Tadej POGAčAR en Wout van AERT:

les absents ont tort!

 

E3 Saxo Classic HARELBEKE 

Vlaanderens meest excentrieke klassieker

De E3 Saxo Classic is voor mij een mix van jeugdsentiment en spitsvondige innovatie. Zoveel Bourgondische belévenissen destijds op gang getrokken door wijlen Nesten die in de publiekstent tot groot vermaak van velen stond te karikaturen. Rik Delneste (al 7,5 jaar niet meer onder ons) was ook de gangmaker van de après-course, het verlengstuk van een waar volksfeest.  

 

Misschien wel het meest beklijvende momentum was op 1 april 1978, de huwelijksdag van wijlen Pierre Lano, medesponsor van Freddy Maertens, die dankte met een overwinning en door de kersverse bruid Myriam Deryckere gefeteerd werd.

 

De grote koers van Harelbeke werd in 1958 gekerstend onder de noemer Harelbeke-Antwerpen-Harelbeke. Het begroette de regional hero Armand Desmet als opener van de erelijst. De Waregemnaar, die op het eindpodium van de drie grote ronden had kunnen staan, was een passende lijsttrekker.

 

Het epitheton E3 had er op dat moment nog geen uitstaans mee maar was wel al een autosnelweg tussen Harelbeke en Antwerpen en dus achtte de organisatie het een goed idee om vanaf 1970 uit te pakken met ‘E3 Prijs Harelbeke’.

 

Rik Van Looy had dan al viermaal zijn welluidende naam neergeplant op de uitpuilende erelijst, hij was er het eerste vlaggenschip van. 

De tsunami van ronkende winnaarsnamen zette zich voort met Roger De Vlaeminck in 1971 (11 jaar later geklopt door Jan Bogaert!), Herman Vanspringel in 1974, Frans Verbeeck in 1975, Walter Planckaert in 1976, Didi Thurau in 1977, Freddy Maertens in 1978, Jan Raas (loepzuivere hattrick vanaf 1979), Eric Vanderaerden in 1986, Eddy Planckaert in 1987 en 1989, Guido Bontempi in 1988, Johan Museeuw in 1992 en 1998, Peter Van Petegem in 1999, Andrei Tchmil in 2001, Filippo Pozzato in 2009, Fabian Cancellara (bijna hattrick vanaf 2010), Peter Sagan in 2014, Geraint Thomas in 2015, Michal Kwiatkowski in 2016, Greg Van Avermaet in 2017, Wout van Aert in 2022 & 2023 en Mathieu van der Poel in 2024 & 2025.

Eddy Merckx  en Walter Godefroot ontbreken in die bloemlezing, daar stak zowaar de excentrieke Hubert Hutsebaut een stokje voor op die voorzomerse zaterdag 25 maart 1972.

 

Weinigen die het voor mogelijk hielden dat iemand ooit de loepzuivere hattrick (plus één) van Rik Van Looy zou kunnen evenaren, laat staan overtreffen. Dat was dan zonder de waard - Boonen gerekend, die vanaf 2004 zelfs een vierslager realiseerde en in 2012 (na twee dichtste ereplaatsen op rij) zelfs een vijfde keer won. Tom Boonen is de ontegensprekelijke monsieur E3.

 

De ‘grote koers’ van Harelbeke ondernam een gestage klim in de hierarchie van de ééndagskoersen (1.1 -> 1.HC -> 1.WT2). Indien de veel jongere Strade Bianche aanspraak maakt om het zesde monument te zijn, wat dan met de E3 Harelbeke met vier keer zoveel anciënniteit en een heterogener deelnemersveld, waarmee het veel oudere Gent-Wevelgem onmiskenbaar is bijgebeend. En foei zij die het riskeren om de E3 Saxo Classic Harelbeke te decimeren tot een mini - Ronde van Vlaanderen. Het is blasfemie van de hoogste graad. 

 

De E3 Saxo Classic is Vlaanderens meest excentrieke en mijn mooiste, maar 42 jaar jonger en een uur korter dan de Ronde van Vlaanderen, het heeft geen uitgesponnen finale nodig om te boeien. Het blinkt liever uit in exposure en originaliteit maar bovenal draagt het de veiligheid torenhoog in het vaandel.

Tycoon Jacques Coussens en zijn keurkorps blinken ook jaar na jaar uit qua inventiviteit en innovatie. Naar aanleiding van hun 60ste editie was er hun diamanten boek ‘E3 Harelbeke, excentrieke klassieker’.

Hand in Hand Harelbeke verdient ook dit jaar een laureaat die naadloos aansluit bij de vorige coryfeeën. Wout van Aert deed dat in 2022 en 2023, Mathieu van der Poel volgde hem tweemaal op, hij komt vandaag voor een loepzuivere hattrick. Liever Tadej Pogačar? Graag maar het zal niet voor dit jaar zijn. Van zijn aangekondigde abdicatie lagen er weinigen wakker zoals vorig jaar wel Jacques Coussens wel die zijn 25.000 E3 gazetten met de Sloveen op de front als gedateerd opzij mocht schuiven.

Met 18 nationale selecties op 24 zestallen

 

E3 Saxo Classic voor Junioren

Hattrick voor Simon DEFRANCE 

in de Vlaamse ééndaagsen? 

 

De E3 Saxo Classic voor junioren (1.1) is de openingsmanche van de Nations Cup waardoor 17 der 24 zestallen nationale selecties zijn. 

De Belgische selectie is door bondscoach Serge Pauwels met grote kennis van zaken samengesteld: Vic De Smet (Soudal-Quick.Step), Jinze Joris (Acrog-Tormans), Mathieu Levaque (R.EV Cycling Team) en Mathis Vandenheede (Soudal-Quick.Step) en Sander Willems (Team Grenke - Auto Eder) en moet, zonder daarom te winnen, met Crabbé-Dstny een prominente rol kunnen spelen.

Simon Defrance in de Guido Reybrouck Classic: matig 16de in de tijdrit en zich 's anderendaags helemaal gericht op zijn Tsjechische kompaan Jakub Tesařik, die hij piloteerde naar de tweede plaats in de sprint van de wegrit.

 

De 17 andere naties in alfabetische orde:

Denemarken (zònder Julius Birkedal en Malthe Risbjerg), Duitsland, Estland, Frankrijk (aangevoerd door Simon Defrance, die na Kuurne en Nokere een derde Vlaamse 1.1 op zijn portfolio kan bijschrijven),  Groot-Brittannië (waarin vooral Leon Atkins winnaar van de tijdrit in de Reybrouck Classic), Italia, Letland, Luxembourg, Nederland (waarin van Acrog-Tormans the new kid in town Liam Brugman die in Kuurne vierde en in Nokere derde werd en Heeren Delano, de regérende WK veldrijden), Noorwegen (met Sindre Orholm-Lonseth, vijfde eindplaats in de Reybrouck), Oostenrijk, Polen (waarin Igor Juszczak, winnaar in Edewalle), Slovenia (helaas zonder de zieke Gal Stare van Soudal-Quick.Step), Spanje (met de alomgeprezen Benjamin Noval reeds in het bezit van een tweejarig profcontract bij Ineos maar behaalde dit jaar nog geen enkele uitslag), de Verenigde Staten (aangevoerd door Enzo zoon van George Hincapie, tweede in de GP Les Franqueses en zevende in de Reybrouck), Zuid-Afrika (met Joshua Johnson, tweede in de wegrit der Reybrouck Classic, Zweden en Zwitserland (met Antoine Salamin, derde in Kuurne en in de tijdrit van de Reybrouck Classic).

Nogal wat starters hebben in 2026 nog niet veel resultaten achter hun naam staan zodat de kansenberekening wat koffiedik kijken is.

 

Aan de nationale selecties werden toegevoegd die van Cycling Vlaanderen (Kyano Cottignies, Bruno Desimpele, Wiebe Kimpe, Simon Van der Voort, BK veldrijden Jari Van Lee en Stan Vernaillen), Wallonië (met onder anderen Thur-Emiel David en Florian Pirlot), Avia-Rudyco (Senne Bradi, Ian Kimpe, Robbe Maesschalck, Finn Tanghe, Tuur Vandevelde en Daan Van Raemdonck) en een mixed team Cannibal B Victorious - Java-Start. 

Bovenal is er het ijzersterke zestal van Crabbé-Dstny met Nand De Bois, Arnaud Delimont, Yorbe Deroye, de Griek Nikolaos Georgousakis, Joren Van Hemelrijk en Daan Wilmsen (11de in Kuurne, 7de in de BZ Fruitroute, 2de in Nokere Koerse en winnaar van de wegrit der Reybrouck Classic).

Alweer géén Onder Ons Parike dus en dat is meer dan een beetje blasfemisch want de troepen van Luc Ronsse waren in de uitslagen en hadden op het uiterst selectieve traject van en naar Harelbeke zeker wat te zoeken.

 

Ook de Tour du Bocage et de l’Ermée 53 (Fr.)

 

Soudal-Quick.Step u19 ontbreekt eveneens in Harelbeke. Johan Molly trekt met Marwan Barhoumi (Zwits.), Victor Devos (Fr.) René Messely, Maksymilian Matyasik (Pool) en Jakub Tesařik (Tsjech) naar de Tour du Bocage et de l’Ermée 53 (Fr.), twee dagen en drie ritten (met een matinale tijdrit van 14,5 km. op zondag) in het Franse departement Mayenne (regio Pays de la Loire), één der mooiste en veiligste koersen die er kunnen zijn. Ook Trustup - CC Chevigny (met onder anderen Emile Boitte, Nolan Ladriere en Emil Siegers) en Heist CT (met Tibe Meynen, Ibe Smeets, de Nederlander Thomas Panken en de Noren Sondre Aarflot en Magnus Grundt Grossmann) reisde naar de Mayenne af. Tenslotte maakt Lasse Van Haesebroucke deel uit van Hot Tubes Devo Team van Ineos (waarin ook de Canadees Matthew Crabbe).

Ronde van Brugge werd een sportieve hoogvlieger: waaieren én (toch) sprinten maar 

 

Wat je ook voorziet en mee koketteert, toch heb je niet alles in de hand 

 

Zelfs één groene fossiel kan alles omvergooien

Vanaf dit jaar is er dus de Ronde van Brugge, door eigenaar Golazo initieel bedoeld als een sprintklassieker, een voortvarende speculatie want de helse weersomstandigheden metamorfeerden (al viel het al bij al nog mee) tot een keihard namiddagje Flandrien-gebeuren, een onbedoelde meerwaarde.

 

Golazo was naar eigen zeggen genoodzaakt om  de Classic Brugge - De Panne, wars van De Moeren, helemaal naar het Brugse te verhuizen omdat hun koers in De Panne meermaals geteisterd werd door zware valpartijen, met als anticlimax de editie 2025 met in de finale meerdere crashes en gigantische averij maar ook de editie 2026 bleef hoegenaamd niet brandschoon. 

De voornaamste slachtoffers waren Amaury Capiot bij de hyperveilige finish (met breuken van heup, sleutelbeen en ribben als zware tol) en onderweg titelverdediger Juan Sebastián Molano op de kasseien van de Brieversweg in Sint-Kruis, waar een subversieve fossiel zich op de rijweg had gezet. Ceci n’est pas un mouton werd met zachte dwang opgepakt en niet hardhandig in de boeien geslagen zoals men pleegt te doen met betreders van het geiligdom voetbalspeelveld. Hij verkreeg er de beoogde gigantische aandacht mee terwijl men hem beter had doodgezwegen zoals men pleegt te doen met hooligans on the pitch. Voor de sensatiezuchtige media is dat gefundenes fressen. De onverlaat werd bestuurlijk 12 uur aangehouden en riskeert gerechtelijke vervolging maar krijgt allicht een vettige premie van het groene kalifaat en kan theoretisch vandaag, morgen of zondag recidiveren. Dat men hem dan maar ter beschikking stelt van het publiek om hem enkele straffeloze zetjes te geven die langdurig nazinderen en hem weerhouden nog naar de koers te komen of zou men hem daartegen zowaar in bescherming nemen?

 

Golazo en Brugge voorzagen naar eigen zeggen de juiste maatregelen "om horrorcrashes als in De Panne" te anticiperen en via obstakelvrije wegen aan te meren op een veiliger finish in Brugge ter brede Gulden-Vlieslaan. Zo zie je maar dat je altijd met twee woorden moet spreken omdat er altijd imponderabilia kunnen zijn. Na hun voortvarende grootspraak krijgen Golazo en Brugge de gebeurtenissen niet zomaar uitgelegd. Excuses aan Panne Sportief zouden op hun plaats zijn.

 

Globaal werd het sportief een voltreffer met een kwikzilveren Dylan Groenewegen die een loepzuivere West-Vlaamse hattrick versierde. Ter brede Gulden-Vlieslaan werd het geen massasprint maar een finish met slechts dertig, van wie er niettemin één zwaar viel. De Amsterdammer is daarmee aan zijn 81ste profzege op de uci-kalender toe, is daarmee is daarmee 40ste in de all time wins ranking en de Nederlandse nummer twee na Joop Zoetemelk (80).

Het sportieve luik van de Ronde van Brugge: sprinten of waaieren

 

Uitgaande van een veilig verlopen tocht van 203 km, overwegend door het biljartvlakke Brugse Ommeland waar de krachtige wind veel vrij spel zal hebben en de homogeniteit van het peloton geen goed zal doen. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid wordt het waaieren in plaats van sprinten (tenzij met een gereduceerde eerste groep). Benieuwd of Dylan Groenewegen (foto als winnaar in Koksijde) een overlever is. 

De enigszins beruchte Amsterdammer versierde in Koksijde (vrijdag) en in Roeselare (zondag) een dubbelslag, hij is uit op een hattrick om zijn globaal zegecijfer naar 87 op te drijven. Met zijn speklaagje zal Dylan ook goed bestand zijn tegen de snijdende gevoelstemperaturen. Ik heb het meer voor Tom Crabbe (Flanders-Baloise) en Milan Fretin (Cofidis), niet omdat het landgenoten zijn want chauvinisme is niet aan mij besteed, wel omdat het jonge runners up zijn die de Vlaamse in het internationale peloton.

Er zijn meer andere sollicitanten, aangevoerd door Jasper Philipsen die alvast geen rekening moet houden met Tobias Lund Andresen, de abdicerende Arnaud De Lie (aan wie een massasprint niet besteed is) en Tim Merlier, wel met titelverdediger Juan Sebastián Molano en vooral ook Luke Lamperti (eclatant dagwinnaar in Paris-Nice) niet.

Phil Bauhaus, Pavel Bittner, Vito Braet, Arvid de Kleijn, Steffen De Schuyteneer, Hugo Hofstetter, Emilien Jeannière, Laurenz Rex, Edward Theuns, Søren Wærenskjold, Max Walscheid,… zijn medekandidaten voor het podium tot de hoogste trede toe. De onterecht niet vermelden mogen mij altijd verrassen.

 

Dat kan een overbodige opsomming zijn omdat de waaiers het allicht anders zullen bepalen tenzij je reduceert welke bolides nog deel zullen uitmaken van de drastisch uitgedunde eerste groep, waaruit het moeilijk zal zijn om de vlucht vooruit te nemen tenzij je Yves Lampaert (die Brugge - De Panne in normale omstandigheden won in 2020) of Florian Vermeersch heet. Wie van de andere vluggere voornoemden kan zich in de uitgedunde voorwacht  handhaven?

Hopen op het veiligste én het beste voor de ronde van Brugge maar daar voortvarend mee koketteren is riskant

 

 

De Ronde van Brugge, what’s in a name?! Zowat 40 jaar geleden zou men gedacht hebben dat men François Lambert, de createur-fantast van de zeepbel ADR, bedoelde. Niet dus, men heeft het over een compacte tocht door het Brugse hinterland.

Hoe anders men het ook wil doen overkomen, het is een almaar schraler alternatief voor de Driedaagse van De Panne - Koksijde waarmee men de nagedachtenis van Bernard Van de Kerckhove, de ware bezieler van de midweekse aanloop naar de Ronde van Vlaanderen, allesbehalve eert. Het is meer een postume straf omdat hij, bij leven en welzijn, trouw aan zichzelf bleef. Wouter Vandenhaute begon met de sloping, die incontournable was om de voorjaarskalender naar zijn autocratische heug te kunnen herschikken maar Bernard VDK gaf geen krimp, enkel zijn gezondheidstoestand kreeg hem in 2015 klein.

 

Anderhalf jaar later vervèlde zijn geesteskind naar Driedaagse De Panne - Brugge en het zou niet de laatste verminking zijn. De laaghartige Vandenhaute haatte Van de Kerckhove toen bijna zo erg als Jacques Coussens (de briljante strateeg van de E3 Saxo Classic Harelbeke) nu.

Vanaf dit jaar is er zowaar de Ronde van Brugge, door eigenaar Golazo initieel bedoeld als een sprintklassieker. Dat is al te voortvarend want de allicht helse weersomstandigheden kunnen de koers metaformeerden tot een keiharde Flandrien-koers.

Golazo was naar eigen zeggen genoodzaakt om  de Classic Brugge - De Panne, en dus wars van De Moeren, helemaal naar het Brugse te verhuizen omdat die in De Panne meermaals ontsierd werd door zware valpartijen, met als anticlimax de editie 2025 met in de finale meerdere crashes en gigantische averij. En vrolijk werden ze al evenmin van winnaar Juan Sebastián Molano, nochtans een beslagen Colombiaanse coureur van het UAE Team.

Het zijn naar hun zeggen de juiste maatregelen "om horrorcrashes als in De Panne" te anticiperen en via obstakelvrije wegen aan te meren op een veiliger finish in Brugge ter brede Gulden-Vlieslaan, gezamenlijk bedacht door Golazo en Veloclub Panne Sportief in overleg met stad Brugge met veiligheid is topprioriteit. 

Het hypocriete Brugge, waar een stadsgids een GAS-boete opliep omdat er 22 in plaats van de toegelaten 20 toeristen als blinde kippen in zijn zog liepen. Ook voor de veiligheid zeker terwijl het op het voedbol uitkijken is voor betonrot. Flauwtje, flauwtje, flauwtje: wat doe je nu? Deze namiddag zal klein Dirkje alvast gloriëren op het podium.

De veiligheid mag geen middel maar moet een doel zijn en dus hoop ik in de eerste plaats voor de renners maar een beetje minder voor Golazo en zijn gevolg dat er zich van, naar en in Brugge geen zware valpartijen voltrekken want dat krijgen de gedecideerde organisatoren niet uitgelegd.

Vrijdag met de nationale selectie in de E3 Saxo Classic van en naar Harelbeke

 

Sander WILLEMS geniet reeds volle erkenning

Sander had een verbluffende winter achter de rug met als kroonjuweel de Belgische titel in de achtervolging. Over de 3  km. was zijn fraaie 3’18” (= 54,545 per uur) drie tellen lager dan die van Sune De Valck. De Assenedenaar verbeterde ook een baanrecord en dat als aanvangende eerstejaars!

Het was al Willems’ dertiende Belgische titel, waarvan vijfmaal op rij in het tijdrijden, de Coopertest van het wielrennen. De acht andere titels werden op de baan behaald. Ter afwisseling zou Sander graag eens een driekleur op de weg veroveren, hij was er driemaal kortbij met de tweede plaats: na Wout (de wegens hartproblemen inmiddels gestopte zoon van Frederik) Veuchelen bij de 12-jarige aspiranten in Hoogstraten 2021, na (de ook reeds onder de radar verdwenen) Mats Deridder bij de 13-jarige aspiranten in Denderleeuw 2022 en na Robrecht Viaene die zich bij de nieuwelingen in Putte-Mechelen 2025 wijselijk uit de voeten gemaakt had.

 

Als neo-junior zou het een stuk minder evident worden, ging Sander realistisch van uit. Een wenkende overstap van Acrog-Tormans naar Team Grenke – Auto Eder (de opleidingsploeg van RedBull-Bora-hansgrohe) kon hij niet laten liggen en een samenwerking met een Spaanse trainer voor gevolg.

8 maart was zijn 17de geboortedag waarop hij knap zevende werd in de Gran Premi Les Franqueses (Sp., 1.1), een boost twee weken vòòr de Guido Reybrouck Classic, waarin hij de stoutste verwachtingen overtrof: op zaterdag een eerste keer op de specifieke fiets (die hij pas drie weken van tevoren ter beschikking had) aan 50,596 km./u. zesde en beste jongere in de tijdrit van 11,4 km. (sportfoto.be – Marc Van Hecke).

’s Anderendaags was hij van groot nut in de putsch van zijn team. Hij reed lek en merkte tijdens zijn snelle terugkeer in de kop van de koers dat Leon Atkins niet al te alert in de achtergrond was verzeild. Sander meldde dat aan zijn Deense kompaan Justin Birkedal en samen gaven ze er een lap op. Atkins keerde niet meer terug in de voorwacht en werd van zijn sokkel gestoten door Justin, die het hele seizoen 2025 als 16-jarige doormaakte maar niettemin de Ronde van Vlaanderen won. Voor zo’n klasbak offerde Sander zich graag op (sportfoto.be – Marc Van Hecke) en dat ging niet eens helemaal ten koste van zichzelf want hij eindigde ondanks krampen in de eerste groep, klom naar de vierde eindplaats en bleef sowieso de beste jongere. 

 

Jo Van Gossum, de klaarkijkende ceo van Crabbé-Dstny die met een andere selectoe La Bernaudeau deed, had mij op vrijdag verwittigd dat Team Grenke - Auto Eder in de Guido Reybrouck alles naar zijn pedalen zou zetten. Het viel zonder dagzege niet helemaal zo uit maar het scheelde toch niet veel want naast Birkedal en Willems eindigde Enzo (zoon van George) Hincapie eveneens bij de eerste zeven.

Sander Willems is dus helemaal klaar voor wat volgt met als aanhef de zware E3 Saxo Classic, de openingsmanche van de Nations Cup van en naar Harelbeke, waarvoor hij door bondscoach Serge Pauwels nationaal geselecteerd werd met Vic De Smet (Soudal-Quick.Step), Jinze Joris (Acrog-Tormans), Mathieu Levaque (R.EV Cycling Team) en Mathis Vandenheede (Soudal-Quick.Step).  

Ook Paris-Roubaix (die Sander maandag met zijn team verkende) is op 12 april een voornaam doelwit voor Willems en wellicht ook voor de vijf anderen.

 

GP Jean-Pierre Monseré in Roeselare, 

de eerste interclub van de nieuwelingen 

 

Rhys VANCOM verschalkt 

letterlijk Stan JAMMAER

 

Ik had hem bijna tussen de schaduwfavorieten gezet maar deed het tenslotte niet in de veronderstelling dat er enkele Vlamingen hem de zegepas zouden afsnijden. Niet dus want Rhys Vancom wisselde het rollenpatroon, hij verschalkte Finn Boes (5de), Miel Heuninck (3de) en Stan Jammaer (2de) in de eerste interclub van het jaar die in Roeselare aan een fraaie moyenne 43,45 km. werd afgehaspeld.

Ik heb Vancom dus duidelijk onderschat. Hij kwam vorig jaar al geregeld in Vlaanderen piepen en flankeerde Miel Heuninck en Sander Vansweevelt op het podium van de Weg Motion Drives in Denderhoutem.

Rhys veerde op bij de 14-jarige aspiranten en behoorde, qua resultaten tot de betere subtop: wegkampioen en vice-kampioen tijdrijden van de FCWB (stuivertje wisselen met zijn kompaan Noah Rensonnet) plus overwinningen in vier schraalbezette koersjes onder de taalgrens. Hij besefte dat hij het over een Vlaamsere boeg moest gooien om zichzelf te verbeteren. Hij nipte ervan tijdens het Antwerpse weekend, waarin hij drie opeenvolgende negende plaatsen behaalde en dat deed deugd in de aanloop naar de nieuwelingen.

Rhys Vancom verkeert in bloedvorm. Hij won vorige zondag ook al in Pommeroeul, waar hij onder anderen Thibaut Marcelis afhield. Rhys woont in Blegny (provincie Luxembourg) maakt deel uit van Velo Club Ardennes, net als Alan (zoon van autoverkoper Philippe) Gilbert en Noah Rensonnet.

 

De vrijwel onklopbare Bomenaar bij de 14-jarige aspiranten had als neo-nieuweling nogal wat affiniteit met de lagere podiumplaatsen: 2de in het Vermarc Project, 3de in de "Prins" van Bonheiden, in het BK te Putte en in de GP Roger Baguet in Parike, … Het is geen verwijt maar een vaststelling en trouwens door te verliezen leer je winnen, wat Stan in 2025 trouwens meermaals deed, onder meer de dubbele Antwerpse titel en de Ardennenkoers van Couvin.

 

In Roeselare werd het niettemin een enigszins pijnlijke nederlaag. Sebastian Deprée, een hardrijder pur sang die bij de 12-jarige aspiranten in 2023 BK tijdrijden werd, leidde zijn kompaan langdurig in en riep hem al op vijfhonderd meter van de finish een go toe. Stan leek met verbazend gemak te winnen maar juichte te vroeg en werd nog door de klaarkijkende Vancom alsnog voorbijgejumpt, al kwam de fotofinish er aan te pas om dat vast te stellen. 

Stan is zichzelf dus een revanche verschuldigd en die zit er al aan te komen volgend weekend in de nationale tijdrit van Borlo, waarin hij als eerstejaars derde werd na Sander Willems en Tristan Depoorter, die inmiddels naar de junioren zijn overgestapt. Er is evenwel nog altijd iets als de vorm of de meforme van de dag. Daarna volgen nog meer koersen die Stan uitstekend liggen als daar onder meer zijn: de GP de Rochefort en Herman Vanspringels Diamond (de eerste twee manches der Topcompetitie) met tussendoor de nationale tijdrit van Poperinge, waarna (alover de Kemmelberg) de Katjeskoers van Ieper, de Ronde van Vlaanderen van en naar Oudenaarde, … waarin hij vooral te maken krijgt met onder anderen Miel Heuninck, die hem in de pittige heuvelkoers van Sint-Maria-Lierde te vlug af was.

 

Lars Villers werd in Roeselare mooi achtste terwijl zijn frère-ennemi Lex Lambrecht helaas ziek moest afzeggen. 

Ook Robin Desmarets (vierde) en Lars Vandenborne (zesde) waren in de Rodenbachstede goed aan zet. 

Robin Dooms probeerde als gebruikelijk het ijzer met de blote handen te breken maar de milde weersomstandigheden waren voor hem geen bondgenoot, zelfs de Gitsberg was hem van geen nut. Koersen dan maar om zijn vormpeil op te lijsten in functie van zijn wedstrijden die er nu aan komen en waarin hij één-tweetjes kan uitvoeren met zijn clubgenoot Miel Heuninck. Vooral in de Vlaamse en bovenal in de Waalse Ardennen kan hij explosief uithalen.