Finn BOES: continu uitblinken is waardevoller dan sporadisch winnen

 

Finn Boes (Herk-de-Stad) grossiert als geen ander in fraaie ereplaatsen. In de Ingooigem Classic (vierde) maakte hij het dozijn vol. Die werden overwegend behaald in de mooiste koersen: vijfde in de GP Jean-Pierre Monseré, zesde in de nationale tijdrit van Poperinge, zesde in de Katjeskoers van Ieper, derde in het VK te Elverdinge, zevende in het Vermarc Project en vierde in de Ingooigem Classic. De zeldzame keren dat hij regionaal aantrad waren dat al evenmin koersjes: zevende in Klein-Sinaai (92 starters) en derde in Nieuwrode (114 starters).

Met één en ander behoort Finn steevast tot de fine fleur van het bouwjaar 2010, zowaar zonder overwinningen, wat niets afdoet aan zijn capaciteiten. Om te sprinten is Finn (nog) niet explosief genoeg, wel al op golvende trajecten die er stilaan aan komen, inzonderheid Herbeumont, Dikkebus en Couvin (waarin hij vorig jaar al tweede werd na Stan Jammaer). Met zijn 55 kg verdeeld over 1,72 m komt hij uit op een BMI van 18,59. Daarmee kun je in een vlakke sprint te weinig aanvangen. Wacht maar tot hij 1,80 meet en (nog) sterk(er) is.

 

Reeds vanaf de aspiranten zette Finn fraaie campagnes neer met een stevige voetafdruk in de kampioenschappen met het Vlaamse als rode draad: derde in 2022 en in 2023, tweede in 2024, zevende in 2025 en dit jaar opnieuw derde. Ook in de PK’s en de BK’s was zijn aanwezigheid opmerkelijk. Het ontbreken van overwinningen ook toen niet als een gemis ervaren. 

Sebastiaan GOOSSENAERTS 

verovert Geraardsbergen

 

Zou hij het zelf beseft hebben dat zijn allereerste zege er zat aan te komen en dat het meteen een voltreffer zou zijn in de schaduw van de Muur van Geraardsbergen? Een beetje wel want zijn algmeen gevoel werd week na week beter en zo ook zijn uitslagen.

Sebastiaan Goossenaerts (foto Hans Goossenaerts) stak van wal met de 14-jarige aspiranten maar qua blote resultaten waren het vier schrale jaren. Zo liet hij pas vorig jaar als neo-junior zijn eerste top vijf optekenen: vierde in Rumst-Reet.

Dit jaar was er duidelijke progressie: 13de in de GP Ferdinand Bracke te Walcourt (vorig jaar 16de), 7de in de Vlaams-Brabantse Pijl te Korbeek-Lo en een dikke maand later primus in Geraardsbergen.

Helemaal out of the blue komt hij toch ook niet want vorig jaar voltooide hij, zijn ogen de kost gevend, vele grote koersen en tijdens de aflopende lente herhaalde hij dat als een jongeman met een plan.

Beter zo dan omgekeerd en ze kunnen niet allemaal zijn zoals bijvoorbeeld Vic De Smet om maar die te noemen.

Sebastiaan wist waarmee hij bezig was: in overleg met zijn mentor Dries De Groote een geleidelijke progressie opbouwen die het duurzaamst is. Resultaten zijn voor hen niet het enige wat telt, het traject er naartoe is minstens even belangrijk én leerzamer.

Uiteraard zal zijn triomf in de nabijheid van de iconische Muur hem extra vleugels geven naar de volgende wedstrijden toe. Hij won met panache nadat hij op de Vesten alert toen hij merkte dat Avia-Rudyco een lead-out aan het opzetten was voor Tuur Vandevelde. Op zijn beste dag ooit op de koersfiets had Sebastiaan nog energie over om de ultieme binnenbocht te kiezen en zo, ondanks dreigende krampen, een voorafname te doen op zijn eerste grote succes.

Sebastiaan Goossenaerts (Kontich) zal er natuurlijk op uit zijn om de komende weken te bevestigen. Examens en alles wat erbij zullen dat alvast niet in de weg staan want hij wil zijn kwalificatie in bedrijfswetenschappen en recht afdwingen via de examencommissie.

Geruststellende UPDATE, hoewel …

 

 Néén, er is géén ‘onmiddellijk’ levensgevaar, wel permanent belévingsgevaar en dat al anderhalve maand omdat ik door problemen met de ogen mijn autonome mobiliteit tijdelijk of langduriger kwijt ben. Woonachtig in de uiterste rechterhoek van Vlaanderen waar ik, op een steenworp van duinen en strand, gelukzalig vertoef ben ik afgezonderd van de koerswereld. 

Mijn soulmates wonen minstens 50 km landinwaarts. Het spoor biedt weinig soelaas: ik zou er heen en terug minstens drie uur mee onderweg zijn. Ik zoek oplossingen maar vind er vooralsnog géén.

 

Ik ben evenwel géén opgever, heb intussen de meeste uitslagen opgepikt en hoop volgende week de aangepaste Rankings te brengen, als een duurzaam bindteken met het beminde jeugdwielrennen dat ik niet zomaar kan loslaten.

Door problemen met de gezondheid zal ik helaas nog een tijdlang geen nieuwe bijdragen kunnen toevoegen. Ik hoop asap terug te zijn, waarbij ik de hulp (foto’s en dergelijke) van sommigen goed zal kunnen gebruiken. Sorry aan mijn vele lezers, ik mis het evenzeer als jullie.

 

Intussen is er wel nog altijd de mogelijkheid om 

Gemiste bijdragen die u ook graag alsnog had gelezen

en alsnog wenst door te nemen dan kun je die opvragen door de naam of het begrip in te tikken in het rechthoekje in de linkerbovenhoek op:

wielerjaarboek.blogspot.com

Feel WOUTERS: zelfs Laurens DE FEYTER kon nog niet winnen van hem, zoals wel Leon SMITS op de openingsdag

 

 

Feel Wouters?! Nooit van gehoord en al zeker niet buiten de Kempen want hij is nog maar 12 jaar en enkele maanden maar inmiddels gepromoveerd tot de meest succesrijke aspirant van het bouwjaar 2014. Of hij daarom ook de beste is? Dat doet er eigenlijk niet toe, dat zal pas (veel) later blijken.

 

Op de openingsdag werd hij in Vosselaar nog verslagen door Leon Smits maar daarna bleek Feel, op één wedstrijd na onoverwinnelijk, zelfs voor Laurens De Feyter die inmiddels al zes zegestreepjes achter zijn naam heeft staan. Feel wierp tegen die zegerush een dam op in Essen-Hoek, het PK in eigen Lille en afgelopen weekend in Lichtaart.

Niet leuk voor Laurens maar die vat het kennelijk goed op en misschien kunnen die twee beteren met nog meer anderen het voortouw nemen om opbouwend te koersen, zonder zich enkel om het resultaat te bekommeren. Fun moet vooropstaan en gelijk mekaar onderling beter maken. 

 

Feel is een dialectische afgeleide van Felix, een naam die in de streek van Gierle frequent voorkomt. 

Feel dus, vooral een vluggerd die vaak de koers probeert open te breken wat gezien de korte afstand en de nivellering niet evident is. Het is wachten op de eerste tijdrit om tot een beter vergelijk te komen.

 

Dat Feel coureur zou worden stond hoegenaamd niet in de sterren geschreven. Hij zou eerder voetballer worden zoals nogal wat familie onder wie papa Sander, die indertijd met Olympia Wijgmaal in eerste provinciale speelde. De familie aan mama’s kant Valerie, deed dan weer volop aan atletiek.  

Het lot nam voor Feel een andere sportieve wending. Hij werd voor de koers geïnspireerd door de drie jaar oudere Lukas Bresseleers van Team Kempen. Toen Feel het er in Rucphen (Ned.) zelf op waagde, was hij meteen verloren, pardon gewonnen voor de koers want de microbe beet zich stevig vast. En met wat een bijval: hij was tijdens deze eerste zes weken niet van het podium weg te slaan.

Feel is er al vanaf de miniemen bij en duikt ook geregeld op in het veld. Hij wordt geprezen voor zijn toewijding en is in het gezelschap van zijn vake stipt aanwezig op alle clubtrainingen.

 Winnaar van de Tour de Himmelfart (Den.) 

Internationale stroomversnelling 

van de flamboyante Louis MEUL

 

 

In 2025 reden er in België van het bouwjaar 2011 een stuk of vijf rapper dan Louis Meul en volgens mijn bijhorende ranking waren het er dat zelfs dubbel zoveel.

Et alors?! Louis neemt zichzelf als de maat van de eigen dingen en beseft dat hij in 2025 op twee wielen aanzienlijke progressie boekte. Dat het in 2026 nog meer en beter zou zijn, dat wilde hij niet meteen gezegd hebben al laaide er in zijn binnenste een ingetogen ambitie op.

Na anderhalve maand staat al vast: het zàl meer en beter zijn, meer zelfs het is het al.

Aan de basis lag een derde plaats in de La Halluinberg Classic (Fr.). Daarna was er volgens zijn kunnen een matige vijftiende plaats op het BK tijdrijden in Maarkedal, die de beoogde top tien was geweest indien hij de laatste bocht niet fout had genomen. Zijn gedachten zaten dan al bij het Oost-Vlaamse PK in Munte de week daarop, dat hij op grootse wijze won. 

In de kakelverse Oost-Vlaamse trui zou hij helaas niet veel vinden in het reliëfloze Elverdinge, al zorgde de strakke wind daar toch voor een pittige koers. Louis nam (in positieve zin) de vlucht vooruit naar de driedaagse Tour de Himmelfart (Den.) met vijf opeenvolgende onderdelen, een kolfje naar zijn pedalen.

Het winnen van de Tour de Himmelfart géén walk in the park. Louis had als tweede in de openingsrit van meet af aan een uitstekende uitgangspositie met 1’30” boni op de anderen. De gravelrit deed hem meer goed dan kwaad. De leider in de tussenstand ging ervan tussen. In de tijdrit, die zijn werkpunt blijft, beperkte Louis (16de) het tijdsverlies maar zijn voorsprong in de tussenstand halveerde. Met nog 45” boni begon hij aan de zware kroonrit van zowaar 97 km. Louis was de eyecatcher, die meteen twee vrijbuiters almaar verder zag wegrijden. Eén van hen werd virtueel leider maar Louis zette dat als een beslagen ervaringsdeskundige recht met de bestorming van de stevige hellingen waarmee hij op de samenspannende Denen tot een goeie minuut terugkeerde en zo 20” overhield in de eindafrekening. 

Masterclass waarvoor hij kon terugvallen op een grote motor die verbazend traag aan toerental inboet, dat bij herhaling almaar veelbelovender zal zijn voor zijn toekomst.

 

Het wordt in de armen gesloten als een numoment, niet als een monument. Een mijlpaal is het wel, zoals er meer waren tijdens deze lente. Ook deze hoeradagen brengen Louis niet aan het zweven. De komende periode wil hij bovenal een uitmuntende student (zelfgekozen latijn-wiskunde) zijn. Papa Kristof (docent en journalist bij Sporza) en mama Charlotte (docente) moeten hem niet eens aanporren.

 

Hamvraag: lopen of koersen?

Er graag nog eens aan herinneren dat Louis niet voor één sportgat te vangen is. Zo won hij half oktober 2025 met AC Eendracht Aalst de eerste manche van de CrossCup in Berlare, een estafette waarin hij de snelste tijd klokte. In de tweede manche eind oktober trapte iemand Louis’ spike uit in de eerste bocht. Hij werd niettemin derde op één been, pardon op één schoen en één kous maar het kostte wel kostbare punten in de tussenstand.

Vanaf dan was het simpel: het gashendel open en feilloos rennen voor een indrukwekkende reeks: Belgisch kampioen in Hulshout, Oost-Vlaams kampioen in Oudenaarde, winst na een indrukwekkende solo in de derde manche van de CrossCup in Hannut, waardoor hij weer leider werd in de tussenstand. 

Als sorbet veroverde hij de Belgische titel crossduatlon (3 km lopen, 7 km mountainbiken en nog eens 3 km lopen), een kolfje naar zijn benen.

 

Zondag 15 februari sloeg hij een dubbelslag in Diest: dag- en eindwinnaar van de CrossCup. Louis bekroonde er zowaar in de sprint zijn gedoseerde droomwinter: achtmaal knallen in vijf maanden in een regie van Christophe Roosen, zijn looptrainer. Vanaf februari nam Dimitri Peyskens het als wielertrainer over met andere accenten op dezelfde filosofie van duurzaam groeien. Ik denk dat beide mentors glimmen van trots wanneer hun poulain ter sprake komt.

 

En alsof de variatie nog niet volstond werd Louis op de dag van de Katjeskoers in Flanders Fields (Ieper) “slechts” derde in het BK triatlon door een mindere beurt in het zwemmen.

 

Intussen had hij zijn debuut gemaakt bij de nieuwelingen. De omschakeling van atleet naar renner werd omzichtig genomen. Eerst wat rust en dan, met een tweedaagse stage in Waregem als aanhef, stelselmatig opbouwen en dat blijkt nu allemaal perfect uitgekiend.

 

En wat doet Louis nu eigenlijk het liefst: lopen of koersen? Dwing hem (nog) niet tot een onomkeerbaar antwoord!

Wel onomkeerbaar zijn de vele vriendschappen in de koers, in de atletiek, in de triatlon, ... die kunnen ze hem al zeker niet meer afnemen en wie weet wat er nog allemaal bijkomt.

 Thibe VANDENHEEDE had een revanche meer vandoen dan Lars VILLERS 

 

Zou Thibe dit zelf verwacht hebben, de (nog) niet-winnaar van 2026? Dat manco deed niets af van een geslaagd debuut bij de nieuwelingen, waarvan hij nochtans één van de benjamins is. Indien hij vier dagen later geboren werd dan was nu (de oudste) laatstejaarsaspirant. Hij heeft het liever zoals nu het liep want het levert hem almaar meer tijdswinst op.

Thibe’s zogezegde leeftijdsachterstand weerhield er hem niet van om zich nu al te profileren, al was het nog vooral op de tweede rij van de uitslagen. Die reflecteerden een vervormd plaatje dat er veel fraaier had kunnen uitzien. Door een valpartij tastte hij in Wingene naast de West-Vlaamse titel en in de Course de la Paix werd hij door nog meer brute pech geteisterd: een zware val aan hoge snelheid tijdens de tweede rit, waarbij hij nog bofte dat hij de beide polsen niet brak en in de tijdrit reed hij lek. Zo kun je niet onderscheiden en ben je gedoemd tot een anonieme passage.

 

Het tij mocht dus stilaan keren en je zag van hem ‘van ver komen’ en al zeker in Elverdinge, waar er wat Thibe betrof best wat meer reliëf had mogen opzitten. Wat niet is kun je evenwel niet aanwenden en dus moest het maar zonder maar ook dat hield hem niet tegen. Er wenkte nochtans een groepssprint waarin hij minder aan bod zou zijn geweest en dus moest hij iets anders verzinnen.

Thibe is geen zegger maar een doener. Op vijf km van de finish sloeg hij een kloofje dat de ijlende anderen (uurgemiddelde van de koers: 41,25 km) niet eer gedicht kregen. Het was zijn gulle revanche op wat de voorgaande weken fout liep (sportfoto.be -> Marc Van Hecke).

 

Nog een euvel dat hem afremde, was zijn zich inzettende groeisprint die nu en dan krampen uitlokte maar die hij à la Thibe verbeet om zijn kansen te vrijwaren. Hoofd en benen voerden hem naar de juiste positie om op de valreep toe te slaan en de mali in boni om te zetten. 

Dit is dus het begin van meer want Thibe is er nog lang niet klaar mee maar wil als 14-jarige nog vaker uithalen.

 

Voor de overigen was in Elverdinge de dichtste ereplaats nog het hoogste goed dat Lars Villers die zich (naast een resem verdere ereplaatsen) na Herzele, het BK en het PK tijdrijden al een vierde keer toeëigende. Zondag kwam daar zelfs een vijfde bij in Sint-Martens-Bodegem. Lars is er begrijpelijk almaar minder blij mee, het hakt stilaan in op zijn gemoed.

Niet doen, Lars anders verzuur je nog het puike totaalplaatje. Het kan niet genoeg herhaald dat het hedendaagse wielrennen veel meer is dan enkel maar winnen, zoals men vroeger beweerde. Ik begrijp Lars' opwellend slecht gevoel. Daarbij mag hij evenwel vooral niet vergeten dat hij als eerstejaars nu reeds tot de fine fleur van deze lichting wordt gerekend. Beter dat dan het statuut van een ééndagsvlieg die de zomer niet haalt. En van zomer gesproken. 9 augustus is daarin zijn highlight met het BK in eigen Denderleeuw. Eerst is er onder meer nog de Ronde van Vlaanderen rond Oudenaarde.

Dat hij ook van beide hoge doelen maar geen obsessie van. Daar zou een ereplaats niet fout zijn. En sommige zaken komen trouwens meestal goed wanneer je het minst verwacht dat het zich zal voltrekken.