Feel WOUTERS: zelfs Laurens DE FEYTER kon nog niet winnen van hem, zoals wel Leon SMITS op de openingsdag

 

 

Feel Wouters?! Nooit van gehoord en al zeker niet buiten de Kempen want hij is nog maar 12 jaar en enkele maanden maar inmiddels gepromoveerd tot de meest succesrijke aspirant van het bouwjaar 2014. Of hij daarom ook de beste is? Dat doet er eigenlijk niet toe, dat zal pas (veel) later blijken.

 

Op de openingsdag werd hij in Vosselaar nog verslagen door Leon Smits maar daarna bleek Feel, op één wedstrijd na onoverwinnelijk, zelfs voor Laurens De Feyter die inmiddels al zes zegestreepjes achter zijn naam heeft staan. Feel wierp tegen die zegerush een dam op in Essen-Hoek, het PK in eigen Lille en afgelopen weekend in Lichtaart.

Niet leuk voor Laurens maar die vat het kennelijk goed op en misschien kunnen die twee beteren met nog meer anderen het voortouw nemen om opbouwend te koersen, zonder zich enkel om het resultaat te bekommeren. Fun moet vooropstaan en gelijk mekaar onderling beter maken. 

 

Feel is een dialectische afgeleide van Felix, een naam die in de streek van Gierle frequent voorkomt. 

Feel dus, vooral een vluggerd die vaak de koers probeert open te breken wat gezien de korte afstand en de nivellering niet evident is. Het is wachten op de eerste tijdrit om tot een beter vergelijk te komen.

 

Dat Feel coureur zou worden stond hoegenaamd niet in de sterren geschreven. Hij zou eerder voetballer worden zoals nogal wat familie onder wie papa Sander, die indertijd met Olympia Wijgmaal in eerste provinciale speelde. De familie aan mama’s kant Valerie, deed dan weer volop aan atletiek.  

Het lot nam voor Feel een andere sportieve wending. Hij werd voor de koers geïnspireerd door de drie jaar oudere Lukas Bresseleers van Team Kempen. Toen Feel het er in Rucphen (Ned.) zelf op waagde, was hij meteen verloren, pardon gewonnen voor de koers want de microbe beet zich stevig vast. En met wat een bijval: hij was tijdens deze eerste zes weken niet van het podium weg te slaan.

Feel is er al vanaf de miniemen bij en duikt ook geregeld op in het veld. Hij wordt geprezen voor zijn toewijding en is in het gezelschap van zijn vake stipt aanwezig op alle clubtrainingen.

 Winnaar van de Tour de Himmelfart (Den.) 

Internationale stroomversnelling 

van de flamboyante Louis MEUL

 

 

In 2025 reden er in België van het bouwjaar 2011 een stuk of vijf rapper dan Louis Meul en volgens mijn bijhorende ranking waren het er dat zelfs dubbel zoveel.

Et alors?! Louis neemt zichzelf als de maat van de eigen dingen en beseft dat hij in 2025 op twee wielen aanzienlijke progressie boekte. Dat het in 2026 nog meer en beter zou zijn, dat wilde hij niet meteen gezegd hebben al laaide er in zijn binnenste een ingetogen ambitie op.

Na anderhalve maand staat al vast: het zàl meer en beter zijn, meer zelfs het is het al.

Aan de basis lag een derde plaats in de La Halluinberg Classic (Fr.). Daarna was er volgens zijn kunnen een matige vijftiende plaats op het BK tijdrijden in Maarkedal, die de beoogde top tien was geweest indien hij de laatste bocht niet fout had genomen. Zijn gedachten zaten dan al bij het Oost-Vlaamse PK in Munte de week daarop, dat hij op grootse wijze won. 

In de kakelverse Oost-Vlaamse trui zou hij helaas niet veel vinden in het reliëfloze Elverdinge, al zorgde de strakke wind daar toch voor een pittige koers. Louis nam (in positieve zin) de vlucht vooruit naar de driedaagse Tour de Himmelfart (Den.) met vijf opeenvolgende onderdelen, een kolfje naar zijn pedalen.

Het winnen van de Tour de Himmelfart géén walk in the park. Louis had als tweede in de openingsrit van meet af aan een uitstekende uitgangspositie met 1’30” boni op de anderen. De gravelrit deed hem meer goed dan kwaad. De leider in de tussenstand ging ervan tussen. In de tijdrit, die zijn werkpunt blijft, beperkte Louis (16de) het tijdsverlies maar zijn voorsprong in de tussenstand halveerde. Met nog 45” boni begon hij aan de zware kroonrit van zowaar 97 km. Louis was de eyecatcher, die meteen twee vrijbuiters almaar verder zag wegrijden. Eén van hen werd virtueel leider maar Louis zette dat als een beslagen ervaringsdeskundige recht met de bestorming van de stevige hellingen waarmee hij op de samenspannende Denen tot een goeie minuut terugkeerde en zo 20” overhield in de eindafrekening. 

Masterclass waarvoor hij kon terugvallen op een grote motor die verbazend traag aan toerental inboet, dat bij herhaling almaar veelbelovender zal zijn voor zijn toekomst.

 

Het wordt in de armen gesloten als een numoment, niet als een monument. Een mijlpaal is het wel, zoals er meer waren tijdens deze lente. Ook deze hoeradagen brengen Louis niet aan het zweven. De komende periode wil hij bovenal een uitmuntende student (zelfgekozen latijn-wiskunde) zijn. Papa Kristof (docent en journalist bij Sporza) en mama Charlotte (docente) moeten hem niet eens aanporren.

 

Hamvraag: lopen of koersen?

Er graag nog eens aan herinneren dat Louis niet voor één sportgat te vangen is. Zo won hij half oktober 2025 met AC Eendracht Aalst de eerste manche van de CrossCup in Berlare, een estafette waarin hij de snelste tijd klokte. In de tweede manche eind oktober trapte iemand Louis’ spike uit in de eerste bocht. Hij werd niettemin derde op één been, pardon op één schoen en één kous maar het kostte wel kostbare punten in de tussenstand.

Vanaf dan was het simpel: het gashendel open en feilloos rennen voor een indrukwekkende reeks: Belgisch kampioen in Hulshout, Oost-Vlaams kampioen in Oudenaarde, winst na een indrukwekkende solo in de derde manche van de CrossCup in Hannut, waardoor hij weer leider werd in de tussenstand. 

Als sorbet veroverde hij de Belgische titel crossduatlon (3 km lopen, 7 km mountainbiken en nog eens 3 km lopen), een kolfje naar zijn benen.

 

Zondag 15 februari sloeg hij een dubbelslag in Diest: dag- en eindwinnaar van de CrossCup. Louis bekroonde er zowaar in de sprint zijn gedoseerde droomwinter: achtmaal knallen in vijf maanden in een regie van Christophe Roosen, zijn looptrainer. Vanaf februari nam Dimitri Peyskens het als wielertrainer over met andere accenten op dezelfde filosofie van duurzaam groeien. Ik denk dat beide mentors glimmen van trots wanneer hun poulain ter sprake komt.

 

En alsof de variatie nog niet volstond werd Louis op de dag van de Katjeskoers in Flanders Fields (Ieper) “slechts” derde in het BK triatlon door een mindere beurt in het zwemmen.

 

Intussen had hij zijn debuut gemaakt bij de nieuwelingen. De omschakeling van atleet naar renner werd omzichtig genomen. Eerst wat rust en dan, met een tweedaagse stage in Waregem als aanhef, stelselmatig opbouwen en dat blijkt nu allemaal perfect uitgekiend.

 

En wat doet Louis nu eigenlijk het liefst: lopen of koersen? Dwing hem (nog) niet tot een onomkeerbaar antwoord!

Wel onomkeerbaar zijn de vele vriendschappen in de koers, in de atletiek, in de triatlon, ... die kunnen ze hem al zeker niet meer afnemen en wie weet wat er nog allemaal bijkomt.

 Thibe VANDENHEEDE had een revanche meer vandoen dan Lars VILLERS 

 

Zou Thibe dit zelf verwacht hebben, de (nog) niet-winnaar van 2026? Dat manco deed niets af van een geslaagd debuut bij de nieuwelingen, waarvan hij nochtans één van de benjamins is. Indien hij vier dagen later geboren werd dan was nu (de oudste) laatstejaarsaspirant. Hij heeft het liever zoals nu het liep want het levert hem almaar meer tijdswinst op.

Thibe’s zogezegde leeftijdsachterstand weerhield er hem niet van om zich nu al te profileren, al was het nog vooral op de tweede rij van de uitslagen. Die reflecteerden een vervormd plaatje dat er veel fraaier had kunnen uitzien. Door een valpartij tastte hij in Wingene naast de West-Vlaamse titel en in de Course de la Paix werd hij door nog meer brute pech geteisterd: een zware val aan hoge snelheid tijdens de tweede rit, waarbij hij nog bofte dat hij de beide polsen niet brak en in de tijdrit reed hij lek. Zo kun je niet onderscheiden en ben je gedoemd tot een anonieme passage.

 

Het tij mocht dus stilaan keren en je zag van hem ‘van ver komen’ en al zeker in Elverdinge, waar er wat Thibe betrof best wat meer reliëf had mogen opzitten. Wat niet is kun je evenwel niet aanwenden en dus moest het maar zonder maar ook dat hield hem niet tegen. Er wenkte nochtans een groepssprint waarin hij minder aan bod zou zijn geweest en dus moest hij iets anders verzinnen.

Thibe is geen zegger maar een doener. Op vijf km van de finish sloeg hij een kloofje dat de ijlende anderen (uurgemiddelde van de koers: 41,25 km) niet eer gedicht kregen. Het was zijn gulle revanche op wat de voorgaande weken fout liep (sportfoto.be -> Marc Van Hecke).

 

Nog een euvel dat hem afremde, was zijn zich inzettende groeisprint die nu en dan krampen uitlokte maar die hij à la Thibe verbeet om zijn kansen te vrijwaren. Hoofd en benen voerden hem naar de juiste positie om op de valreep toe te slaan en de mali in boni om te zetten. 

Dit is dus het begin van meer want Thibe is er nog lang niet klaar mee maar wil als 14-jarige nog vaker uithalen.

 

Voor de overigen was in Elverdinge de dichtste ereplaats nog het hoogste goed dat Lars Villers die zich (naast een resem verdere ereplaatsen) na Herzele, het BK en het PK tijdrijden al een vierde keer toeëigende. Zondag kwam daar zelfs een vijfde bij in Sint-Martens-Bodegem. Lars is er begrijpelijk almaar minder blij mee, het hakt stilaan in op zijn gemoed.

Niet doen, Lars anders verzuur je nog het puike totaalplaatje. Het kan niet genoeg herhaald dat het hedendaagse wielrennen veel meer is dan enkel maar winnen, zoals men vroeger beweerde. Ik begrijp Lars' opwellend slecht gevoel. Daarbij mag hij evenwel vooral niet vergeten dat hij als eerstejaars nu reeds tot de fine fleur van deze lichting wordt gerekend. Beter dat dan het statuut van een ééndagsvlieg die de zomer niet haalt. En van zomer gesproken. 9 augustus is daarin zijn highlight met het BK in eigen Denderleeuw. Eerst is er onder meer nog de Ronde van Vlaanderen rond Oudenaarde.

Dat hij ook van beide hoge doelen maar geen obsessie van. Daar zou een ereplaats niet fout zijn. En sommige zaken komen trouwens meestal goed wanneer je het minst verwacht dat het zich zal voltrekken. 

Thibault VUYLSTEKE 

from zero to Hero! 

 

Het succesverhaal van Thibault Vuylsteke blijft duren. Wie dat begin 2026 voorspeld had, zou meewarig nagekeken zijn want Thibault voetbalde nog tot aan de winterstop bij Racing Waregem. Niet veel later luidt de zoete realiteit: twaalf dagen na het West-Vlaamse in Wingene trok hij in Elverdinge het Vlaamse gewaad over de schouders na een perfecte toepassing van ‘winnen met het hoofd en de benen’: cool blijven in de sprint met zes om zijn compagnons de route Finn Boes, Warre Comptaert. Basiel Loose, Emiel Pyl en local hero Boyan Vandenbroucke het nakijken te geven. Indien er borden hadden gestaan dan zou Finn ongetwijfeld de laagste kwotering hebben gekregen. 

Twee titels in een dozijn dagen, het zal Thibault Vuylsteke wellicht nooit meer te beurt vallen, al weet je maar nooit met iemand op wie er kennelijk nog veel groeimarge zit.

 

Dit zijn geen losstaande flodders. Behalve zijn twee successen werd hij zevende in Vlamertinge, veertiende in de Ronde de Mouscron, tweede in het PK tijdrijden te Ruddervoorde, zevende in Kruisem (119 starters!) en West-Vlaams kampioen op 1 mei in Wingene. Dat hij nog meer en beter zou afdwingen had hij zelf niet voor mogelijk gehouden maar het viel hem wel te beurt. 

 

Het algemene gevoel is dat het hiermee op verre na niet eindigt. Vandaag is hij uit op bevestiging in de Omloop van de Groenestreek te Sint-Katelijne-Waver, de laatste generale repetitie voor de Ronde van Vlaanderen volgende zondag in Oudenaarde, waar hij in de top vijftien wil finishen. Het zou wel eens dat ietsje meer kunnen zijn, al zal Thibault daar wijselijk niet van uitgaan.

 

Zijn tweelingbroer Emile deelt in de opgang. Hij haalde het eind maart al in Heestert van 114 andere starters, werd vierde in Herzele, negende in Kruisem en stond op het podium van het PK tijdrijden.

 

Beiden stelden, qua resultaten, weinig voor bij de aspiranten noch als neo-nieuweling. Emile scoorde in die dagen zelfs beter dan Thibault met bij de 12-jarigen een tweede plaats (na Bent Schelfhout) in Halle en bij de 14-jarigen een vijfde plaats in het PK tijdrijden in Ruddervoorde.

De opgang van de tweeling Vuylsteke is significant voor de ontbolstering van (Hotond Sporthotel - Litubra Parket) Wielerteam Waregem, dat zijn ingeschat kort bestaan jaar na jaar verlengde en de voetafdruk versterkte. Wie weet of er uit dit mosterdzaasje nog een kloeke boom voortspruit. Dat zou reuze zijn voor vele tientallen renner(tje)s en bovenal voor createur-fondateur Marino Vervaeke.

Wat het nog straffer maakt is dat het vrijwel allemaal sterkhouders van eigen kweek zijn.

 

René MESSELY is ontegensprekelijk 

méér dan een notoir tijdrijder

 

Daags na de triomftocht van zijn illustere kompaan Vic De Smet in Liège-Bastogne-Liège, waaraan hij zelf niet deelachtig was, werd René Messely in Flanders Fields van en naar Ieper de vooruitgeschoven pion van Soudal - Quick.Step.

2026 stond vooralsnog nadrukkelijk in het teken van het tijdrijden: PK in Ruddervoorde, derde in de nationale tijdrit van Poperinge, achtste op het BK in Maarkedal. Tussendoor toch ook winnaar in de pittige regionale koers van Zulzeke.

René kreeg wel eens de opmerking dat hij zich al te zeer focust op het tijdrijden. Een goede verstaander heeft maar een half woord nodig en wijze René voelde zich dus aangesproken dat het tijd was om eens in een wegkoers van meer betekenis zijn voetafdruk te plaatsen.

 

Hij was het ergens ook aan zichzelf verplicht want de Kemmelberg is het dak van zijn trainingsparcours. Hij omschreef zijn affiniteit ermee ult als volgt: op training is de Kemmel mijn grootste vijand terwijl ik er in de koers fluitend overheen kom. Dat laatste wenste hij zichzelf alvast toe voor de GP André Noyelle vorige zondag, dag waarop hij veel wielerharten bijwon. 

 

De Lendeledenaar deed erom zich à la Vic De Smet van zijn twee medevluchters te ontdoen in de finale van In Flanders Fields Ieper zijn medevluchters de Rus Rostislav Novolodski en de Italiaan Filippo Grigolini te ontdoen maar tevergeefs, hij moest genoegen nemen met de laagste podiumplaats. Die mocht de zweem van een overwinning hebben en boost hem voor de komende periode.

 

René was alert toen de beslissende ontsnapping gestalte kreeg met behalve de drie voornoemden ook Finn Tanghe en de Fransman Alric Thouvenin. Voor die twee was de Kemmelberg te hooggegrepen was terwijl Messely al bij de eerste passage ondervond hoe goed hij wel was en dat werd naderhand aan de steilste kant van de Kemmelberg bevestigd maar Novolodski en Grigolini waren taai en maakten Messely duidelijk dat hij zomaar niet van hen zouden afgeraken. Toch deed René against all odds nog meerdere lovenswaardige pogingen om zich van zijn explosiever gezelschap te ontdoen maar tevergeefs.

Zijn superdag op vertrouwd terrein kon hij niet in een triomf omzetten. Uitgesteld zal evenwel niet langdurig verloren zijn en initieel is dat de notoire tijdrijder eens zijn tanden heeft getoond in een wegrit van grote betekenis.

 

Als nieuweling in 2024 (toen al achtste in de Katjeskoers van Flanders Fields) en als neo-junior in 2025 deed hij dat te weinig. De foto’s hierbij bevestigen dat hij de voorbije jaren vooral als tijdrijder in beeld kwam.

Eindelijk de volste waardering?

 

Arjen LIVYNS, de slapie van 

Guillermo Thomas SILVA, de volgende unieke exoot

 

De 109de Giro was nog niet thuisgekomen of het had zijn aangename verrassing al binnen. Guillermo (onbekende) Thomas Silva zorgde ervoor op de tweede Bulgaarse dag en nam er in dezelfde machtsontplooiing la maglia rosa bij, waarmee hij Italia mocht binnenrijden. Lennert Van Eetvelde werd er de voornaamste dupe van voor de daguitslag maar hield er wel een mooi klassement aan over.

Silva is zowaar een Uruguyaan zoals zijn illustere en beruchte landgenoot Luis Suárez, de gewezen voetbalspits en hét icoon van dit land. Thomas is op twee wielen de eerste vertegenwoordiger die opveert in het internationale wielrennen.

 

Arjen Livyns (31), zelf een bijzonder onderschatte coureur die niettemin al zeven seizoenen even sereen als nuttig meedraait in het internationaal peloton en na drie jaar Lotto (foto) overkwam, is zijn kamergenoot bij Astana dat dit seizoen ook collectief aan remontada bezig is.

 

Het kan ook dat Silva uiteindelijk een ééndagsvlieg blijkt maar daar zou ik niet al te zeker van zijn want op zijn 24ste zit er ongetwijfeld nog rek op. Zijn vorige bestprestatie is recentelijk: dubbele dag- én eindwinst in de Tour of Hainan, vooralsnog zijn enige overwinningen.

Thomas Silva is een a-typische Zuid-Amerikaan: niet temperamentvol maar sereen, zelfs tijdens zijn huldigingen in de Giro.

 

Andere unieke exotische eenden in de bijt waren: Andrey Amador (Costa Rica), Natnaem Berhane (Eritrea), Ioannis Tamouridis (Griekenland), Victor Langelotti (Monaco), Mauro Giancecchi (San Marino), …

De volgende Kroonprins van het Belgische wielrennen

 

Uitmuntende Vic DE SMET maar maak er niet meteen een Seixas van!

 

Vic De Smet wint Liège-Bastogne-Liège, het leest als een vanzelfsprekendheid want hij was topfavorietals lijstaanvoerder van de internationale ranking van de junioren. Daarom is het nog geen evidentie dat je de Ardennen en meer in het bijzonder La Redoute verovert, je moet het nog zèlf altijd doen. En Vic deed het, en hoé?! Met maximale panache!

 

Vic treedt inderdaad twee jaar later in de voetsporen van Paul Seixas maar dan op de korte erelijst. Veel meer moet nog volgen en dat zal wellicht ook maar laat ons dat nog niet verwachten, Vic zelf is wijs genoeg om dat zichzelf niet aan te doen. Aan hard werken om nog beter te worden dan hij al is heeft hij een betere boodschap.

27 jaar na Frank Vandenbroucke veroverde Vic La Redoute, waar op hij de Fransman Paul Hawrylak, de Rus Matvei Iakolev en meer anderen het nakijken gaf.

 

Vic loofde het teamwork van het mixed team Avia - Soudal-Quick.Step om deze prille droom waar te maken en hij betrok Senne Bradi (alsnog 13de), Ian Kimpe (24ste), Jonne Meert, Tuur Vandevelde (41ste) en Mathis Vandenheede (25ste) onverkort in de hulde. Met hen coverde hij de zowat 140 km van Bastogne naar La Redoute met onderweg vijf gecatalogeerde beklimmingen. Hij liet het buffet niet koud worden maar probeerde het van meet af aan te openen. Op de Côte de la Vecquée, de langste klim van de dag, reduceerde hij de favorietengroep tot twee dozijn. Het vergemakkelijkte hem om alles onder controle te hebben en aan de voet van La Redoute vernietigend uit te halen. De buit was binnen waarbij hij het axioma vincere insieme niet veronachtzaamde. 

Zo werd daags na LBL in de GP André Noyelle de kaart van René Messely. Die deed er alles aan maar kreeg de Rus Rostislav Novolodski en de de Italiaan Filippo Grigolini niet uit zijn spoor. Vic werd alsnog elfde.

 

Juist ja, de weergaloze Vic De Smet werd tien dagen geleden in het BK tijdrijden in Maarkedal nog met driekwart minuut overtroffen door de veertien maanden oudere Seff Van Kerckhove maar dat was meer in het voordeel van Seff dan in het nadeel van Vic, die vijf dagen voordien de Giro di Primavera (ook een kanjer van 129 km) op zijn naam had gebracht. Tussen die twee sterke bedrijven door werd Vic zeventien jaar en is dus iemand waarop nog ruime groeimarge zit.

 

Ik zag Vic voor het eerst in Waregem op 27 mei 2023 en er meteen een allereerste keer winnen. Je merkte zo dat hij geen gewone was, de grinta spatte er toen al af. De voorbije drie seizoenen ging almaar strakke crescendo, al was er in de lente van 2025 die beangstigende onderbreking door een aanslepend knieprobleem (frictiesyndroom) maar alles kwam tenslotte helemaal goed. Kwikzilveren Vic mag stilaan aanzien worden als de nieuwste kroonprins van het Belgische wielrennen.