Als REMCO geen ambities meer mag hebben voor een spraakmakend klassement in de Tour, wie (behalve Tadej Pogačar en Jonas Vingegaard) dan nog wel?!
Remco Evenepoel won, opgelijst met vijf dagzeges, de Vuelta 2022. In zijn eerste Tour in 2024 werd hij derde na Tadej Pogačar en Jonas Vingegaard. Vorig jaar gooide hij totaal ontmoedigd en toch voortvarend de handdoek na un jour sans in de Pyreneeën. Hij stond op dat moment derde in de tussenstand en had nog veel meubelen kunnen redden: een top vijf à tien, opgelijst met enkele dagzeges zoals hij realiseerde in de Vuelta 2023 na het loslaten van het tijdklassement.
Remco werd op basis van zijn abdicatie afgerekend dat hij de Tour beter uit zijn hoofd zou zetten om zich vol te focussen op de grote ééndagskoersen. Als Remco al geen ambities meer mag hebben voor een spraakmakend klassement in de Tour, wie dan nog wel?!
Dan mag de Tour enkel gereden worden met Tadej Pogačar, Jonas Vingegaard en eventueel de bijna 20-jarige Paul Seixas, als die deze zomer niet meteen van zijn wolk dondert, hopelijk niet (zoals hem letterlijk overkwam in de Tour Auvergne - Rhône-Alpes, beter bekend als het Critérium du Dauphiné).
Bij één en ander moet ik ook terugdenken aan Louison Bobet, die op zijn 28ste de Tour vanaf 1953 driemaal op een rij won na vijf (!) vergeefse pogingen. Dit kan ook het verhaal worden van de 26-jarige Remco, die de Tour minder nodig heeft dan de illustere Bretoen die na zijn carrière enkele jaren in Knokke bivakkeerde.
Het is cru om te zeggen maar de Tour heeft Evenepoel meer nodig dan Evenepoel de Tour. Remco kan de voorspelbaarheid van Tour 2026 (een duel Pogačar-Vingegaard) verstoren en inzake visibiliteit zal hij zeker niet hun mindere zijn.
Waarom zou hij zijn ambities op een spraakmakend klassement opgeven? Wat zou er mis zijn aan een vierde plaats of een diepere top tien, in combinatie met meerdere dagzeges? Staat hij, zoals twee jaar geleden, op het podium: des te beter!
Deel uitmakend van RedBull-BORA-hansgrohe is Evenepoel op papier beter omringd dan voorheen, al moet dat in praktijk nog altijd blijken. Zelfs in het beste geval kunnen Remco en de zijnen in geen geval op tegen de machtsblokken van het UAE Team Emirates - XRG en Visma - Lease a Bike (al zal het ontbreken van Wout van Aert een enorme aderlating zijn).
Remco is ook wijselijk gematigder geworden in zijn prognoses: het eindpodium na enkele dagzeges met naast de tijdrit ook één of meer etappes in lijn. Dat zou al heel wat zijn maar Remco zal onverkort streven naar nòg méér, wat hij ook zàl afdwingen.
Het is hier al herhaaldelijk vermeld maar Remco zou, zijnde meer allrounder dan gevleugelde klimmer, zijn seizoen moeten indelen zoals indertijd Rik Van Looy en Sean Kelly (én zoals Roger De Vlaeminck met de Giro in de plaats van de Tour) dat deden, wat voor Remco aangaande de Tour niets zou uitsluiten.
Evenepoel had trouwens in een gunstiger tijdvak kunnen belanden dan in deze jaren 20, waarin Vingegaard en Pogačar de soevereine heersers zijn in de Tour. Ga er maar eens aan staan om hen van hun sokkel te stoten. Op hun 29ste respectievelijk 27ste bevinden zij zich nog steeds in hun sterkste jaren.
Het siert Remco dat hij de gigantische uitdaging toch aanging om met die tyconen in de clinch te gaan. Hij had het zich veel gemakkelijker kunnen maken maar de eenvoudigste optie was niet aan hem besteed, anders was hij in de meer comfortabele zone van het voetbal gebleven.
Hij koos liever onbevangen voor avontuurlijke beléving en vooral daarom verdient hij maximaal respect. Het zal dan maar zo zijn indien hij de Tour tenslotte niet gewonnen heeft zoals wel vooral de dubbele Olympische titel in Paris 2024, vier WK’s, de Vuelta, de Amstel Gold Race, Liège-Bastogne-Liège (2), negen dagzeges in de grote ronden, … En wie weet wat er nog allemaal bijkomt.
En dus kan hij zich een grote droom veroorloven, zelfs al blijkt het tenslotte een illusie. Het zal er dan één zijn met een dikke gouden rand en een zware voetafdruk op de fragmentale gebeurtenissen.
