Guido Reybrouck Classic

op zoek naar een volgende star

 

Wie doet Soudal-Quick.Step wat?

De Guido Reybrouck Classic werd in 2006 in het leven geroepen als huldebetoon aan de toen zwaar zieke ex-toprenner, die evenwel door het aanwenden van propolis wonderbaarlijk genas. Voorbije winter heeft hij opnieuw levensbedreigende gezondhedsproblemen. Leve de Classic! 

De erelijst spreekt intussen boekdelen met onder anderen Dylan Groenewegen (2010), Taco van der Hoorn (2011), Jasper Philipsen (2016), Remco Evenepoel (2018), Samuel Watson (2019), Vlad Van Mechelen (2022) en Hector Alvarez (2023) als opeenvolgende illustere winnaars. 

In 2023 waren er dat zelfs drie: Sente Sentjens (tijdrit), Steffen De Schuyteneer (wegrit) en de Brit Matthew Brennan (eindzege). Laatstgenoemde is inmiddels bij Visma - Lease a Bike een wereldtopper geworden en op die manier een referentie voor de Reybrouck Classic.

Vorig jaar won de Michiel Mouris de wegrit. De Nederlander zou zes maanden later in Kigali (Rwanda) na EK ook WK tijdrijden geworden maar vorig jaar werd hij in de Damse tijdrit nipt (+2”) geklopt door Vos Coleman, die daardoor eindwinnaar werd maar inmiddels onder de radar verdwenen is.

Ook dit jaar zullen het géén pannenkoeken zijn die op de diverse podia worden geroepen, waarbij ik vooral denk aan:

voor Team Grenke: de  Deen Julius Birkedal (winnaar en derde tijdens het Spaans openingsweekeinde), Karl (broer van Emil) Herzog (D.), Enzo (zoon van George) Hincapie en last but not least Sander Willems (ook knap in Spanje) die in Damme voor lauweren in aanmerking komt een jaar nadat hij er de afwachtingskoers voor nieuwelingen won;

voor Acrog-Tormans: Liam Brugman (Ned. new kid in cycling town) en bovenal Jinze Joris;

Cannibal-Victorious: Mikolay Legiec (Pool) & Sebastian Suppi (Est);

voor Hot Tubes Ineos geleid door Franky Van Haesebroucke en waarin zijn zoon Lasse): Alex Botha (N.-Zeel.) en Matthew Crabbe (V.St., die vorig jaar als nieuweling tussen 1 en 18 augustus viermaal in Vlaanderen won!); 

Onder anderen zijn er ook nog: Lars Caethoven (Flanders Academy), Kyano Cottignies (Van Moer CT), Yasu Vervoort (R.EV Cycling) en bovenal Daan Wilmsen (Crabbé-Dstny). 

Wie zich verongelijkt voelt wegens niet vermeld mag mij altijd verrassen en die kunnen vooral komen uit de gezelschappen van Decathlon CMA CGM (waarin Seff Van Kerckhove helaas ontbreekt) JEGG-Skil-DJR en sowieso de vijf nationale selecties, ik zal het daarna goedmaken.

Victor De Smet en Thur-Emiel David

Hamvraag is evenwel: wie doet Soudal-Quick.Step wat? De creatie van Johan Molly wordt aangevoerd door Simon Defrance, de Zuiderbuur die na Kuurne ook in Nokere won en omringd wordt door de kwikzilveren eerstejaars Vic De Smet, de Pool Maksymilian Matyasik, René Messely (benieuwd naar diens tijdrit zaterdag), Valentin Petillon en de Tsjech Jakub Tesařík.

Nog meer aanstaande coryfeeën maakten in de loop der tijden hun opwachting in Damme maar konden dat niet in een triomf omzetten, alfabetisch zijn dat onder anderen: Ethan Hayter (2de in 2016), Olav Kooij (19de in 2019), Tom Pidcock (5de in 2017), Fred Wright (33ste in 2016) en zowaar ook Tadej Pogačar (23ste in 2016).

 

Oorzaak en gevolg van de vele valpartijen

Misschien is dit (een deel van) de oplossing

 

Fietscomputers on hold tijdens 

de koers en twééde groene vlag

 

Eender waar en wanneer gebeuren er zware valpartijen en ze verminderen niet in aantal, wel integendeel.

 

Hoe komt dat? Ik vind dat er te weinig moeite wordt gedaan om de oorzaak te achterhalen: de snelheid, de lichtheid van materiaal, de omvang van het deelnemersveld, … Het is er allemaal debet aan maar een vierde oorzaak lijkt mij veel probater: het ongepast aanwenden van een fietscomputer, zij het een Garmin of een Wahoo.

 

Vreemd dat het gebruik ervan is toegelaten tijdens de koers, naar verluidt altijd en overal (dus ook in de Nations Cup, op het EK en het WK). Eén seconde naar dat klein schermpje kijken kan al een wereld van verschil uitmaken inzake positionering of sturing in een kleiner of groter peloton. Dat lijkt mij even nefast als het niet handenvrij gebruik van de GSM tijdens het autorijden.

 

Eén van de argumenten is dat het speeltje dient om de coureur die uit koers is de weg naar zijn vervoermiddel te laten terugvinden. Larie en apekool, want de coureur kan gewoon zonder rugnummer het parcours blijven volgen en zijn computertje terug aanzetten, ook om nà de koers de opgeslagen data te raadplegen. 

 

Dat men het verboden gebruik tijdens de koers moeilijk kan vaststellen is een volgende dooddoener want dat beweerde men indertijd ook van GSM’en aan het stuur. Intussen is de betrapping sterk geëvolueerd met almaar zwaardere sancties. Men zou ook de coureurs op heterdaad kunnen betrappen door enkele commissarissen langs het parcours op te stellen. Geen heksenjacht maar een beveiligende mentaliteitswijziging om het aantal valpartijen sterk te reduceren. Aangezien het een internationale kwestie is, kan Belgian Cycling in deze enkel adviseren naar de UCI toe.   

 

Valpartijen hebben vaak een langdurig oponthoud voor gevolg met de groene vlag als wachtende hekkensluiter zodat het kruisend doorgaand verkeer op het parcours met langgerekte files te maken krijgt. Men kan dit probleem anticiperen door een tweede groene vlag aan de finish klaar te houden en een GO te geven vanaf het moment dat men geloste renners uit koers begint te nemen. De eerste groene vlag wordt dan on hold gezet. 

Deze maatregel zal wel niet volmaakt zijn maar ik weet zeker dat het een betere oplossing is dan de huidige toestand die almaar meer ergernis, frustratie en zelfs agressie opwekt.

  

Luc RONSSE (WOOP) werd er niet vrolijk van …

 

Kannibalen plegen een putsch in Denderhoutem

 

Vanop afstand was het niet te zien want ze reden hand in hand door de finish. Naderhand bleek dat de Canadees Carter Deveer net vòòr de Litouwer Matas Kubilius de aankomstlijn had overschreden. Een kleine halve minuut later won de Israëlier Ido Dagan van Crabbé-Dstny de sprint om de derde plaats vòòr Mathis De Waele (Onder Ons Parike), Robbe Maesschalck (Avia), Nolan Ladrière (Trust-Up CC Chevigny) en Thur-Emiel David (Pierre & Sol – OG Cycles).  

Frappant dat Cannibal Victorious 2026 monder toppers herbergt dan op andere jaren maar het is juist de kunst om jongens op te sporen die intrinsiek beter zijn dan hun blote uitslagen insinueren. Deveer (wel zevenmaal kampioen van Canada op de piste) en Kubilius bakten er de vorige jaren weinig van. 

Een allochtoon podium in de Weg Motion Drives Classic p/b Atkom Koerst, een nationale (1.14) interclub. Luc Ronsse was not amused en heeft het niet over Cannibal-Victorious maar steevast over ... Bahrain. Luc nam er meer dan een beetje aanstoot aan. Ik begrijp hem, de sterkhouder van Onder Ons Parike (WOOP), een typisch Vlaamse 56 jaar jonge familieclub met 180 koersende leden en een globaal budget van 185.000 euro, dat Luc en zijn entourage jaarlijks met almaar meer moeite moeten bijeensprokkelen. En dan word je in eigen regio weggereden door drie verre buitenlanders!

Wat Ronsse minstens nog meer frustreert is dat zijn club komend weekend niet welkom is in de tweedaagse Guido Reybrouck Classic in het wondermooie Damme, waar ze d’office (want in de top vijf van de Beker van België 2025) nochtans toe gerechtigd zouden zijn net als het GMS CT Glabbeek. Luc zal zondag zonder onvertogen woord eens goeiedag komen zeggen in Damme alvorens hij één en ander laat nakijken door Belgian Cycling, dat eigenlijk dit soort situaties zou moeten anticiperen in plaats van bij te sturen.

Het was een geweldige koers in Denderhoutem, spijtig genoeg ontsierd door een zware valpartij in de aanvangsronde en in de massasprint voor de derde plaats. Desondanks werd er een moyenne gehaald van bijna 44 km./u, de schrik zat er dus niet bepaald in bij de overgretige 17- en 18-jarigen. Hoe het komt dat er in alle categorieën zo vaak gevallen wordt? Moet er eerst een tiener het leven laten eer men draconische maatregelen neemt? Zou het weren van of het in koers verbieden te gebruiken van de fietscomputertjes Garmin en Wahoo geen deel van de oplossing zijn? Daarover in een aparte bijdrage meer.

 

De meeste Belgische junioren kwamen er voor het podium in Denderhoutem niet aan te pas. Niet onlogisch want de beteren hadden daags voordien gekozen voor Nokere Koers, dat in de aankomstzone hooguit een honderdtal toeschouwers lokte terwijl het er in Denderhoutem daarvan een veelvoud meer waren. 

Misschien moeten we voor interclubs, die geen manche zijn van de Beker van België, schakelen naar (zoals bij de nieuwelingen) een soort Topcompetitie, die beter Interprovincie zou heten met een onbeperkt aantal starters per club en desgevallend zonder buitenlanders. Het zou soelaas bieden aan onder meer Onder Ons Parike, dat niet minder dan veertig junioren telt.

 

WOOP neemt zondag in La Roche-sur-Yon (Vendée) wel deel aan de 33ste La Bernaudeau waaraan ze, bij ontstentenis van de Reybrouck, daardoor hun sterkste zestal kunnen afvaardigen. Dat is fout gedacht. Ga er maar eens aan staan om enkele deelnemers aan de Bernaudeau te vertellen dat ze plaats moeten ruimen voor een kompaan die aanvankelijk voor Damme voorzien was. 

Frappant is ook dat er in Damme meerdere Belgische clubs starten die daar kansarm veel minder te zoeken hebben dan Onder Ons Parike. 

Michiel COPPENS, het bijna verloren talent met steile ambities

Op 11 augustus 2022 (foto 1 en 2) zag ik hem in een verzengend Nevele met RB Zelfbouw de openingsrit van de Ronde van Oost-Vlaanderen winnen door een respectabel aantal km. het ijlende peloton op almaar kortere afstand te houden. Michiel Coppens was amper negentien en ik wist het bijna zeker: een Vlaamse aanwinst voor de beroepscategorie is opgestaan maar vier jaar later is hij aan zijn derde campagne begonnen bij het continentale BEAT p/b Saxo, waar hij het best zijn zin heeft. Verdient hij (nog) meer en beter? Misschien wel, maar enkel an offer he can’t refuse zal hem daar weglokken en dan hebben we het over de WorldTour.

Michiel relativeert zijn fraai seizoenbegin 2026. In maart 2025 verging het hem nòg beter: 6de in Dwars door Drenthe, 3de in de GP Jean-Pierre Monseré en in de Omloop van de Braakman, winnaar van de GP Slovenian Istria. Vier dagen na die laatste leken zijn koersdagen geteld. Michiel viel zwaar in de GP Brda-Collio (Slov.) met een gebroken dijbeenhals als averij. Die avond zou Cofidis, waarvoor hij met bijval stagair was geweest vanaf 1 augustus 2024, bevestigen dat hij in de loop van 2025 een effectief contract zou mogen naamtekenen, wat het drama nog verergerde.

Michiel weigerde evenwel de handdoek te gooien en na een langdurige revalidatie (ingeleid door negen weken ziekenhuis) maakte hij exact vijf maanden later zijn heroptreden in de Muur Classic van Geraardsbergen die hij zowaar uitreed, wat als een enorme beloning voor zichzelf aanvoelde. Van dan af verging het hem almaar beter met zelfs een podium in de Oost-Vlaamse Sluitingsprijs te Zele.

 

Eén ander stelde hem in staat om met een geruststellend gevoel aan het winterreces te beginnen en tijdens die donkere maanden gedreven bezig te zijn. Hij deed het niet um sonst want op 15 maart, de dagtekening dat Jean-Pierre Monseré 55 jaar geleden verongelukte, viel Michiel de verrijzenis te beurt. 

In zijn nare periode kreeg hij, behalve evidente steun van de familie, maximale bijstand van zijn team BEAT p/b Saxo, dat er alles aan doet om hem nog beter te maken dan hij al is en te helpen doorstarten in de WorldTour en daarin klassiekers en de Tour te rijden. Voor die steile ambities is hij lang niet te oud: 23 jaar sedert 17 december 2025.

 

Drie maanden later behaalde hij in de GP Vermarc (elite ind., 170 starters) en bijna dag op dag een jaar na de Slovenian Istria dé verlossende overwinning. Met een ultieme krachtexplosie in de slotkilometer soleerde hij naar de zege in Wezemaal. De ontlading was enorm want de bekroning van zijn remontada.

Dit smaakt naar meer. Vrijdag rijdt hij de Bredene Koksijde Classic en zondag wil hij in de Monseré zijn podiumplaats van 2025 verbeteren. Begin april zijn er in Nederland onder meer de Volta NXT Classic (de minder zware versie van de Amstel) en de Braakman, waarin hij ook een podiumplaats verdedigt.

Michiel woont in Zele en slaagde cum laude in de opleiding integrale veiligheid. In de huidige wereld zal hij ook over tien à vijftien jaar jobzekerheid hebben.

Indien u bepaalde bijdragen zou gemist hebben en u wenst die alsnog door te nemen dan kun je die opvragen door de naam of het begrip in te tikken in het rechthoekje in de linkerbovenhoek.

Zo is er bijvoorbeeld de Inventaris 2025 van het nationale tienerwielrennen (junioren, nieuwelingen, aspiranten), waarvan je de vijf  PDF’s kunt opvragen en openen.

De Vlaming die de kwikzilveren Simon DEFRANCE het dichtst benaderde ...

 

Daan WILMSEN 

nòg performanter dan gedacht

 

 

Indien hij drie weken later geboren werd, dan mocht Daan in een lagere categorie blijven uitkomen. Gelukkig was dat niet zo en kon hij als het ware een jaar ‘winnen’.

 

Het weerspiegelde zich amper in zijn uitslagen, al was winnen zijn regel niet.Als aspirant behaalde hij slechts één zege: als 12-jarige tussen de 13-jarigen in Brecht op 11 juli 2021. In de uitslag van de betere koersen moest je niet al te diep scrollen om zijn naam terug te vinden.

 

Tijdens de donkere maanden werd hij zich vanop de tweede rij ook almaar beter in het veldrijden. Daarvoor brak hij zijn wegseizoen telkns vervroegd af. Als 13-jarige tussen de 14-jarigen nam hij met bijval deel aan zowel het Limburgse, het Antwerpse als het West-Vlaamse weekend. Meerdaagse inspanningen zijn dus goed aan hem besteed.

 

Als 14-jarige neo-nieuweling zette hij mooie stappen, behaalde verre ereplaatsen in de diverse kampioenschappen en stak zijn neus aan het vensterin enkele interclubs (vooral zevende in de GP Houtsaeger in Koksijde). Het deed er niet toe dat hij in dat 2023 geen enkele overwinning behaalde. 

Als tweedejaars trok hij de fraaie lijn door met zowaar (drie!) overwinningen waarbij vooral het eerste deel (Wezemaal) van het Vermarc Project, waarin hij vierde werd in de eindstand. Twee maanden later overwon hij in Neerlinter 110 concurrenten. Hij waagde zich in de Triptyque ook een eerste keer met bijval aan de Ardense heuvels: 10de Gouvy, 2de Lierneux, 3de Vielsalm en vierde in de eindstand. Daan is dus tuk op meerdaagse inspanningen. Voorafgaandelijk werd hij vierde in de Katjeskoers van Ieper, zevende in het VK te Elverdinge en vijfde in het BK te Liedekerke. Van een overgeslaagd seizoen gesproken dat hem een overstap van Team Kempen naar Dakwerken Crabbé - Dstny opleverde.

 

Daan was dus gewapend voor de moeilijke overstap naar de junioren die hij met verbazend gemak nam en waarin hij het hoofdstuk tijdrijden een eerste keer aansneed met uitslagen tussen de tiende en de twingste plaats. Daar doet hij dit jaar minstens tien rangen af. Hij werd ook vierde in de GP André Noyelle – Ieper, achtste in de meerdaagse Sint-Martinusprijs van Kontich en tiende in het Vermarc Project. En last but not least een hernieuwde zege in de lastige koers van Neerlinter.

 

Toch hapert zijn zegeteller in totaal op vijf maar de volgende overwinning zou wel eens een voltreffer kunnen zijn in de Guido Reybrouck Classic (waarin ik bovenal benieuwd ben naar zijn resultaat in de tijdrit), de E3 Saxo Classic van Harelbeke, de nationale tijdrit van Borlo en de Ster van Zuid-Limburg, al staat zijn programma nog niet volledig vast.

In afwachting heeft hij er een uitstekende eerste helft van maart opzitten als opeenvolgend elfde in Kuurne, zevende in BZ Fruitroute te Zepperen en bovenal als tweede in Nokere Koerse. 

Daan Wilmsen is hoe dan ook de Vlaamse coureur die de kwikzilveren Simon Defrance (na Kuurne ook primus in Nokere) met in de lange sprint krampen tot achter zijn oren in Nokere het dichtst wist te benaderen. Het was trouwens Daan die als enige de uitbrekende Simon remonteerde, wat de Olenaar minstens de tweede plaats garandeerde, waarmee hij evenwel niet onverdeeld gelukkig was want op de kasseien probeerde hij zich tevergeefs van zijn Franse medevluchter te ontdoen.

 

Daan heeft een allesbehalve prettige winter in het veldrijden achter de rug, want die speelde op. Hij dwong niettemin een nationale selectie af voor de WB in Koksijde, die een afknapper werd. Hij had van de donkere maanden veel meer verwacht en crostte na het BK in Beringen (zesde) niet meer om zich meteen volop te kunnen focussen op de wegkoersen. 

Triomfator in de Memorial Tuur Hancke, 

een kanjer van een interclub in Lo-Reninge

Ook op weg naar zijn 30ste zit er weinig sleet op Guillaume SEYE

 

Tien seconden kunnen voor een coureur een wereld van verschil uitmaken voor een jonge coureur. Guillaume Seye had op 1 mei 2018 in Vresse-sur-Semois de loodzware tijdrit perfect (à 42,7 km./u.) afgewerkt en zat zich te vermeien in de hot seat, tot Sasha Weemaes (de laatste starter) hem daar, met negen tellen minder, alsnog verjoeg. Anders werd Guillaume misschien, net als Sasha, uitverkoren door Sport Vlaanderen - Baloise. Alternatief werd Beat Cycling Club (Ned.), waar hij het goed had maar geen echte contractrenner was.

 

Guillaume liet het tijdrijden één jaartje los. In 2020 nam hij die draad herop en kwam in Koksijde tussen de profs uit op een knappe zesde plaats op 44” van runner up Florian Vermeersch. Hij hield er wel Gilles De Wilde, Fabio Van den Bossche en Sasha Weemaes (alle drie van Sport Vlaanderen - Baloise) vèr achter zich.   

In 2021 kon hij met zijn kwalificatie van industrieel storings-technieker aan de slag bij Rensol in Zellik voor het electrisch gedeelte van de zonnepanelen en werd elite zonder contract bij het Vetrapo-B-Close van voorzitter Norbert De Latte, die darm- en leverkanker bedwong maar helaas op 12 mei op zijn 71ste aan corona overleed. De goedlachse man uit Sint-Amandsberg deelde de droom van Guillaume om als coureur niet te rusten vooraleer hij de Belgische titel in het tijdrijden te pakken had. De aanhouder won ook dit keer. In Ingelmunster stootte hij titelverdediger Rutger Wouters (+12”) van zijn sokkel en droeg zijn titel dankbaar op aan zijn dierbare voorzitter.

Titel en driekleur tooiden in 2021 het vlaggenschip van Guillaume Seye naast nog zes andere overwinningen waarvan vier in de week naar de Nationale Feestdag midden het bouwverlof: drie regionaaltjes met 100 à 150 deelnemers maar ook de interclub van Wieze met 164 starters. 

De volgende zege liet ruim twee maanden op zich wachten maar kon tellen als slotakkoord: de tijdrit (12,5 km.) der Ronde des Combattants 14-18 (Fr.).

Guillaume Seye verkaste vanaf 2022 blijvend naar het team van Gaspard Van Peteghem. De niet onomstreden ploegleider zorgde telkens voor een programma op Seye's maat met ruimte voor special acts, zoals WK Grand Fondo tijdrijden worden in 2023 en 2024. 

Die zware zijsprongen beletten hem niet om andere meerwaardige successen te boeken, hetzij vooral: een loepzuivere hattrick vanaf 2021 in het BK tijdrijden elite 2, de Memorial Danny Jonckheere in Oudenburg en de GP Eugeen Roggeman in Stekene in 2022 plus een respectabel aantal kleinere overwinningen.

In 2025 behaalde hij slechts één overwinning, op 5 mei in Sinaai-Waas. Daar wilde hij dit seizoen gauw wat aan doen. Veertien dagen na zijn derde plaats in Gent-Staden won hij op indrukwekkende wijze de eerste Memorial Tuur Hancke in Lo-Reninge, een kanjer van een nieuwe interclub. Dat had Guillaume hogenaamd niet verwacht want afgelopen week was hij twee dagen ziek maar zoals (sorry Gilbert) Rik Van Looy ooit orakelde: topconditie is een … ziekte. En inderdaad: vanaf trad er beterschap in en zie waartoe dat leidde. ’s Anderendaags probeerde Seye weer het beste uit zichzelf te halen in de profkoers GP Vermarc in Wezemaal. Hij wil zich dit seizoen ook weer toeleggen op het tijdrijden ondanks de concurrentie van de moeilijk te kloppen Elias Van Breussegem.