Michiel COPPENS, het bijna verloren talent met steile ambities

Op 11 augustus 2022 (foto 1 en 2) zag ik hem in een verzengend Nevele met RB Zelfbouw de openingsrit van de Ronde van Oost-Vlaanderen winnen door een respectabel aantal km. het ijlende peloton op almaar kortere afstand te houden. Michiel Coppens was amper negentien en ik wist het bijna zeker: een Vlaamse aanwinst voor de beroepscategorie is opgestaan maar vier jaar later is hij aan zijn derde campagne begonnen bij het continentale BEAT p/b Saxo, waar hij het best zijn zin heeft. Verdient hij (nog) meer en beter? Misschien wel, maar enkel an offer he can’t refuse zal hem daar weglokken en dan hebben we het over de WorldTour.

Michiel relativeert zijn fraai seizoenbegin 2026. In maart 2025 verging het hem nòg beter: 6de in Dwars door Drenthe, 3de in de GP Jean-Pierre Monseré en in de Omloop van de Braakman, winnaar van de GP Slovenian Istria. Vier dagen na die laatste leken zijn koersdagen geteld. Michiel viel zwaar in de GP Brda-Collio (Slov.) met een gebroken dijbeenhals als averij. Die avond zou Cofidis, waarvoor hij met bijval stagair was geweest vanaf 1 augustus 2024, bevestigen dat hij in de loop van 2025 een effectief contract zou mogen naamtekenen, wat het drama nog verergerde.

Michiel weigerde evenwel de handdoek te gooien en na een langdurige revalidatie (ingeleid door negen weken ziekenhuis) maakte hij exact vijf maanden later zijn heroptreden in de Muur Classic van Geraardsbergen die hij zowaar uitreed, wat als een enorme beloning voor zichzelf aanvoelde. Van dan af verging het hem almaar beter met zelfs een podium in de Oost-Vlaamse Sluitingsprijs te Zele.

 

Eén ander stelde hem in staat om met een geruststellend gevoel aan het winterreces te beginnen en tijdens die donkere maanden gedreven bezig te zijn. Hij deed het niet um sonst want op 15 maart, de dagtekening dat Jean-Pierre Monseré 55 jaar geleden verongelukte, viel Michiel de verrijzenis te beurt. 

In zijn nare periode kreeg hij, behalve evidente steun van de familie, maximale bijstand van zijn team BEAT p/b Saxo, dat er alles aan doet om hem nog beter te maken dan hij al is en te helpen doorstarten in de WorldTour en daarin klassiekers en de Tour te rijden. Voor die steile ambities is hij lang niet te oud: 23 jaar sedert 17 december 2025.

 

Drie maanden later behaalde hij in de GP Vermarc (elite ind., 170 starters) en bijna dag op dag een jaar na de Slovenian Istria dé verlossende overwinning. Met een ultieme krachtexplosie in de slotkilometer soleerde hij naar de zege in Wezemaal. De ontlading was enorm want de bekroning van zijn remontada.

Dit smaakt naar meer. Vrijdag rijdt hij de Bredene Koksijde Classic en zondag wil hij in de Monseré zijn podiumplaats van 2025 verbeteren. Begin april zijn er in Nederland onder meer de Volta NXT Classic (de minder zware versie van de Amstel) en de Braakman, waarin hij ook een podiumplaats verdedigt.

Michiel woont in Zele en slaagde cum laude in de opleiding integrale veiligheid. In de huidige wereld zal hij ook over tien à vijftien jaar jobzekerheid hebben.

Indien u bepaalde bijdragen zou gemist hebben en u wenst die alsnog door te nemen dan kun je die opvragen door de naam of het begrip in te tikken in het rechthoekje in de linkerbovenhoek.

Zo is er bijvoorbeeld de Inventaris 2025 van het nationale tienerwielrennen (junioren, nieuwelingen, aspiranten), waarvan je de vijf  PDF’s kunt opvragen en openen.

De Vlaming die de kwikzilveren Simon DEFRANCE het dichtst benaderde ...

 

Daan WILMSEN 

nòg performanter dan gedacht

 

 

Indien hij drie weken later geboren werd, dan mocht Daan in een lagere categorie blijven uitkomen. Gelukkig was dat niet zo en kon hij als het ware een jaar ‘winnen’.

 

Het weerspiegelde zich amper in zijn uitslagen, al was winnen zijn regel niet.Als aspirant behaalde hij slechts één zege: als 12-jarige tussen de 13-jarigen in Brecht op 11 juli 2021. In de uitslag van de betere koersen moest je niet al te diep scrollen om zijn naam terug te vinden.

 

Tijdens de donkere maanden werd hij zich vanop de tweede rij ook almaar beter in het veldrijden. Daarvoor brak hij zijn wegseizoen telkns vervroegd af. Als 13-jarige tussen de 14-jarigen nam hij met bijval deel aan zowel het Limburgse, het Antwerpse als het West-Vlaamse weekend. Meerdaagse inspanningen zijn dus goed aan hem besteed.

 

Als 14-jarige neo-nieuweling zette hij mooie stappen, behaalde verre ereplaatsen in de diverse kampioenschappen en stak zijn neus aan het vensterin enkele interclubs (vooral zevende in de GP Houtsaeger in Koksijde). Het deed er niet toe dat hij in dat 2023 geen enkele overwinning behaalde. 

Als tweedejaars trok hij de fraaie lijn door met zowaar (drie!) overwinningen waarbij vooral het eerste deel (Wezemaal) van het Vermarc Project, waarin hij vierde werd in de eindstand. Twee maanden later overwon hij in Neerlinter 110 concurrenten. Hij waagde zich in de Triptyque ook een eerste keer met bijval aan de Ardense heuvels: 10de Gouvy, 2de Lierneux, 3de Vielsalm en vierde in de eindstand. Daan is dus tuk op meerdaagse inspanningen. Voorafgaandelijk werd hij vierde in de Katjeskoers van Ieper, zevende in het VK te Elverdinge en vijfde in het BK te Liedekerke. Van een overgeslaagd seizoen gesproken dat hem een overstap van Team Kempen naar Dakwerken Crabbé - Dstny opleverde.

 

Daan was dus gewapend voor de moeilijke overstap naar de junioren die hij met verbazend gemak nam en waarin hij het hoofdstuk tijdrijden een eerste keer aansneed met uitslagen tussen de tiende en de twingste plaats. Daar doet hij dit jaar minstens tien rangen af. Hij werd ook vierde in de GP André Noyelle – Ieper, achtste in de meerdaagse Sint-Martinusprijs van Kontich en tiende in het Vermarc Project. En last but not least een hernieuwde zege in de lastige koers van Neerlinter.

 

Toch hapert zijn zegeteller in totaal op vijf maar de volgende overwinning zou wel eens een voltreffer kunnen zijn in de Guido Reybrouck Classic (waarin ik bovenal benieuwd ben naar zijn resultaat in de tijdrit), de E3 Saxo Classic van Harelbeke, de nationale tijdrit van Borlo en de Ster van Zuid-Limburg, al staat zijn programma nog niet volledig vast.

In afwachting heeft hij er een uitstekende eerste helft van maart opzitten als opeenvolgend elfde in Kuurne, zevende in BZ Fruitroute te Zepperen en bovenal als tweede in Nokere Koerse. 

Daan Wilmsen is hoe dan ook de Vlaamse coureur die de kwikzilveren Simon Defrance (na Kuurne ook primus in Nokere) met in de lange sprint krampen tot achter zijn oren in Nokere het dichtst wist te benaderen. Het was trouwens Daan die als enige de uitbrekende Simon remonteerde, wat de Olenaar minstens de tweede plaats garandeerde, waarmee hij evenwel niet onverdeeld gelukkig was want op de kasseien probeerde hij zich tevergeefs van zijn Franse medevluchter te ontdoen.

 

Daan heeft een allesbehalve prettige winter in het veldrijden achter de rug, want die speelde op. Hij dwong niettemin een nationale selectie af voor de WB in Koksijde, die een afknapper werd. Hij had van de donkere maanden veel meer verwacht en crostte na het BK in Beringen (zesde) niet meer om zich meteen volop te kunnen focussen op de wegkoersen. 

Triomfator in de Memorial Tuur Hancke, 

een kanjer van een interclub in Lo-Reninge

Ook op weg naar zijn 30ste zit er weinig sleet op Guillaume SEYE

 

Tien seconden kunnen voor een coureur een wereld van verschil uitmaken voor een jonge coureur. Guillaume Seye had op 1 mei 2018 in Vresse-sur-Semois de loodzware tijdrit perfect (à 42,7 km./u.) afgewerkt en zat zich te vermeien in de hot seat, tot Sasha Weemaes (de laatste starter) hem daar, met negen tellen minder, alsnog verjoeg. Anders werd Guillaume misschien, net als Sasha, uitverkoren door Sport Vlaanderen - Baloise. Alternatief werd Beat Cycling Club (Ned.), waar hij het goed had maar geen echte contractrenner was.

 

Guillaume liet het tijdrijden één jaartje los. In 2020 nam hij die draad herop en kwam in Koksijde tussen de profs uit op een knappe zesde plaats op 44” van runner up Florian Vermeersch. Hij hield er wel Gilles De Wilde, Fabio Van den Bossche en Sasha Weemaes (alle drie van Sport Vlaanderen - Baloise) vèr achter zich.   

In 2021 kon hij met zijn kwalificatie van industrieel storings-technieker aan de slag bij Rensol in Zellik voor het electrisch gedeelte van de zonnepanelen en werd elite zonder contract bij het Vetrapo-B-Close van voorzitter Norbert De Latte, die darm- en leverkanker bedwong maar helaas op 12 mei op zijn 71ste aan corona overleed. De goedlachse man uit Sint-Amandsberg deelde de droom van Guillaume om als coureur niet te rusten vooraleer hij de Belgische titel in het tijdrijden te pakken had. De aanhouder won ook dit keer. In Ingelmunster stootte hij titelverdediger Rutger Wouters (+12”) van zijn sokkel en droeg zijn titel dankbaar op aan zijn dierbare voorzitter.

Titel en driekleur tooiden in 2021 het vlaggenschip van Guillaume Seye naast nog zes andere overwinningen waarvan vier in de week naar de Nationale Feestdag midden het bouwverlof: drie regionaaltjes met 100 à 150 deelnemers maar ook de interclub van Wieze met 164 starters. 

De volgende zege liet ruim twee maanden op zich wachten maar kon tellen als slotakkoord: de tijdrit (12,5 km.) der Ronde des Combattants 14-18 (Fr.).

Guillaume Seye verkaste vanaf 2022 blijvend naar het team van Gaspard Van Peteghem. De niet onomstreden ploegleider zorgde telkens voor een programma op Seye's maat met ruimte voor special acts, zoals WK Grand Fondo tijdrijden worden in 2023 en 2024. 

Die zware zijsprongen beletten hem niet om andere meerwaardige successen te boeken, hetzij vooral: een loepzuivere hattrick vanaf 2021 in het BK tijdrijden elite 2, de Memorial Danny Jonckheere in Oudenburg en de GP Eugeen Roggeman in Stekene in 2022 plus een respectabel aantal kleinere overwinningen.

In 2025 behaalde hij slechts één overwinning, op 5 mei in Sinaai-Waas. Daar wilde hij dit seizoen gauw wat aan doen. Veertien dagen na zijn derde plaats in Gent-Staden won hij op indrukwekkende wijze de eerste Memorial Tuur Hancke in Lo-Reninge, een kanjer van een nieuwe interclub. Dat had Guillaume hogenaamd niet verwacht want afgelopen week was hij twee dagen ziek maar zoals (sorry Gilbert) Rik Van Looy ooit orakelde: topconditie is een … ziekte. En inderdaad: vanaf trad er beterschap in en zie waartoe dat leidde. ’s Anderendaags probeerde Seye weer het beste uit zichzelf te halen in de profkoers GP Vermarc in Wezemaal. Hij wil zich dit seizoen ook weer toeleggen op het tijdrijden ondanks de concurrentie van de moeilijk te kloppen Elias Van Breussegem.

Hij weet waarom hij zo altruïstisch is 

 

Wout VAN AERT wilde vooral niet eindigen zoals Wilfried NELISSEN in 1996-1998   

 

van Aert 2.0 was er al in 2024

 

Het vormpeil van Wout van Aert vertoont een sterke opgaande curve. Winnen zat er nog niet maar dat zit er, bij leven en welzijn, ongetwijfeld aan te komen. Wout naamtekende halfweg september 2024 bij Visma | Lease a Bike een contract van onbepaalde duur. Hij had er al een verbintenis lopen tot eind 2026. Wout heeft overduidelijk de intentie om zijn rennerscarrière bij Visma | Lease a Bike af te sluiten met een verloning die voor de rest van zijn leven zijn materiële zorgen wegneemt.

 

Dat hoeft niet uit te sluiten dat Wout alsnog heropstaat als toprenner maar hij zal zijn momenta selectief kiezen wanneer ze zich voordoen, erdoor geobsedeerd zijn is passé. In 2024 verkeerde hij tweemaal in optimale doen en stond hij stijf van de ambitie om zowel in het voor- als in het najaar toe te slaan. Herinner u maar hoe hij in de E3 Harelbeke, ondanks een slechte positionering aan de voet van en een nerveuze stuurfout op de Paterberg, de enige was die de uitgebroken Mathieu van der Poel achternasnelde en tot net voor de hellende Karnemelk-beekstraat in verlegenheid bracht. Vijf dagen later werd hij tijdens Dwars door Vlaanderen door een vreselijke val in de afzink van de Kanarieberg bijna twee maanden uitgeschakeld. Het was niet zijn eerste zware beproeving en ook niet zijn laatste want bijna vijf maanden later was het weer van dat in de 16de rit van de Vuelta. Indien beide rampspoeden hem niet waren overkomen dan had hij een exquise voor- en najaar 2025 uitgebouwd.

Hij moest andere doelen kiezen en die vond hij met een deelname aan zowel de Giro als de Tour. Cum laude want hij in beide behaalde hij een spraakmakende dagzege: de Strade Bianche – rit naar Siena respectievelijk de slotrit op de Champs Elysées alover Montmartre, waarop hij zelfs Tadej Pogačar kleinkreeg.  

Op naar een rimpelloze winter 2025-2026 maar helaas op 2 januari in de veldrit van Mol sloeg het noodlot opnieuw toe. Wout schoof er weg in de sneeuw, plofte pardoes neer en werd met een complexe enkelbreuk opgeraapt. Hij moest zich weken gedeisd houden maar haalde alsnog het Vlaamse seizoenbegin maar werd aan de vooravond van de Omloop ziek, zoals meer anderen. Weer moest hij zijn planning opschuiven en dat deed hij met bravoure. In de gegeven omstandigheden mochten een tiende plaats in de Strade Bianche en een bijna dagzege in Tirreno-Adriatico de smaak van de overwinning hebben.

 

Voor Wout kunnen we enkel maar een diepe buiging maken na alles wat hem de voorbije jaren door het hoofd moet zijn gegaan bij zijn onmetelijke brute pech. Hij is géén schlemiel zoals wel Tijs Zondervel, die het nodig vond om Wout in WieleRevue genadeloos neer te halen. Cra-pu-leus is dat! Wout heeft de knop op de juiste wijze omgedraaid. Herinner u vooral dat hij de Tour van 2023 verliet na de 17de rit om de geboorte van zijn tweede zoontje (Jerome) mee te maken. Dat Jonas Vingegaard dan al gewonnen spel had, was mooi meegenomen maar deed er niet toe.

Eén en ander roept meer dan een beetje de herinnering op aan Wilfried Nelissen dertig jaar geleden. Ook hij rolde van het ene onheil in het andere. De scheut die de mudvolle emmer deed overlopen maakte Wilfried mee in Gent-Wevelgem 1996 waarin hij na amper 8 km. aan volle snelheid tegen een verkeerspaaltje knalde met draconische averij: dubbele open scheenbeenbreuk, dijbeenbreuk en bovenal een fractuur van de knieschijf. Hij probeerde nog een comeback bij Palmans maar in 1998 begaf zijn knie het onomkeerbaar op training. Het voorval werd naderhand als een arbeidsongeval gecatalogeerd waarbij Nelissen voor 16% invalide werd verklaard. Zijn veelbelovende carrière had slechts een fractie opgebracht wat ze in zich droeg.

 

Zo’n dramatisch slot had ook van Aert kunnen overkomen. Ik denk dat dit in zijn hoofd heeft gespeeld bij zijn switch van uitgesproken kopman naar teamplayer met een langlopend contract dat hem en zijn gezin behoedt voor een zware maatschappelijke terugslag. Teamplayer hoeft ten andere niet te betekenen dat hij geen grote koersen meer mag proberen te winnen. Laat van Aert 2.0 maar de fraaie draad heropnemen!

Thibaut BECKERS: allrounder met de Belgische én de Zwitserse nationaliteit

 

 

Thibaut Beckers is 16 jaar en heeft zowel de Belgische als de Zwitserse nationaliteit. Zijn mama komt uit het kleine dorp Büetigen in het Zwitserse Seeland en zijn papa is afkomstig van de Maaskant. Zij wonen als gezin in Büetigen en zijn regelmatig in België bij familie en vrienden. Thibaut heeft nog twee jongere zussen, Salome en Noémi.

 

Nog voor hij kon lopen zat Thibaut al op een loopfiets. De Belgische wielercultuur leerde hij in 2018 kennen, toen hij en zijn papa de 65 km van We Ride Flanders fietsten en ‘s anderendaags de wielergekte van de Ronde van Vlaanderen meemaakten. Dat weekend in de Vlaamse Ardennen was hét momentum waarop Thibaut door de wielermicrobe werd gebeten.

 

Vandaag combineert Thibaut het koersen met zijn schoolopleiding aan een gymnasium in Zwitserland. Voor zijn academische studies brengt hij dezelfde gedrevenheid op. Voor zijn ouders is het essentieel dat de school op de eerste plaats komt maar niet helemaal ten koste van het wielrennen. Dat is, net als in België, ook in Zwitserland een uitdaging. Daarin wordt Thibaut uitstekend begeleid, onder meer door Swiss Cycling.

 

Sportieve ontwikkeling

Sportief heeft hij een spraakmakende vooruitgang geboekt. In 2024 won hij onder meer de befaamde European Junior Cycling Tour in Assen en behaalde hij in Zwitserland de officieuze U15-titels op de weg en in het veld.

Zijn eerste jaar bij de U17 begon met een derde plaats in het Zwitsers kampioenschap omnium gevolgd door een tweede plaats in het NK op de weg. Daarmee kon hij als eerstejaars een selectie afdwingen voor het Europees Youth Olympic Festival in Skopje. Op een volledig vlak parcours (niet zijn ding) werd hij in de individuele tijdrit verrassend tiende.

 

Type renner

Thibaut is géén veelwinnaar. Daarvoor ontbreekt hem nog aan explosiviteit. Zijn kwaliteiten situeren zich in het klimmen en het tijdrijden.

Zijn voorkeur gaat naar wedstrijden aan een hoog tempo, waarin uithouding en regelmaat vooropstaan.

 

Internationale ervaring

Thibaut houdt van uitdagingen en probeert zich op én naast de fiets beter te maken. In 2025 waren er mooie ervaringen met triomfen in de Allgäu Tour (D.) en eindwinst met zijn team in de Tour de l’Ain (Fr.).

Tussendoor nam hij in wedstrijden zoals de TMP Tour, het Critérium des Jeunes (Lux.) en de Oststeiermark Rundfahrt, ondanks goede resultaten, op waar hij nog kan groeien. Daar merkte hij ook, hoe belangrijk het voor hem is om ook buiten Zwitserland ervaring op te doen.

Door internationaal te koersen leerde hij ook veel buiten de sport: contact met jongeren uit heel Europa, kennismaking met andere gewoontes en beseffen dat niet iedereen dezelfde kansen krijgt als hij in Zwitserland of België.

Tijdens die passages kon hij ook aandacht besteden aan zijn tweede passie: … koken! Het boeit hem wat er in de verschillende landen wordt gegeten, proeft alles en is nieuwsgierig hoe die gerechten worden bereid om ze zelf te kunnen klaarmaken. 

 

Waarom België en Isorex?

Omdat het wegwielrennen in Zwitserland de jongste decennia een randsport is geworden, zijn de mogelijkheden om er zich te ontwikkelen sterk afgenomen. In de Zwitserse koersen beperkt het peloton zich vaak tot dertig à veertig renners en het aantal koersen is relatief klein in vergelijking met de traditionele wielerlanden en al zeker niet om, zoals in België, quasi wekelijks een wedstrijd met meer dan honderd deelnemers te hebben. Swiss Cycling probeert dit op te vangen door deel te nemen aan internationale wedstrijden, maar voor een nationale bond is het uiteraard niet eenvoudig om heel vaak in het buitenland te koersen.

Via via is de familie Beckers in contact gekomen met Petra en Franco Heyse van Isorex. Er was al meteen een comfortabel gevoel: een warme en menselijke omgeving die jonge renners laat gedijen en de kans biedt om zich stap voor stap open te bloeien.

Thibaut is geen “huurling” (zoals ik elders vermeldde) maar een volbloed van Isorex die echt deel uitmaakt van een club, waar hij zich geïntegreerd heeft als in een familie, zoals bleek in de Vuelta Costa Blanca in Calpe. Thibaut genoot er zichtbaar van om met Wannes, Maxime, Maddox en August onderweg te zijn, over de koers te praten en als een team samen te werken en te zegevieren. Vincere insieme!

 

Begeleiding

Inzake  begeleiding werkt Thibaut al enkele jaren samen met een mentor die zijn trainingsprogramma schrijft, opvolgt en analyseert en er bovenal op toeziet dat Thibaut niet te veel hooi op de vork neemt. Die trainer is ruim 35 jaar in het Zwitserse wielrennen aktief. Het doet deugd aan de ogen om te zien hoe hij moderne en traditionele trainingsideeën combineert en Thibaut leert naar zijn lichaam te luisteren.

Daarnaast krijgt Thibaut, als lid van de nationale selectie, ook ondersteuning vanuit de nationale U17-ploeg van Swiss Cycling dit zowel op de weg, de piste als in het veld.

  

De visie van de ouders

Zoals zoveel jonge renners droomt Thibaut ervan om van het wielrennen zijn lonend beroep te maken. Tegelijk beseft  hij dat de kans op een welslagen niet mag overschat worden.

Daarom proberen zijn ouders hem optimaal te begeleiden in zijn algemeen leven met de klemtoon op zijn studies. 

Vooralsnog blijft Thibaut een jongen die gewoon dolgraag fietst en op die boeiende tocht nieuwe dingen ontdekt. Fun moet nog een hele tijd vooropstaan.

 

Tijl VANHAVERBEKE houdt de rijkdom van de keuze nog meer dan even vol maar focust meer en meer op de weg

 

 

Weinig koersende tieners kunnen beweren dat ik géén foto van heb. Tijl Vanhaverbeke (Evergem) is één van die schaarse uitzonderingen. Het geeft mij een mix van gemis en schuldgevoel maar daar breng ik vanaf nu intens verandering in.

Tijl (foto Marc Van Hecke) was de voorbije vijf seizoenen een adept van het terrein, die grossierde in podiumplaatsen in Belgische kampioen-schappen. Hij veroverde op 28 november 2021 in Hamme de titel en de driekleur bij de 12-jarigen. Daarna had hij vooral affiniteit met de tweede plaats: als mountainbiker in 2022 en 2023 te Houffalize, als veldrijder op 26 november 2023 in Maldegem en op 11 januari 2026 in Beringen. Het was telkens Lars Peers die hem van de titel en de driekleur hield. Tweede plaats, slechtste plaats? Niet als je geklopt bent door een betere concurrent. Lars is overduidelijk Tijls zwart beest waarmee hij uitstekend overweg kan want ze maken mekaar onderling beter en zijn compagnons de route op een lange hobbelige weg.

Het ziet er naar uit dat Tijl de focus wat meer verlegd heeft naar de weg. Zo won hij vorige zondag in Saint-Jans-Cappel de GP Mont-Noir van ruim honderd andere vertrekkers. Zijn allereerste zege op de weg, een voltreffer die hij geenszins op een schoteltje kreeg aangeboden. 

In een chaotisch begin werd Tijl door een gebeurde valpartij opgehouden zodat hij stevig in de achtervolging moest om zijn kansen op een spraakmakende uitslag te vrijwaren. Nadat hij zich van die felle inspanning herzet had kon hij vanaf de derde ronde echt aan de koers beginnen en alert reageren toen Robin Dooms uitbrak en voorsprong nam. Ze geraakten geïsoleerd voorop, werkten optimaal samen en waren duidelijk de beteren van het uitgedunde lot, dat zich niet meteen gewonnen gaf. Enkele achtervolgers leken de sprong te maken, maar bleven hangen zodat Vanhaverbeke en Dooms met hun tweeën aan de slotronde begonnen. Op de tweede keer Mont-Noir plaatste Tijl zijn beslissende aanval. Meter voor meter reed hij van Robin weg. Tijdens de afdaling vrijwaarde hij behendig zijn kleine voorsprong die finaal in vijf seconden werd uitgedrukt.

Dit smaakt naar meer en hierna volgen onder meer Sint-Maria-Lierde (nu zaterdag), de Ronde van Vlaanderen (waarvoor Cycling Vlaanderen hem wel zal selecteren toch?!), de Ardennenkoersen van Herbeumont en Couvin, …  

Is dit de aanhef van een totale switch naar de weg? Neen, maar in een andere setting zal Tijl de rijkdom van de keuze volhouden op het terrein. De toekomst en zijn coach Sander Huybrechts (Beringen) zullen uitwijzen hoe dat ineengeweven wordt. Vanaf september stapt Tijl, als neo-junior, over naar een hogere club, waarvan de naam intussen een publiek geheim is. Het kan ook een publieke leugen zijn want Tijl ontkent in alle toonaarden dat daar iets van aan is. Tijl blijft zich alvast maximaal inzetten voor zijn huidige club, het UCT Cycling Team.

Tijl heeft geen verwanten die koersen. Zijn papa Kurt leefde zich uit in atletiek en triatlon. Tijl volgt secundair onderwijs in STEM Sint-Franciiscus Evergem, een warme school met uitdagingen op maat, voor Tijl is dat de richting wetenschappen.