Hij weet waarom hij zo altruïstisch is 

 

Wout VAN AERT wilde vooral niet eindigen zoals Wilfried NELISSEN in 1996-1998   

 

van Aert 2.0 was er al in 2024

 

Het vormpeil van Wout van Aert vertoont een sterke opgaande curve. Winnen zat er nog niet maar dat zit er, bij leven en welzijn, ongetwijfeld aan te komen. Wout naamtekende halfweg september 2024 bij Visma | Lease a Bike een contract van onbepaalde duur. Hij had er al een verbintenis lopen tot eind 2026. Wout heeft overduidelijk de intentie om zijn rennerscarrière bij Visma | Lease a Bike af te sluiten met een verloning die voor de rest van zijn leven zijn materiële zorgen wegneemt.

 

Dat hoeft niet uit te sluiten dat Wout alsnog heropstaat als toprenner maar hij zal zijn momenta selectief kiezen wanneer ze zich voordoen, erdoor geobsedeerd zijn is passé. In 2024 verkeerde hij tweemaal in optimale doen en stond hij stijf van de ambitie om zowel in het voor- als in het najaar toe te slaan. Herinner u maar hoe hij in de E3 Harelbeke, ondanks een slechte positionering aan de voet van en een nerveuze stuurfout op de Paterberg, de enige was die de uitgebroken Mathieu van der Poel achternasnelde en tot net voor de hellende Karnemelk-beekstraat in verlegenheid bracht. Vijf dagen later werd hij tijdens Dwars door Vlaanderen door een vreselijke val in de afzink van de Kanarieberg bijna twee maanden uitgeschakeld. Het was niet zijn eerste zware beproeving en ook niet zijn laatste want bijna vijf maanden later was het weer van dat in de 16de rit van de Vuelta. Indien beide rampspoeden hem niet waren overkomen dan had hij een exquise voor- en najaar 2025 uitgebouwd.

Hij moest andere doelen kiezen en die vond hij met een deelname aan zowel de Giro als de Tour. Cum laude want hij in beide behaalde hij een spraakmakende dagzege: de Strade Bianche – rit naar Siena respectievelijk de slotrit op de Champs Elysées alover Montmartre, waarop hij zelfs Tadej Pogačar kleinkreeg.  

Op naar een rimpelloze winter 2025-2026 maar helaas op 2 januari in de veldrit van Mol sloeg het noodlot opnieuw toe. Wout schoof er weg in de sneeuw, plofte pardoes neer en werd met een complexe enkelbreuk opgeraapt. Hij moest zich weken gedeisd houden maar haalde alsnog het Vlaamse seizoenbegin maar werd aan de vooravond van de Omloop ziek, zoals meer anderen. Weer moest hij zijn planning opschuiven en dat deed hij met bravoure. In de gegeven omstandigheden mochten een tiende plaats in de Strade Bianche en een bijna dagzege in Tirreno-Adriatico de smaak van de overwinning hebben.

 

Voor Wout kunnen we enkel maar een diepe buiging maken na alles wat hem de voorbije jaren door het hoofd moet zijn gegaan bij zijn onmetelijke brute pech. Hij is géén schlemiel zoals wel Tijs Zondervel, die het nodig vond om Wout in WieleRevue genadeloos neer te halen. Cra-pu-leus is dat! Wout heeft de knop op de juiste wijze omgedraaid. Herinner u vooral dat hij de Tour van 2023 verliet na de 17de rit om de geboorte van zijn tweede zoontje (Jerome) mee te maken. Dat Jonas Vingegaard dan al gewonnen spel had, was mooi meegenomen maar deed er niet toe.

Eén en ander roept meer dan een beetje de herinnering op aan Wilfried Nelissen dertig jaar geleden. Ook hij rolde van het ene onheil in het andere. De scheut die de mudvolle emmer deed overlopen maakte Wilfried mee in Gent-Wevelgem 1996 waarin hij na amper 8 km. aan volle snelheid tegen een verkeerspaaltje knalde met draconische averij: dubbele open scheenbeenbreuk, dijbeenbreuk en bovenal een fractuur van de knieschijf. Hij probeerde nog een comeback bij Palmans maar in 1998 begaf zijn knie het onomkeerbaar op training. Het voorval werd naderhand als een arbeidsongeval gecatalogeerd waarbij Nelissen voor 16% invalide werd verklaard. Zijn veelbelovende carrière had slechts een fractie opgebracht wat ze in zich droeg.

 

Zo’n dramatisch slot had ook van Aert kunnen overkomen. Ik denk dat dit in zijn hoofd heeft gespeeld bij zijn switch van uitgesproken kopman naar teamplayer met een langlopend contract dat hem en zijn gezin behoedt voor een zware maatschappelijke terugslag. Teamplayer hoeft ten andere niet te betekenen dat hij geen grote koersen meer mag proberen te winnen. Laat van Aert 2.0 maar de fraaie draad heropnemen!

Thibaut BECKERS: allrounder met de Belgische én de Zwitserse nationaliteit

 

 

Thibaut Beckers is 16 jaar en heeft zowel de Belgische als de Zwitserse nationaliteit. Zijn mama komt uit het kleine dorp Büetigen in het Zwitserse Seeland en zijn papa is afkomstig van de Maaskant. Zij wonen als gezin in Büetigen en zijn regelmatig in België bij familie en vrienden. Thibaut heeft nog twee jongere zussen, Salome en Noémi.

 

Nog voor hij kon lopen zat Thibaut al op een loopfiets. De Belgische wielercultuur leerde hij in 2018 kennen, toen hij en zijn papa de 65 km van We Ride Flanders fietsten en ‘s anderendaags de wielergekte van de Ronde van Vlaanderen meemaakten. Dat weekend in de Vlaamse Ardennen was hét momentum waarop Thibaut door de wielermicrobe werd gebeten.

 

Vandaag combineert Thibaut het koersen met zijn schoolopleiding aan een gymnasium in Zwitserland. Voor zijn academische studies brengt hij dezelfde gedrevenheid op. Voor zijn ouders is het essentieel dat de school op de eerste plaats komt maar niet helemaal ten koste van het wielrennen. Dat is, net als in België, ook in Zwitserland een uitdaging. Daarin wordt Thibaut uitstekend begeleid, onder meer door Swiss Cycling.

 

Sportieve ontwikkeling

Sportief heeft hij een spraakmakende vooruitgang geboekt. In 2024 won hij onder meer de befaamde European Junior Cycling Tour in Assen en behaalde hij in Zwitserland de officieuze U15-titels op de weg en in het veld.

Zijn eerste jaar bij de U17 begon met een derde plaats in het Zwitsers kampioenschap omnium gevolgd door een tweede plaats in het NK op de weg. Daarmee kon hij als eerstejaars een selectie afdwingen voor het Europees Youth Olympic Festival in Skopje. Op een volledig vlak parcours (niet zijn ding) werd hij in de individuele tijdrit verrassend tiende.

 

Type renner

Thibaut is géén veelwinnaar. Daarvoor ontbreekt hem nog aan explosiviteit. Zijn kwaliteiten situeren zich in het klimmen en het tijdrijden.

Zijn voorkeur gaat naar wedstrijden aan een hoog tempo, waarin uithouding en regelmaat vooropstaan.

 

Internationale ervaring

Thibaut houdt van uitdagingen en probeert zich op én naast de fiets beter te maken. In 2025 waren er mooie ervaringen met triomfen in de Allgäu Tour (D.) en eindwinst met zijn team in de Tour de l’Ain (Fr.).

Tussendoor nam hij in wedstrijden zoals de TMP Tour, het Critérium des Jeunes (Lux.) en de Oststeiermark Rundfahrt, ondanks goede resultaten, op waar hij nog kan groeien. Daar merkte hij ook, hoe belangrijk het voor hem is om ook buiten Zwitserland ervaring op te doen.

Door internationaal te koersen leerde hij ook veel buiten de sport: contact met jongeren uit heel Europa, kennismaking met andere gewoontes en beseffen dat niet iedereen dezelfde kansen krijgt als hij in Zwitserland of België.

Tijdens die passages kon hij ook aandacht besteden aan zijn tweede passie: … koken! Het boeit hem wat er in de verschillende landen wordt gegeten, proeft alles en is nieuwsgierig hoe die gerechten worden bereid om ze zelf te kunnen klaarmaken. 

 

Waarom België en Isorex?

Omdat het wegwielrennen in Zwitserland de jongste decennia een randsport is geworden, zijn de mogelijkheden om er zich te ontwikkelen sterk afgenomen. In de Zwitserse koersen beperkt het peloton zich vaak tot dertig à veertig renners en het aantal koersen is relatief klein in vergelijking met de traditionele wielerlanden en al zeker niet om, zoals in België, quasi wekelijks een wedstrijd met meer dan honderd deelnemers te hebben. Swiss Cycling probeert dit op te vangen door deel te nemen aan internationale wedstrijden, maar voor een nationale bond is het uiteraard niet eenvoudig om heel vaak in het buitenland te koersen.

Via via is de familie Beckers in contact gekomen met Petra en Franco Heyse van Isorex. Er was al meteen een comfortabel gevoel: een warme en menselijke omgeving die jonge renners laat gedijen en de kans biedt om zich stap voor stap open te bloeien.

Thibaut is geen “huurling” (zoals ik elders vermeldde) maar een volbloed van Isorex die echt deel uitmaakt van een club, waar hij zich geïntegreerd heeft als in een familie, zoals bleek in de Vuelta Costa Blanca in Calpe. Thibaut genoot er zichtbaar van om met Wannes, Maxime, Maddox en August onderweg te zijn, over de koers te praten en als een team samen te werken en te zegevieren. Vincere insieme!

 

Begeleiding

Inzake  begeleiding werkt Thibaut al enkele jaren samen met een mentor die zijn trainingsprogramma schrijft, opvolgt en analyseert en er bovenal op toeziet dat Thibaut niet te veel hooi op de vork neemt. Die trainer is ruim 35 jaar in het Zwitserse wielrennen aktief. Het doet deugd aan de ogen om te zien hoe hij moderne en traditionele trainingsideeën combineert en Thibaut leert naar zijn lichaam te luisteren.

Daarnaast krijgt Thibaut, als lid van de nationale selectie, ook ondersteuning vanuit de nationale U17-ploeg van Swiss Cycling dit zowel op de weg, de piste als in het veld.

  

De visie van de ouders

Zoals zoveel jonge renners droomt Thibaut ervan om van het wielrennen zijn lonend beroep te maken. Tegelijk beseft  hij dat de kans op een welslagen niet mag overschat worden.

Daarom proberen zijn ouders hem optimaal te begeleiden in zijn algemeen leven met de klemtoon op zijn studies. 

Vooralsnog blijft Thibaut een jongen die gewoon dolgraag fietst en op die boeiende tocht nieuwe dingen ontdekt. Fun moet nog een hele tijd vooropstaan.

 

Tijl VANHAVERBEKE houdt de rijkdom van de keuze nog meer dan even vol maar focust meer en meer op de weg

 

 

Weinig koersende tieners kunnen beweren dat ik géén foto van heb. Tijl Vanhaverbeke (Evergem) is één van die schaarse uitzonderingen. Het geeft mij een mix van gemis en schuldgevoel maar daar breng ik vanaf nu intens verandering in.

Tijl (foto Marc Van Hecke) was de voorbije vijf seizoenen een adept van het terrein, die grossierde in podiumplaatsen in Belgische kampioen-schappen. Hij veroverde op 28 november 2021 in Hamme de titel en de driekleur bij de 12-jarigen. Daarna had hij vooral affiniteit met de tweede plaats: als mountainbiker in 2022 en 2023 te Houffalize, als veldrijder op 26 november 2023 in Maldegem en op 11 januari 2026 in Beringen. Het was telkens Lars Peers die hem van de titel en de driekleur hield. Tweede plaats, slechtste plaats? Niet als je geklopt bent door een betere concurrent. Lars is overduidelijk Tijls zwart beest waarmee hij uitstekend overweg kan want ze maken mekaar onderling beter en zijn compagnons de route op een lange hobbelige weg.

Het ziet er naar uit dat Tijl de focus wat meer verlegd heeft naar de weg. Zo won hij vorige zondag in Saint-Jans-Cappel de GP Mont-Noir van ruim honderd andere vertrekkers. Zijn allereerste zege op de weg, een voltreffer die hij geenszins op een schoteltje kreeg aangeboden. 

In een chaotisch begin werd Tijl door een gebeurde valpartij opgehouden zodat hij stevig in de achtervolging moest om zijn kansen op een spraakmakende uitslag te vrijwaren. Nadat hij zich van die felle inspanning herzet had kon hij vanaf de derde ronde echt aan de koers beginnen en alert reageren toen Robin Dooms uitbrak en voorsprong nam. Ze geraakten geïsoleerd voorop, werkten optimaal samen en waren duidelijk de beteren van het uitgedunde lot, dat zich niet meteen gewonnen gaf. Enkele achtervolgers leken de sprong te maken, maar bleven hangen zodat Vanhaverbeke en Dooms met hun tweeën aan de slotronde begonnen. Op de tweede keer Mont-Noir plaatste Tijl zijn beslissende aanval. Meter voor meter reed hij van Robin weg. Tijdens de afdaling vrijwaarde hij behendig zijn kleine voorsprong die finaal in vijf seconden werd uitgedrukt.

Dit smaakt naar meer en hierna volgen onder meer Sint-Maria-Lierde (nu zaterdag), de Ronde van Vlaanderen (waarvoor Cycling Vlaanderen hem wel zal selecteren toch?!), de Ardennenkoersen van Herbeumont en Couvin, …  

Is dit de aanhef van een totale switch naar de weg? Neen, maar in een andere setting zal Tijl de rijkdom van de keuze volhouden op het terrein. De toekomst en zijn coach Sander Huybrechts (Beringen) zullen uitwijzen hoe dat ineengeweven wordt. Vanaf september stapt Tijl, als neo-junior, over naar een hogere club, waarvan de naam intussen een publiek geheim is. Het kan ook een publieke leugen zijn want Tijl ontkent in alle toonaarden dat daar iets van aan is. Tijl blijft zich alvast maximaal inzetten voor zijn huidige club, het UCT Cycling Team.

Tijl heeft geen verwanten die koersen. Zijn papa Kurt leefde zich uit in atletiek en triatlon. Tijl volgt secundair onderwijs in STEM Sint-Franciiscus Evergem, een warme school met uitdagingen op maat, voor Tijl is dat de richting wetenschappen. 

Pulsaro opent koersjaar met Memorial Tuur Hancke

 

 

Alle pessimistische geluiden over de toekomst van het wielrennen worden ruim overstegen door meerdere positieve krachtige vibes. De werkgroep ‘Pulsaro’ is daar zeker niet de minste in.

 

Komende zaterdag 14 maart is er in Lo-Reninge reeds de bijzondere koers ter nagedachtenis van Tuur Hancke, een getalenteerde coureur die ons veel te vroeg ontviel. Tuur stond bekend om zijn passie voor de koers, zijn strijdlust en zijn warme persoonlijkheid die velen raakte binnen en buiten het peloton. Dit is een eerbetoon van vrienden, familie en de lokale gemeenschap om Tuurs liefde voor het wielrennen en de verbondenheid die deze met zich bracht.

Deze organisatie is een gezamenlijk initiatief van Pulsaro met het feestcomité van Lo-Reninge, de KSA en studentenclub Lila, waar Tuur actief lid van was. Met gebundelde krachten wordt gezorgd voor een dag waarop sport, vriendschap en herinnering samenkomen in een sfeer die helemaal in het teken staat van Tuur.

Het parcours is gebaseerd op dat van De Moeren Classic en loopt over de karakteristieke polderwegen van de streek, een koers met inhoud en karakter.

 

Wat eraan voorafging …

 

In oktober 2023 kregen Joran Luyssen, Tim Deconinck, Stan Devriendt en Kian Talloen vanuit de afstudeerrichting Sportmanagement aan de Hogeschool VIVES de kans om een wielerwedstrijd te organiseren. Ze kozen voor de iconische locatie ‘De Moeren’, die door de jaren heen een belangrijke rol speelde én speelt in het nationale wielergebeuren. Dit evenement was niet enkel een eerbetoon aan het rijke verleden van de sport, maar ook een kans om het wielrennen in de toekomst te versterken. In een tijd waarin nogal wat koersen verdwijnen, wilden ze een evenement neerzetten dat de traditie van de koers verbindt met de nieuwste trends en innovaties.

 

In de eerste Moeren Classic op 16 maart 2024 moesten de renners 141 km (11 ronden van 12,8 km) afleggen, met telkens een 4 km lange passage door ‘De Moeren’. Start- en aankomstzone bevond zich in Houtem (Veurne). Onder leiding van een coherent bestuur, een toegewijd vrijwilligersteam, de sponsors en de Hogeschool VIVES werd het een groot succes.

114 renners uit acht landen (België, Nederland, Groot-Brittannië, Noorwegen, Litouwen, Estland, Israël en Canada) stonden aan de start. Cedric Defreyne won vòòr Niels De Clerck en Niels De Rooze.

 

Op 19 juli 2025 draaide de tweede editie uit op een ware veldslag. Een overbewaaid parcours bezwangerd met kasseistroken bracht met zich dat ruim 90 renners de finish niet haalden. De 20-jarige Zweedse reus Ville Merlov won vòòr Jarno Bellens en Thibaut Ponsaerts.

 

De Moeren Classic had meteen naam en faam verworven als een koers voor rabiate “skarters”.   

 

Op zaterdag 16 mei is er in Houtem (Veurne) het PK voor junioren en ’s anderendaags de 3de Moeren Classic voor eliten 2 en u23 met deelname van continentale teams (zoals Tarteletto-Isorex), wat voor een beduidende meerwaarde zorgt.

 

Het is de missie van Pulsaro om jaarlijks wielerevenementen te organiseren die renners inspireert tot sportieve prestaties en een platform biedt voor de ontwikkeling van de wielersport in de regio, gelinkt aan de authentieke Vlaamse waarden van de koers, die mensen samenbrengt en een beklijvend impact heeft om de geïnteresseerden telkens opnieuw een unieke ervaring te bieden.

Initieel doel is het organiseren van innoverende West-Vlaamse koersen (meervoud, want dit jaar al drie) die zowel uitdagend als veilig zijn voor de deelnemers en jonge ondernemers laten bewijzen in staat te zijn om meerwaardige organisaties op poten te zetten.

 

Timothy DUPONT wint ook in de na-nazomer van zijn carrière en roept de herinnering op aan Willy PLANCKAERT 

 

 

Elke winter keert de indringende vraag terug: “Koerst Timothy Dupont nog volgend seizoen?”. 

De vraag is niet ongepast want ook op 1 november 2025 werd hij een jaartje ouder, dan al voor de 38ste keer.

Toch kreeg ik opnieuw een krachtig bevestigend antwoord.

En het is niet om zijn dagen ingevuld te krijgen of er voor spek en bonen tussen te rijden. In zijn vierde campagne voor Tarteletto-Isorex scoorde Timothy reeds eind januari: vierde in de derde rit van de Pune Grand Tour (India). En afgelopen weekend behaalde hij in de Dorpenomloop Rucphen (Ned.) naar verluidt zijn 32ste overwinning ooit, waarvan hij in 2025 (net als in 2020) bij uitzondering verstoken bleef.

Timothy hier in het spoor van David Dekker, die hij in zijn thuisland van de overwinning hield.

Timothy werd zowaar getrakteerd op een sprinttreintje met Arne Santy als perfect sluitstuk. Falen was dus not done en dat deed hij dan ook niet aan een snelheid die maximaal tot 71 per uur opliep. Let wel: we hebben het hier over een ruim 38-jarige, die met zijn kompanen tijdens een zo goed als windvrije koers eerst de kat uit de boom keek. Het is dus gepast om nogmaals te referen naar José De Cauwers quote “win maar eens een koers”. Timothy deed het in Rucphen ten koste van de ooit zo ambitieuze David Dekker (van de WorldTour afgedaald naar Beat) en de Deen Stian Rosenlund.

Deze koers (1.2) levert hem én Tarteletto-Isorex 40 punten op en men weet waarvoor dat onder meer goed kan zijn: meer kans op een wildcard voor een begeerde deelname aan bepaalde wedstrijden. Timothy is met de komst van Jelle Harteel en van Zeno Moonen, die allebei geen doorstart kregen in het gefuseerde Lotto-Intermarché, beter omringd. De leergierige en almaar sterker wordende Arne Santy blééf. Timothy kan voor hen als rolmodel fungeren. En zijn wijze raad zal hij hen zeker niet ontzeggen. Wie weet wordt ooit hun ploegleider. Ook Iben Rommelaere en Elias Vanheel deelden in de euforie.

Nu volgt een intense Vlaamse periode met opeenvolgend de GP Vermarc in Rotselaar, Nokere Koerse, Bredene-Koksijde Classic en de GP Jean-Pierre Monseré in Roeselare maar met déze Dupont en zijn versterkte falanx is het lang niet uitgesloten, zeker niet in de Monseré, waarin hij al viermaal het podium haalde maar nog niet de hoogste trede.

 

Timothy roept bij mij de herinnering op aan de bijna 82-jarige Willy Planckaert, die in 1966 op zijn 22ste een topjaar beleefde: drie dagzeges en de definitieve groene trui in de Tour nadat hij zowel in de Ronde van Vlaanderen, Paris-Roubaix, Paris-Brussel (2de) als in Liège-Bastogne-Liège de top vijf haalde. 

50 jaar later werd Timothy met 15 uci-zeges de internationale zegekoning.

Beider pad liep hoegenaamd niet uitsluitend over rozen. Willy sukkelde door een overdaad aan competitie in zijn beginjaren met de gezondheid, Timothy doorstond meerdere zware familiale beproevingen. 

Eén en ander ontmoedigde hen niet als coureur door te gaan. Willy zong het zelfs uit tot zijn 44ste omdat zijn sponsors daarop aandrongen want hij bleef een dierbare eyecatcher.

 

Nand DE BOIS in Zepperen meteen op de afspraak alsof hij niet van categorie veranderd was

 

 

Met een zege in de BZ Fruitroute van en naar Zepperen heeft Nand De Bois zijn entree bij de junioren maximaal opgelijst.

In de sprint (foto Myla Van Gossum) vloerde hij vier medevluchters van wie de Oekraïner Oleh Smolynets en Cédric Lambert mee op het podium mochten. De beste paarden kregen de meeste haver.

Nand uit Huldenberg kwam met toeters en bellen van de nieuwelingen over. Hij werd vorig jaar de primus-inter-pares van de Topcompetitie. Hij was in alle manches op de afspraak: Oudenaarde (3de), Dikkebus (5de), Jemeppe (9de) en de Affligem Classic (11de). In Herbeumont én in Couvin kwam hij uit op de dichtste ereplaats.

Markant dat hij daarenboven zowel in het BK op de weg als dat van de gravel en ei zo na ook van het tijdrijden brons veroverde. Ziedaar het certificaat van de allrounder, dat je alle reden geeft om je overstap naar de junioren onbevangen tegemoet te zien. 

Nand werd door de feiten meteen in het gelijk gesteld want ook in Kuurne zou hij dichter geëindigd zijn dan de 27ste plaats indien hij niet bruusk had moeten remmen om een valpartij te vermijden. De nare herinnering werd een week later in de meest overtreffende trap weggespoeld. 

Het komt er nu op aan om dit begenadigd vormpeil te consolideren en ook uit te blinken in Nokere Koerse, de E3 Saxo Classic Harelbeke en een scherpe tijd neer te zetten in de nationale tijdritten in Borlo (vorig jaar 14de) en Poperinge (4de) in de aanloop naar het BK op 1 mei in Maarkedal, waarin hij vorig jaar in Heusden-Zolder als vierde op amper twee tellen van het podium strandde. Begin september werd hij tweede in Lendelede, de afsluitende manche van de Belgian Chrono Challenge.

Winnen was zijn regel niet in 2025. Behalve het PK tijdrijden won hij enkel nog in Begijnendijk. Niet explosief genoeg, denk je dan, al hadden Jules Vydt en Vic De Smet er behoorlijk wat werk aan zowel bij de finish in het biljartvlakke Elverdinge (VK) als op het steile aankomst in Couvin.

Naast de Ardense hoogten hebben ook de Vlaamse hellingen geen geheimen meer voor de pittige Huldenbergenaar. Hij smulde van de Katjeskoers alover de Kemmelberg van en naar Ieper en van de Ronde van Vlaanderen. Van en naar Oudenaarde pareerde hij de Achterberg, de Varent en de Wolvenberg met verbazend gemak om derde te worden.

Nand was dus meer dan welkom bij Crabbé-Dstny, waar de omkadering en het programma optimaal zijn, al is hij GMS CT Glabbeek extreem dankbaar voor het uitmuntend stroomlijnen van de eerste fasen van zijn carrière.

Wannes DESCAN verloor de rode trui na een zware val in de slotrit

Voor de start van de slotrit van de Vuelta Costa Blanca werden de drager van de gele en van de rode trui, Thibaut Beckers respectievelijk Wannes Descan, nog in één beeld verenigd. 

Dat zou zich herhaald hebben tijdens de afsluitende ceremonie protocolaire maar helaas: Wannes had de twee restérende tussensprints met overschot overleefd maar werd na een zware val op de schouder tijdens de voorlaatste ronde in Calpe tot opgave gedwongen. Bij zijn thuiskomst werd een sleutelbeenbreuk vastgesteld. 

Murphy lapt je zoiets altijd in een gunstige situatie maar goed er volgen dit seizoen nog veel gelegenheden om zich te rehabilieteren. Samen met sportcoach Dave Maertens zullen Wannes’ programma en de doelstellingen herbekeken worden. De doorzetter in Wannes zal ook hier versterkt uit komen maar daarom moet je het uiteraard nog niet voorhebben toch.