette: 3de in Hoeselt op zaterdag en dagwinnaar op zondag in Neerharen, waar hij een solo van 20 km. tot een winnend einde bracht. In de tussenstand was hij opgeschoven naar de tweede plaats maar in de koninginnenrit naar Mopertingen rateerde hij de beslissende ontsnapping, waardoor hij in het eindklassement terugzakte naar de tiende plaats.

Het PK was zijn volgend doel om zijn selectie voor het BK in Waregem, waar hij met zijn mama woonde, kracht bij te zetten. In Torhout reed hij op onweerstaanbare wijze van de anderen weg en dat herhaalde hij in de openingsrit van de Tour de l’Eure (Fr.), waarin hij de leiderstrui met bravoure behield. De Arend van Rekkem werd, navenant zijn beproefd recept, de volgende prooi en het zou niet de laatste zijn. Papa Ronny had mij in die dagen confidentieel laten weten dat Tars voor Lotto Dstny had gekozen als neo-belofte.

2024 werd een bewust overgangsjaar (met toch al een dagzege in de Tryptique Ardennais) dat hij finaal verder oplijstte met ereplaatsen in Zwevezele (prof)Koers (tweede na Jonas Rickaert), in Paris-Tours u23 (vierde) en in de Sluitingsprijs van Putte-Kapellen (zevende). 

Tars mocht de lat van de verwachtingen in 2025 wat hoger leggen en hij kwam daarbij niet bedrogen uit. Eind augustus won hij binnen de vier dagen zowel de Memorial Danny Jonckheere als die van Bjorg Lambrecht. Vanaf 2 november had hij iemand te herdenken binnen zijn intieme kring: zijn papa Ronny, die zo hard geloofde in Tars’ welslagen als coureur. Hij zal de waarmaking van zijn zoon helaas niet meer meemaken. Daar zal Tars intens aan gedacht hebben tijdens de finale van de 70ste Sint-Elooiprijs - Ruddervoorde Koers, die hij met inzicht en kracht helemaal naar zijn pedalen zette en die hem, na een ietwat vertwijfelde lente, weer een stap dichter brengt om vanaf 2027 vol contractrenner te zijn bij Lotto-Intermarché.

Die openingszege kwam hem eigenlijk al langer toe maar door foute inschattingen bleef hij er verstoken van. Rudder-voorde maakte alles dubbel en dik goed en nu er één schaap over de dam is zal Tars zich evenzeer voor de medemaats blijven inzetten. Wanneer alles nog eens in zijn juiste plooi valt zullen zij er ook opnieuw zijn om zijn volgend zegepad te helpen effenen. 

De waardige en correcte repliek van Massimo VAN LANCKER

 

De eventuele negendaagse schorsing en het daardoor missen van de Tour die Remco Evenepoel riskeert door voor het BK in Brasschaat te passen heeft een tsunami van reacties uitgelokt. Via mijn kanalen waren er dat een kleine vijftigduizend.

Opmerkelijk dat er behalve Remco meer anderen zijn die liever wegblijven uit Brasschaat: 

Junior Lecerf, Laurenz Rex, Warre Vangheluwe en Louis Vervaeke bij Soudal-Quick.Step; behalve Wout van Aert ook Timo Kielich bij Visma-Lease a Bike; Laurens De Plus bij Netcompany Ineos; Milan Menten bij Lotto-Intermarché en het zullen er te elfde ure wel nog enkele meer zijn die terecht of onterecht verstek geven. Dat zij daardoor voor negen dagen geschorst worden deert hen weinig.

Ook onder anderen Julian Alaphilippe, Tadej Pogaçar, Paul Seixas, Mathieu van der Poel, Jonas Vingegaard, … passen voor de titelrace in hun land maar zijn niet gehouden om eraan deel te nemen, dat geldt enkel in België, waar men evenwel via een achterpoortje kan ontsnappen: een … ziektebriefje dat zowaar mag uitgeschreven worden door de … eigen ploegarts.

 

Massimo Van Lancker, sedert twee jaar de Directeur Sport van Belgian Cycling, kan niet anders dan er met een knipoog aan toe te voegen:

“Wij als federatie zullen de laatsten zijn om een attest van een dokter in vraag te stellen en een heksenjacht te ontketenen, maar het bestaande reglement (van vèr vòòr zijn tijd) zomaar desavoueren kan al evenmin”.

 

Vraag die zich opdringt: had men geen betere datum kunnen bedenken dan de zondag vòòr de start van de Tour? Tot en met 1968 (in Mettet gewonnen door Julien Stevens vòòr Ferdinand Bracke) werd het BK voor profs de zondag nà de Tour georganiseerd. Op gezag van de UCI werd dat in de Europese landen een maand vervroegd zodat de nieuwe kampioenen in hun kakelvers gewaad aan de Tour kunnen deelnemen.

 

Massimo Van Lancker benut de gelegenheid om een lans te breken voor de opgelegde deelname aan een BK. 

“De locaties waarmee we het BK organiseren, betalen een aanzienlijk bedrag dat geïnvesteerd wordt in de koersende jeugd: wedstrijden, competities en nationale selecties. Begrijpelijk dat je als inrichter de beste renners aan de start wil.” 

 

Brasschaat is trouwens een precieuze partner die de voorbije jaren ook andere BK’s organiseerde: nieuwelingen in 2022, junioren in 2023, elite 2 en beloften in 2024 en het BK tijdrijden voor profs & elite 2 in 2025.

Er is evenwel nog véél méér: exact een eeuw geleden organiseerde Brasschaat al een eerste keer het BK voor profs, gewonnen door Félix Sellier. Brasschaat organiseerde ook de vier aansluitende jaren, alsook in 1933 en 1936. 

 

Remco Evenepoel zal er dus met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zondag helaas niet bij zijn in Brasschaat. Het zal hem sowieso zijn deelname aan de Tour niet kosten. Een andere sanctie dan en hem niet selecteren voor het WK in Montréal (op 24 en 27 september) en/of het EK (in Ljubljana op 7 oktober)? Dat zou er héél vèr over zijn en waarmee Belgian Cycling in de eigen voet zou schieten. 

Trouwens: waarom zou men Remco moeten sanctioneren, hij die al zoveel medailles (inzonderheid de beide Olympische in Paris 2024) opleverde voor Belgian Cycling? Last but not least is er zijn eigen stichting, de R.EV Cycling Academy, waarmee hij een belangrijke eigen inbreng heeft in de continuïteit van het nationale wielrennen.