Rhys VANCOM versaagt nièt

 

Rhys Vancom (Blegny) mag nu reeds tot dé veropenbaring van de lichting nieuwelingen 2026 uitgeroepen worden. In de Ingooigem Classic (foto cyclingbuzz.be) was hij na de GP Jean-Pierre Monseré in Roeselare en de Omloop der Groentestreek in Sint-Katelijne-Waver aan zijn derde overwinning met duidelijke meerwaarde toe. Ook in de GP de Rochefort (3de), de Katjeskoers in Ieper (2de) en de Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde (3de) glom hij van trots op het podium.

Met één en ander behoor je onmiskenbaar tot de absolute top van je categorie. Rhys komt niet zomaar uit de lucht gevallen. Vanuit de verre Luikse kwam hij al geregeld in Vlaanderen piepen. Zo flankeerde hij vorig jaar Miel Heuninck en Sander Vansweevelt op het podium van de Weg Motion Drives in Denderhoutem. Toch bleef hij, in weerwil van meerdere aanbiedingen, Velo Club Ardennes trouw en dat siert hem. Intussen zullen ze al wat harder aan zijn mouw getrokken hebben en daarin krijgt hij ongetwijfeld te maken met l’embarras du choix.

In Ingooigem hield Rhys zich, wetende dat er in de strakke wind en de aanzwellende regen een zware finale wachtte, zoveel mogelijk gedeisd. Hij werd door de feiten in het gelijk gesteld. De opgespaarde krachten kwamen hem aardig van pas om de Tiegemberg almaar beter te pareren en finaal toe te slaan.

’s Anderendaags werd Vancom als derde ook in Rijmenam op het podium geroepen met de Nederlanders Stijn van Dongen (tot 'Prins' uitgeroepen) en Raf Bastiaanssen. Daarmee wurmde Rhys zich in mijn ranking tussen Stan Jammaer en Robin Dooms. 

Rhys veerde op bij de 14-jarige aspiranten en behoorde qua resultaten tot de betere subtop: wegkampioen en vice-kampioen tijdrijden van de FCWB (stuivertje wisselen met zijn kompaan Noah Rensonnet) plus overwinningen in vier schraal bezette koersjes onder de taalgrens. Hij besefte dat hij het om zich op te werken over een Vlaamsere boeg moest gooien. Ga er evenwel maar eens aan staan vanuit het Luikse de oversteek naar Vlaanderen te maken. Het maakt er zijn opmars alleen maar verdienstelijker op. 

Kay’Ren BONNET een volslagen 

verrassing? Ja én neen!

 

 

De vorige overwinning van Kaj’Ren Bonnet (Lanklaar) dateerde al van 17 augustus 2024 of 650 dagen eerder toen hij in Bevel wonvan Vincent Heylen, Finn Boes, Ollie Peelman, Senne Cami, … niet de minsten dus.

Het was niet de voornaamste highlight uit zijn passage bij de aspiranten. In de kampioenschappen stond hij er steevast. Bij de 12-jarigen werd hij in Denderleeuw 2022 na Miel Heuninck en Brent Biesbroeck zelfs derde in het BK.

Kaj’Ren Bonnet (foto cyclingbuzz.be) kwam in die dagen uit voor Off Road Wilink Brussels Cycling, waardoor hij in 2023 aan de FCWB-kampioenschappen kon deelnemen. In Colfontaine won hij zowel de tijd- als de wegrit maar in de BK’s te Denderleeuw verging het hem als drager van de Waalse kampioenentruien een stuk minder. In 2024 was het niet anders zodat zijn unieke overwinning in Bevel aardig wat soelaas bracht.

Als neo-nieuweling viel hem in 2025 geen enkele top 10 te beurt. Hij werd maandenlang door de patellapees aan beide knieën gekweld en dat ondermijnde zijn resultaten. Het pleit voor zijn mentale veerkracht dat hij niet versaagde en dit seizoen vanaf april de succesdraad heropnam met aan de basis een vierde plaats in Zutendaal (93 starters). Er was meer nodig om helemaal terug van langdurig weg te zijn geweest, al duurde weer een maand eer hij opnieuw werd opgemerkt als derde in het PK van Limburg in Wijer. Ook daar zat nog geen continuteit aan vast want pas vier weken was hij opnieuw spraakmakend, ditmaal met een voltreffer. Zijn behoedzaamheid inzake inspanningen loonde.

In Wezemaal zette hij het eerste luik van het Vermarc Project verbluffend naar zijn pedalen. Hij demarreerde in de absolute finale, nam luttele seconden voorsprong waarvan hij er aan de finish vijf overhield om uit de greep te blijven van de hoger ingeschatte Sebastien Deprée en Stan Jammaer.

Eén van die twee zou dat ’s anderendaags wel omgooien, werd niet onlogisch verondersteld. Dat gebeurde evenwel niet want Deprée, Jammaer noch iemand anders konden op zondag wat Kay’Ren op zaterdag had gerealiseerd en met de optelling van tijden werd Bonnet ook eindwinnaar. Een dubbelslag voor iemand die langdurig uit beeld was geweest, dat moet als een delicatesse zijn binnengekomen. Doe hem maar eens na op het einde van een ijlende koers aan 45,51 km per uur.

Dat was niet eens het initieel plan. Kay’Ren had wijselijk iets lager gemikt: de rushes! Het was al evenmin zijn bedoeling om voor eigen eer en glorie te opteren maar om de lead-out te zijn voor zijn boezemvriend Finn Boes. Het draaide anders uit want op minder dan vijf km van de finish zag Kay’Ren de kans schoon om de vlucht vooruit te nemen, ook daarmee kon hij Boes dienstig zijn. Kaj’Ren hield evenwel stand en besefte nog niet dat er ’s anderendaags nog meer zat aan te komen in Tervuren, waar hij (23ste) geamuseerd vanuit de buik van het peloton kon toezien hoe hij in dezelfde tijd eindigde als de mannen voor het tweede dagpodium.

Fruit At Work - Argenta (Zonhoven) is geen afdeling van de statutaire beginnaam PMC Cycling maar het autonome sportieve luik dat het tienerwielrennen in al zijn geledingen covert.

Momenteel valt hen een interessante lichting wegrenners te beurt, van wie Finn Boes en Kaj’Ren Bonnet zich opwerkten tot nationale uitblinkers, ook een opsteker voor de werking van de club, waarvan er meer moesten zijn zodat de betere tieners beter verspreid dan gegroepeerd worden.

Finn BOES: continu uitblinken is waardevoller dan sporadisch winnen

 

Finn Boes (Herk-de-Stad) grossiert als geen ander in fraaie ereplaatsen. In de Ingooigem Classic (vierde) maakte hij het dozijn vol. Die werden overwegend behaald in de mooiste koersen: vijfde in de GP Jean-Pierre Monseré, zesde in de nationale tijdrit van Poperinge, zesde in de Katjeskoers van Ieper, derde in het VK te Elverdinge, zevende in het Vermarc Project en vierde in de Ingooigem Classic. De zeldzame keren dat hij regionaal aantrad waren dat al evenmin koersjes: zevende in Klein-Sinaai (92 starters) en derde in Nieuwrode (114 starters).

Met één en ander behoort Finn steevast tot de fine fleur van het bouwjaar 2010, zowaar zonder overwinningen, wat niets afdoet aan zijn capaciteiten. Om te sprinten is Finn (nog) niet explosief genoeg, wel al op golvende trajecten die er stilaan aan komen, inzonderheid Herbeumont, Dikkebus en Couvin (waarin hij vorig jaar al tweede werd na Stan Jammaer). Met zijn 55 kg verdeeld over 1,72 m komt hij uit op een BMI van 18,59. Daarmee kun je in een vlakke sprint te weinig aanvangen. Wacht maar tot hij 1,80 meet en (nog) sterk(er) is.

 

Reeds vanaf de aspiranten zette Finn fraaie campagnes neer met een stevige voetafdruk in de kampioenschappen met het Vlaamse als rode draad: derde in 2022 en in 2023, tweede in 2024, zevende in 2025 en dit jaar opnieuw derde. Ook in de PK’s en de BK’s was zijn aanwezigheid opmerkelijk. Het ontbreken van overwinningen ook toen niet als een gemis ervaren. 

Sebastiaan GOOSSENAERTS 

verovert Geraardsbergen

 

Zou hij het zelf beseft hebben dat zijn allereerste zege er zat aan te komen en dat het meteen een voltreffer zou zijn in de schaduw van de Muur van Geraardsbergen? Een beetje wel want zijn algmeen gevoel werd week na week beter en zo ook zijn uitslagen.

Sebastiaan Goossenaerts (foto Hans Goossenaerts) stak van wal met de 14-jarige aspiranten maar qua blote resultaten waren het vier schrale jaren. Zo liet hij pas vorig jaar als neo-junior zijn eerste top vijf optekenen: vierde in Rumst-Reet.

Dit jaar was er duidelijke progressie: 13de in de GP Ferdinand Bracke te Walcourt (vorig jaar 16de), 7de in de Vlaams-Brabantse Pijl te Korbeek-Lo en een dikke maand later primus in Geraardsbergen.

Helemaal out of the blue komt hij toch ook niet want vorig jaar voltooide hij, zijn ogen de kost gevend, vele grote koersen en tijdens de aflopende lente herhaalde hij dat als een jongeman met een plan.

Beter zo dan omgekeerd en ze kunnen niet allemaal zijn zoals bijvoorbeeld Vic De Smet om maar die te noemen.

Sebastiaan wist waarmee hij bezig was: in overleg met zijn mentor Dries De Groote een geleidelijke progressie opbouwen die het duurzaamst is. Resultaten zijn voor hen niet het enige wat telt, het traject er naartoe is minstens even belangrijk én leerzamer.

Uiteraard zal zijn triomf in de nabijheid van de iconische Muur hem extra vleugels geven naar de volgende wedstrijden toe. Hij won met panache nadat hij op de Vesten alert toen hij merkte dat Avia-Rudyco een lead-out aan het opzetten was voor Tuur Vandevelde. Op zijn beste dag ooit op de koersfiets had Sebastiaan nog energie over om de ultieme binnenbocht te kiezen en zo, ondanks dreigende krampen, een voorafname te doen op zijn eerste grote succes.

Sebastiaan Goossenaerts (Kontich) zal er natuurlijk op uit zijn om de komende weken te bevestigen. Examens en alles wat erbij zullen dat alvast niet in de weg staan want hij wil zijn kwalificatie in bedrijfswetenschappen en recht afdwingen via de examencommissie.

Geruststellende UPDATE, hoewel …

 

 Néén, er is géén ‘onmiddellijk’ levensgevaar, wel permanent belévingsgevaar en dat al anderhalve maand omdat ik door problemen met de ogen mijn autonome mobiliteit tijdelijk of langduriger kwijt ben. Woonachtig in de uiterste rechterhoek van Vlaanderen waar ik, op een steenworp van duinen en strand, gelukzalig vertoef ben ik afgezonderd van de koerswereld. 

Mijn soulmates wonen minstens 50 km landinwaarts. Het spoor biedt weinig soelaas: ik zou er heen en terug minstens drie uur mee onderweg zijn. Ik zoek oplossingen maar vind er vooralsnog géén.

 

Ik ben evenwel géén opgever, heb intussen de meeste uitslagen opgepikt en hoop volgende week de aangepaste Rankings te brengen, als een duurzaam bindteken met het beminde jeugdwielrennen dat ik niet zomaar kan loslaten.

Door problemen met de gezondheid zal ik helaas nog een tijdlang geen nieuwe bijdragen kunnen toevoegen. Ik hoop asap terug te zijn, waarbij ik de hulp (foto’s en dergelijke) van sommigen goed zal kunnen gebruiken. Sorry aan mijn vele lezers, ik mis het evenzeer als jullie.

 

Intussen is er wel nog altijd de mogelijkheid om 

Gemiste bijdragen die u ook graag alsnog had gelezen

en alsnog wenst door te nemen dan kun je die opvragen door de naam of het begrip in te tikken in het rechthoekje in de linkerbovenhoek op:

wielerjaarboek.blogspot.com

Feel WOUTERS: zelfs Laurens DE FEYTER kon nog niet winnen van hem, zoals wel Leon SMITS op de openingsdag

 

 

Feel Wouters?! Nooit van gehoord en al zeker niet buiten de Kempen want hij is nog maar 12 jaar en enkele maanden maar inmiddels gepromoveerd tot de meest succesrijke aspirant van het bouwjaar 2014. Of hij daarom ook de beste is? Dat doet er eigenlijk niet toe, dat zal pas (veel) later blijken.

 

Op de openingsdag werd hij in Vosselaar nog verslagen door Leon Smits maar daarna bleek Feel, op één wedstrijd na onoverwinnelijk, zelfs voor Laurens De Feyter die inmiddels al zes zegestreepjes achter zijn naam heeft staan. Feel wierp tegen die zegerush een dam op in Essen-Hoek, het PK in eigen Lille en afgelopen weekend in Lichtaart.

Niet leuk voor Laurens maar die vat het kennelijk goed op en misschien kunnen die twee beteren met nog meer anderen het voortouw nemen om opbouwend te koersen, zonder zich enkel om het resultaat te bekommeren. Fun moet vooropstaan en gelijk mekaar onderling beter maken. 

 

Feel is een dialectische afgeleide van Felix, een naam die in de streek van Gierle frequent voorkomt. 

Feel dus, vooral een vluggerd die vaak de koers probeert open te breken wat gezien de korte afstand en de nivellering niet evident is. Het is wachten op de eerste tijdrit om tot een beter vergelijk te komen.

 

Dat Feel coureur zou worden stond hoegenaamd niet in de sterren geschreven. Hij zou eerder voetballer worden zoals nogal wat familie onder wie papa Sander, die indertijd met Olympia Wijgmaal in eerste provinciale speelde. De familie aan mama’s kant Valerie, deed dan weer volop aan atletiek.  

Het lot nam voor Feel een andere sportieve wending. Hij werd voor de koers geïnspireerd door de drie jaar oudere Lukas Bresseleers van Team Kempen. Toen Feel het er in Rucphen (Ned.) zelf op waagde, was hij meteen verloren, pardon gewonnen voor de koers want de microbe beet zich stevig vast. En met wat een bijval: hij was tijdens deze eerste zes weken niet van het podium weg te slaan.

Feel is er al vanaf de miniemen bij en duikt ook geregeld op in het veld. Hij wordt geprezen voor zijn toewijding en is in het gezelschap van zijn vake stipt aanwezig op alle clubtrainingen.