Robin DOOMS verlengt zijn 

D-day tot een D-weekend

 

De notoire niet-winnaar die een dubbelslag slaat en wat voor één, want daags na Zulzeke (84 starters!) opgelijst met Herman Vanspringels Diamond in Vosselaar. Die zou, zoals de meeste voorgaande, op een massasprint uitdraaien, een gegeven waaraan Robin Dooms allerminst een boodschap had.

Om die waarschijnlijkheid ongedaan te maken lokte Robin met Theo Flamand, Ward Maillard en Tibo Redant drie dierbare compagnons de route mee. Ze bleven voorop zonder Redant (die wel de rode trui veroverde) maar de andere drie handhaafden zich om de juiste podiumorde te bepalen. De eerder krachtige dan explosieve Dooms maakte er een machtsprint van en dat loonde. BK Maillard werd tweede en de almaar beter wordende Waal Flamand, die vlijtig (vooral verre) ereplaatsen bijeensprokkelt, voegde er zijn mooiste uitslag aan toe, waarmee hij op zijn beurt tot de bovenlaag van deze lichting behoort.

Het zelfvertrouwen van Dooms groeit met de minuut, daarvoor heeft hij geen zegereeks nodig. Hij voelt zich week na week sterker worden.

Zaterdag 25 april 2026 in Zulzeke (nabij Kluisbergen) was inzake winnen z’n D-day, die hij ’s anderendaags prompt oplijstte tot een D-weekend en daarbij met minder woorden insinueert vanaf de mooie mei: you ain’t seen nothing yet!

 

Dooms is ontegensprekelijk intrinsiek één der besten van het bouwjaar 2010. Hij werd al getipt bij scout Johan Molly, die hem ongetwijfeld zal opvolgen. Ook Robin is een discipel van Onder Ons Parike, de hier zaterdag zo bejubelde Oost-Vlaamse club!

 

Ach, MILAN toch …

Woorden schieten bij dergelijke catastrofes altijd tekort en al zeker bij mij. Dus beroep ik mij op het aangrijpendste getuigenis door de zelf zwaarbeproefde Kristof Vercouillie, die bij gelegenheid zijn ploegleider was en een hommage brengt.

Hey, dag Milan. Toen ik enkele maanden ongeneeslijk ziek werd verklaard, had jij als een van de weinige jonge kerels de moed om me samen met je broer te bezoeken. Het warme gesprek zal me altijd bijblijven. Enkele maanden voordien hadden we al besloten dat je de tijdritfiets van Victor mocht gebruiken, opdat je het maximum uit je loopbaan zou kunnen halen. Dit hadden we niet voor iedereen gedaan, maar de dankbaarheid en enthousiasme straalde zo van je af, dat we wisten dat we er geen spijt van zouden hebben. Ik besloot mijzelf zo op te peppen om je daarom te begeleiden zolang ik kon. Op je eerste nationale tijdrit in Borlo was ik door een ziekenhuisopname niet aanwezig en reed je lek na 2 km. Opnieuw kwam die gedrevenheid bij je boven om de rest met een gewone fiets af te werken. Op het PK mocht ik je wel sturen vanuit de wagen. En warempel klokte je meteen de beste tussentijden. Pas toen de grote kanonnen aankwamen verdween je uit de hotseat om toch mooi vijfde te worden. Enkele dagen later op de nationale tijdrit van Poperinge knalden we samen naar een zevende plaats. Het BK op 1 mei in Maarkedal was ons volgende doel, maar toen de crash die alles wegveegde. Milan, ik moest eerst weg zijn van deze aardbol. Terwijl jij hier nog decennia jouw stempel moest drukken. Zo oneerlijk! Ik ga je missen, copain. Tot binnenkort, makker. We zien elkaar gauw terug.

 

Milans papa Dimitri zag ik na vele jaren terug op de junioreskoers in Lichtervelde eind september 2013. Met zijn jongere broer Xibe praatte ik tijdens de junioreskoers in Loppem op 15 augustus 2025. Met zijn mama Klaar (de zus van Sep) Vanmarcke had ik tien dagen geleden een korte babbel tijdens het PK tijdrijden in Ruddervoorde. 

Op zo’n momenten hou je niet voor mogelijk dat kan gebeuren wat zich gisteren voltrok. Ach, was het maar een nachtmerrie in plaats van bittere realiteit.

 Ongekende wéélde tijdens deze Lente

Onder Ons PARIKE

wellicht ’s lands bréédste wielerclub

 

Onder Ons Parike heeft de tand des tijds zoals weinig andere traditionele wielerclubs doorstaan. Luc Ronsse (sedert 2021 voorzitter) is de sterkhouder van WOOP, een typisch Vlaamse 56 jaar jonge familieclub met 180 koersende leden en een globaal budget van 185.000 euro, maar niet welkom op de tweedaagse Guido Reybrouck Classic, waar ze d’office (want in de top vijf der Beker van België 2025) nochtans toe gerechtigd waren. Frappant is ook dat er in Damme meerdere Belgische clubs startten die daar kansarm veel minder te zoeken hebben dan Onder Ons Parike. 

Het overkwam WOOP aan het begin van één der mooiste lentes uit hun bestaansgeschiedenis. Een beproeving die hen nog gedrevener zal maken maar die zich niet al te vaak meer mag herhalen.

Bij de junioren behoren onder anderen Xibe Bral, Mauro De Schrijver, Mathis De Waele, Bo (zoon van Filip) Meirhaeghe, Loïc Ossieur (petekind van Wouter Weylandt), Emilien Verheughe, Stan Vernaillen en Lars Willems tot de absolute uitblinkers.

Bij de nieuwelingen zijn dat: Maico De Cremer, Robin Dooms, Miel Heuninck (foto), Bent Schelfhout, Kenzo Vandenabeele, …

En de doorstroming via de aspiranten laat ook niet op zich wachten. Daar behoren Thibo De Baeremaeker, Rune De Loor, Arne De Poortere, Thibaut Ghielli, Eliano Neufkens, Lewis Rokegem, Daan Vancoppenolle, Senne Van Geert, Milan Van Sterthem, Kenan Verbrugge, … de prille opkomende waarden.

Om tot zo’n sterke collectieven was er niet zoveel verloop maar bovenal de eigen werking nodig.

Combineert met bijval de piste en de weg …

 

Floren APPELTANTS

allrounder dan eerst ingeschat

Floren Appeltants (Oplinter) reed in de gewaden van het Van Moer CT het hele seizoen 2025 als 16-jarige neo-junior en blikte tevreden terug op zijn resultaten met als highlights: een geruststellende overwinning eind april in Tollembeek, waar hij het haalde van onder anderen Mathias Bogaert, Miel Janssens, Nico Savat, …

Nieuwe successen kwamen daar niet bij, wel fraaie ereplaatsen in het Vlaams-Brabants PK (6de), Couvin (12de) en bovenal de derde in de GP Jef Leonard te Wuustwezel, waar hij het podium deelde met Mikita Babovich (Wit-Rus van Cannibal B Victorious) en Thor Feyaerts.

Floren muteerde naar The Lead Out Cycling Academy en bracht de winter niet onledigheid door maar meldde zich geregeld op de pistes aan de Blaarmeersen en in Heusden-Zolder.waarop hij in de BK’s fraaie uitslagen bijeensprokkelde: 2de (na Sune De Valck) in het omnium, 3de in de sprint, 4de in de keirin, 5de in de puntenrit, …

Met zo’n allrounder kun je naar het internationale werk en dat viel Floren te beurt tijdens weekend van 18-19 april, waarin hij met de nationale pisteploeg deelnam aan de International Belgian Track Meeting. Hij behaalde er een knappe vierde plaats in het omnium. In de madison wilde hij het met Alexander Bastiaens minstens even goed doen maar een valpartij trok daar een streep door.

Zijn mentrale veerkracht wist raad met die beproeving. ’s Anderendaags trok hij met een overdosis grinta naar de GP Ferdinand Bracke, in Walcourt (Namur) de tweede manche van de Coupe de Belgique. Hij meldde er zich met een optimaal gevoel en uitte dat vooral op de klim waar hij alle uitvallen ongedaan maakte en tot het kwartet behoorde dat de hoofdgroep net voorbleef. Floren verwees, nadat hij nog de vlucht vooruit probeerde, Cédric Lambert, Finn Tanghe en Arne Vanderlinden op de hellende aankomst naar de ereplaatsen. (foto MYLA Van Gossum)

Dat kleurt zijn grijze maart aardig bij, al was hij (na de veropenbarende Florian Pirlot) reeds tweede geworden in Florennes. Floren was nooit een notoire winnaar en dat hoeft ook niet om ernstig genomen te worden. Uitblinken is essentiëler!

 Zelfs al wordt hij in september 39 jaar

Kobe VANOVERSCHELDE

(z)onder druk doorgaan tot het gaatje 

 

Je mag enkel spijt hebben van wat je nièt deed!

 

Dàt moet tijdens het najaar van 2021 in het hoofd gespeeld hebben van Kobe Vanoverschelde  na een eclatant seizoen dat hem op de vijfde plaats bracht in de erg betrouwbare ranking van firstcycling.com. 

Kobe reed een dijk van een seizoen 2021 opgelijst met zes overwinningen en nog een meervoud aan ereplaatsen onder meer in de Internatie van Reningelst (zesde) en bovenal in het kampioenschap van België in Bertem, waar hij tweede werd na Tom Timmermans.

Kobe Vanoverschelde wilde in het seizoen dat hij … 35 jaar werd méér en béter en ging vanuit onweerstaanbare drang aan de slag bij de continentale ploeg Tarteletto-Isorex.

Velen schrokken zich een hoedje dat hij zich daar nog aan waagde om mooie koersen met de profrenners te rijden maar wat had hij te verliezen? 

Hij was géén versleten koerspaard want van 2007 tot en met 2015 laste hij een sabbat in om te … voetballen en met SK Lovendegem kampioen te worden in 2de provinciale en met FCE Meetjesland in 3de provinciale.

Na die negen jaar begon het koersbloed weer te kruipen waar het niet gaan kon. Hij was al eens een late roeping toen hij er pas op zijn 18de een eerste keer aan begon in het Boonen-jaar 2005 en meteen Ledegem-Kemmel-Ledegem won vòòr zeven medevluchters die er, op Jérôme Baugnies (8ste) na, naderhand nog maar weinig van bakten.

Hij had toen moeten doorzetten, denk je dan, maar zijn passage bij de beloften was niet om over naar huis te schrijven en dus was hij wat blij was dat hij in het Atheneum van Lokeren zijn kwalificatie leerkracht lichamelijke opvoeding kon verzilveren. Hij nam de voetbaldraad terug op nadat hij als jonge tiener van het provinciale SK Lovendegem naar de nationale jeugd van FCV Dender was overgestapt maar dat kon zijn passie voor de koersfiets niet blussen. 

Bij een tweede carrière merkte hij op dat hij jaar na jaar beter presteerde hoewel hij er minder voor deed en toch voor de vette prijzen in aanmerking kwam. Het deed hem dromen van nòg méér en béter. Daar had Peter Bauwens na Kobe’s tweede plaats in het BK oor naar en bood hem de gelegenheid om voor minstens één seizoen alles op de koers te zetten.

Vijf jaar later ziet het plaatje er dus helemaal anders uit en toch leeft Kobe nog altijd aan 200 per uur, zijn weerstand staat onder druk om voor de verandering te pieken naar het BK, zes maanden nadat de zege in de Sluitingsprijs in Putte-Kapellen against all odds niet aan hem maar aan Dries De Bondt werd toegekend. De nasmaak is nog altijd zùùr.

In 2022 viel hem het tegenovergestelde te beurt: Kobe won in Desselgem de Memorial Briek Schotte. De naam van wie tweede werd, herinnert hij zich niet meer: de Nederlandse belofte Jente Klaver, die eind 2025 al een punt achter zijn carrière zette, zo immens zindert het verschil tussen de eerste en de tweede na.

 

Kobe heeft de beelden van Putte-Kapellen verdrongen maar hij besefte dat ze tijdens de ploegvoorstelling van Decock - Mannavital - Van Mossel onvermijdelijk aan de orde zouden zijn. Het vermaledijde Putte-Kapellen zou de tiende en bekronende zege van 2025 hebben opgeleverd maar dat mocht de negen voorafgaande (evenveel als in 2024) toch niet wegvlakken.

 

Kobe is aan een nieuw(e) reeks(je) begonnen maar was gisteren, zeven weken na Templeuve in De Haan (waar hij vorig jaar op identieke wijze won) pas aan de tweede toe. Het is als het ware bewust afremmen want hij wil in overleg met trainer Michiel Stockman zijn vormpiek voor eind juli en het BK in Huldenberg opsparen.

Voor de andere koersen haalt hij al evenmin de neus op, zoals wel voor ziektetoestanden door dewelke hij in 2025 al te vaak gekweld werd.

Stoppen is nog géén optie voor de 38,5-jarige Vanoverschelde, waarom zou het? De algemene zegeteller bij de koersen van Belgian Cycling staat momenteel op 49, om het even waar en wanneer die naar 50 overslaat, het liefst in Huldenberg maar daarvoor nog drie maanden op zijn honger zitten zien ik hem in geen geval doen.

New kids in cycling town …

 

Late(re) roepingen zijn niet 

per se verloren, let maar op Stan Van Hissenhoven

 

Tijdens de eerste zeven weken van het seizoen 2026 doemden bij de junioren en de nieuwelingen op die mij vrijwel onbekend waren omdat ik hun uitslagen zelden of nooit moest intikken. Het kan ook aan mij liggen.

Bij de nieuwelingen waren dat onder anderen Dante Depypere Claeys, Nolan Kuhn, Miel Morren, … 

… bij de junioren: Lilian Boulanger, Dave Cichy, Seppe Dierckens, Stan Van Hissenhoven, … 

Ook bij de 19-plussers zijn er late(re) roepingen, waarbij ik in de eerste plaats denk aan de 26-jarige Jani Peiren, de Bredenaar die dit seizoen al drie spraakmakende overwinningen behaalde en wie ik het binnenkort nog uitgebreid heb.

 

Van het jongere gezelschap is Stan Van Hissenhoven (Crabbé-Dstny) de meest toekomsgerichte. De Mechelaar werd in de openingskoers van Rijkevorsel meteen negende op 117 starters, achtste in de nationale tijdrit van Borlo en vorige zaterdag dertiende in die van Poperinge.

Stan komt uit de triatlon maar schakelt dit seizoen volledig naar de weg, waarop hem mits meer beredeneerd koersen nogal wat moois kan weggelegd zijn. Na de stage in Spanje meldde zijn kompaan Nand De Bois dat hij aangenaam verrast was dat Stanneman hem ook steil bergop zo langdurig kon volgen. Ook voor tijdritten haalt Hiss de neus niet op maar dan het liefst deze die door behoorlijk wat reliëf opgelijst worden. 

 

Alle voornoemden kunnen het levende bewijs zijn dat het op latere leeftijd te laat is om met koersen te beginnen en al zeker niet wanneer ze eerst gedreven een andere sport beofenden.

Eliot RICHARD had in Poperinge moeten zijn

 

Eliot Richard behaalde als aspirant géén enkele overwinning, wel twee dozijn keer top tien met als highlight een vierde plaats in het FCWB-kampioenschap te Blandain.

Als neo-nieuweling bleef hij het bij één dozijn en de twaalfde rang op het BK in Putte-Mechelen.

Dat die langverbeide openingszege er zat aan te komen voelde je zo aan maar als vijfde in Pommeroeul, tiende in Temse en vierde in Heestert leek het ook deze lente niet te willen lukken tot hij in Halluin, net over de Franse grens, uitpakte met een triomf  die dubbel en dik kon tellen: La Halluinberg Classic waar hij het haalde van onder anderen Louis Meul (derde), Floris Overmeire (zesde), Sebastien Comes (zevende), Lucaz Raeymaekers (tiende), … voor Eliot een D-day met een gulden randje. Wanneer er een schaap over de dam is dan volgt er gauw een andere en de zaterdag daarop was het weer raak in Bury.

In de GP de Rochefort, de openingsmanche van de Topcompetitie, overleefde hij het demarrerende peloton van 41, waarin hij aanmeerde op een knappe zesde plaats en vorige zondag hield hij voor een vierde plaats in Drieslinter 108 van de 111 concurrenten achter zich. 

Deze almaar beter uit de hoek komende Eliot had ik daags voordien graag aan de slag gezien in de nationale tijdrit van Poperinge maar hij kandideerde niet en deed zichzelf daarmee tekort. Hij koerst uiteraard waar en wanneer hij dat wil maar het is meer bedoeld als een compliment dan als een verwijt dat ik hem graag in Poperinge bezig had gezien. Misschien stak hij er Eliot Siegers naar de kroon voor de vijfde plaats zoniet haalde hij er de top tien als tweede Waal.