Monsieur Philippe is not amused met het WK-forfait van Tim WELLENS

 

Waarmee moeit GILBERT zich? 

Zijn realiteiten waren soms pas erg

 

His airness Philippe Gilbert heeft spraakmakend uitgehaald naar Tim Wellens omwille van diens abdicatie voor het WK in Montréal.

De 35-jarige renner van UAE Emirates XRG wil zijn vorstelijk betalende ploeg liever trouw wil blijven voor de afsluitende wedstrijden van het seizoen, iets waarvoor Gilbert maar weinig begrip wil opbrengen.

Tim Wellens kwam ziek uit de Tour en skipte daarna de Renewi Tour. Volgens bondscoach Serge Pauwels was het Wellens’ keuze om thuis te blijven van het WK. 

“Ik respecteer Tim maar ben het oneens met zijn standpunt”, meldde Gilbert bij de Waalse zender RTL en voegde er onverkort aan toe het gevoel te hebben dat Tim volledig losstaat van de werkelijkheid. 

Mijn wedervraag: welk uitstaans heeft dat met de realiteit te maken?

Het is overigens Wellens’ volste recht om op een WK niet tegen zijn dagdagelijkse ploegmaats Isaac Del Toro en Brandon McNulty te willen koersen. Of dat Tims insteek is werd niet bevestigd.

 

Gilbert gaat niettemin op zijn verbaal elan door met de simpele bedenking dat je land altijd je land blijft en dat je nooit een gegronde reden kunt hebben om België voor een WK te laten liggen.

 

Waar moeit hij zich eigenlijk mee? Indien er iemand over deze materie beter de bek in de pluimen houdt dan is hij het wel. Of moet ik hem herinneren aan zijn demarche op het WK Geelong 2010, waar Gilbert zijn ontsnapte landgenoot Björn Leukemans achternasnelde. Doet hij dat niet dan wordt Björn of hijzelf wereldkampioen maar hij  wilde het risisco kennelijk niet lopen dat een “onderdaan” over zijn kop zou springen. Dan had hij nog liever dat zijn Noorse partner in crime Thor Hushovd won, wat ook gebeurde. Of moet ik nog een jaar verder terug in de tijd naar het BK in Aywaille 2009, waar hij de ontsnapping waarvan zijn BMC - frère-ennemi Greg Van Avermaet deel uitmaakte ongedaan hielpen maken om vervolgens de spurt aan te trekken voor zijn Vlaamse partner in crime Tom Boonen die won. 

Er zijn ook deze twee voorvallen uit 2018: Dwars door Vlaanderen - Ware-gem en het BK in Antwerpen. Met zijn kompaan Yves Lampaert belandde Gilbert in de situatie van beurtelings demarreren. Yves trok telkens slim de eerste kaart en bleef buiten schot. De vermeende teamplayer in Philippe baalde als een stekker.

En vraag eens aan Jürgen Roelandts welk antwoord hij kreeg toen hij Gilbert aan het eind der Olympische wegrit in London 2012 vroeg om voor hem de sprint voor de derde plaats annex bronzen medaille aan te trekken. 

 

“Je land blijft je land”, orakelt Gilbert maar indien er zich iemand over deze materie in stilzwijgen moet hullen in plaats van erover te lullen dan is hij het wel. Au revoir Philippe op een volgende jeugdkoers, waar je jouw zoon Alan komt aanmoedigen en je publiekelijk als le gars sympa (die je ergens ook wel bent) manifesteert. 

Wie doet Remco EVENEPOEL 

(tijd- én/of wegrit) wat op 

de WK’s in Montréal?

Remco Evenepoel won met overmacht de GP de Québec, een kabinetstukje dat hij twee dagen later niet kon herhalen in Montréal. De ket had er geen verhaal tegen de beslissende uitval van de Fransman Paul Seixas en de Mexicaan Isaac Del Toro en moest ook nog de Amerikanen Brandon McNulty en Quinn Simmons laten voorgaan.

From Hero to Zero, gekscheerde Remco met andere woorden: nu ben ik weer (sic) de slechtste coureur van de wereld toch?! Niet dus, al meende hij het wel met zijn vleugje zelfkritiek over zijn generale repetitie twee weken vóór de dag des oordeels. Op hetzelfde weliswaar 59 km kortere traject uit de wielen worden gereden, daar word je allesbehalve vrolijk van! Paniek is evenwel niet aan Remco besteed. Trust the process, luidt zijn credo, dat hij al vaker toepaste, zoals recentelijk in de Tour. 

“Wij zullen ons aan hem niet mispakken”, weerleggen Del Toro en Seixas in koor. “Evenepoel zal op 27 september in optima forma verkeren en dan weten wij wat er op handen is".

 

Ach, dàt wereldkampioenschap, het kampioenschap van de wereld dat dus de kampioen van de wereld aanduidt. Onder anderen Heinz Müller (1952), Harm Ottenbros (1969), Romāns Vainšteins (2000) Igor Astarloa (2003), … werden ook … kampioen van de wereld, schiet nu maar niet in een kramp van het grijnslachen maar wees ervan bewust dat de benoeming de rinkelende jackpot van de UCI niet toedekt.

 

Eigenlijk heeft er ook dit jaar slechts één recht op het epitheton wereldkampioen maar hij staat niet aan de start: Tadej Pogačar die het al tweemaal werd maar die nu zijn wouldbe loepzuivere hattrick niet kan afronden.

Remco Evenepoel zou een overwaardige stand in zijn, die hij al in Wollongong 2022 was, wat hij oplijstte met een loepzuivere hattrick in het tijdrijden. Dit jaar kan hij een dubbelslag (tijd- én wegrit) lukken en dan zou hij officieel de allereerste zijn dit dat realiseert. Mag ik die bedenking verbreden? Vanaf 1932 was er de GP des Nations, die gedurende decennia het officieuze WK tijdrijden werd genoemd tot het officiële vanaf 1994 in voege kwam maar geen betere bezetting kreeg. Antonin Magne (1936) en Freddy Maertens (1976) wonnen in de regenboogtrui de GP des Nations, het officieuze WK tijdrijden toen over 142 respectievelijk 90 km. Remco kan dat in Montréal officieel in omgekeerde orde doen, zoals hij overtreffend deed op de Olympiade in Paris 2024.

 

Ik kan het niet laten om nogmaals te stellen dat men het WK op de weg in Montréal ook beter zou benoemen als de Grote Landenprijs, de GP des Nations of de Nations Cup. Dat zou een vlag zijn die de lading beter afdekt maar bijlange niet dezelfde magnetische kracht zou uitstralen.

 

Wie doet Vic DE SMET (wegrit) 

en Seff VAN KERCKHOVE (tijdrit) 

wat op de WK’s in Montréal?

 

Vic De Smet en Seff Van Kerckhove torenen niet enkel in eigen land maar ook mondiaal hoog boven de anderen uit want in de uci-ranking u19 bekleden zij afgetekend de pole position. Daar zal nog weinig verandering in treden want de derde geklasseerde, de Fransman Soen Le Pann, telt een aanzienlijke puntenmail en de vierde, de Duitser Karl Herzog, nog een pak meer. Geen van beiden komt voor op de voorlopige deelnemerslijst van de tijdrit (maandag 22 september) noch op die van de wegrit (woensdag 24 september). 

Figureren daar als voornaamsten wel op: de Italiaan Brandon Fedrizzi (winnaar van de E3 Harelbeke), de Deen Malthe Risbjerg, de Tsjech Daniel Kubena, de Fransman Simon Defrance (die voor Soudal-Quick.Step opeenvolgend Kuurne, Nokere Koerse, de Ster van Zuid-Limburg, La Route des Géants in Ieper kwam winnen en die als Franse titelvoerder in 2027 overstapt naar het Devo Team van UAE Emirates), de Amerikaan Enzo (zoon van George) Hincapie, de Spanjaard Benjamin Noval (die vooral de Ain Bugey Valromey Tour won en vanaf 2027 deel uitmaakt van Netcompany Ineos)  

Dat lijken zowat de enigen (voor zover ze er in Canada bij zijn) die in staat worden geacht om het illustere Vlaamse duo De Smet - Van Kerckhove een voetje te lichten. 

Of het zou één moeten zijn die uit de vruchtbare Cannibal B Victorious - hoed van Francis Van Mechelen wordt opgediept en dan wordt niet in het minst gedacht aan de Est Sebastian Suppi (winnaar van ondermeer de verrezen Ledegem-Kemmel-Ledegem).

In een ideaal Vlaams scenario wint Seff Van Kerckhove op dinsdag de tijdrit en doet hij er twee dagen later binnen een uitstekende verstandhouding alles aan om Vic De Smet aan de regenboogtrui van de wegrit te helpen. Vic, van het bouwjaar 2009 zijnde, zou dat mooie gewaad vrijwel het hele seizoen 2027 kunnen showen wat hem een extra drijfveer zou geven om zijn tweede campagne als junior niet als overbodig te ervaren.

Elke koers moet uiteraard gereden worden en er zijn altijd de imponderabilia maar zoals Seff en Vic bij de laatste generale repetitie in Lunigiana demonstreerden mag het vertrouwen groot zijn. Er zal immers ook opnieuw de precieuze bijstand van Bas Vanden Eynde, Yasu Vervoort en Sander Willems zijn. Nogal wat landen moeten het met beduidend minder stellen.

Met Matthew BRENNAN als recente referentie

43ste KEIZER van Koksijde

een must voor wie graag de nabije toekomst van het wielrennen monstert

 

De internationale “Keizer - Koksijde” (met een doorwegend Pittems intro) is ook met zijn 43ste editie een magneet voor de 17- en de 18-jarigen uit binnen- en buitenland. 

Alle info op: keizerderjuniores.be

Nogal wat grote namen stonden er op het eindpodium alvorens door te stromen naar de hoogste bühne van het wielrennen en dan heb ik het vooral over David Millar (3de in 1995), Jurgen Van Goolen (primus in 1998), Bob Jungels (primus in 2010), Caleb Ewan (dagwinnaar én 3de in 2012), Nathan Van Hooydonck (primus in 2013), Ethan Hayter (2de in 2015), Andreas Kron (primus in 2016), Fabio Van den Bossche (primus in 2017), Quinn Simmons (primus in 2019 vòòr zijn landgenoot Magnus Sheffield), Lars Vanden Heede (algemeen primus in 2022 vòòr de dubbele zondagwinnaar op zondag, Steffen De Schuyteneer), Matthew Brennan (primus in 2023 vòòr Jarno Widar). 

Matthew Brennan wint in Pittem de openingsrit van de Keizer 2023 met links van hem Jarno Widar (derde).

Brennan heeft zich inmiddels opgewerkt tot een absolute topper in de beroepscategorie, die recentelijk voor Visma | Lease a Bike vijf dagzeges behaalde in de Vuelta. Amper drie jaar geleden zette Brennan de 40ste Keizer feilloos naar zijn pedalen. Hij won in Pittem van onder anderen Eliott Boulet (die dit jaar de Youngster Coast Challenge won) en van Jarno Widar. ’s Anderendaags werd Matthew knap vierde in de Wulpense tijdrit (op 11” van Steffen De Schuyteneer) en consolideerde daarmee zijn blauwe leiderstrui.

In 2024 werd Louis Chaleil eindwinnaar met Lomme Van den Meerssche (Pittem), de Deen Carl Emil Just Pedersen (tijdrit Wulpen) en Cas Hermans (Koksijde) als dagwinnaars. Chaleil werd zes maanden later na zijn landgenoot Eliott Boulet tweede in de Youngster Coast Challenge.

Vorig jaar won Mikita Babovich, de illustere Wit-Rus van Cannibal B Victorious nadat de Noor Filip Smørås zowel in Pittem als in Koksijde de rit-in-lijn won en Witse Bertels tussendoor de korte tijdrit rond Wulpen. 

 

Ook dit jaar staan er zaterdag 19 september om 14u30 potentiële navolgers aan de afrit in Pittem voor de klassieke tocht door de Vlaamse Ardennen (Tiegemberg, Oude Kwaremont, Paterberg, Kalkhoveberg). 

Ruim een dozijn betere inheemse teams worden opgelijst met bijna evenveel buitenlandse en dat in weerwil van de WK’s in Montréal. Op zondag 20 september is er (vanaf 9u) de klassieke matinale tijdrit over 6 km in de poldervlakte van Wulpen en vanaf 15u30 de al even klassieke rit-in-lijn rond Koksijde alover onder meer de Hoge Blekker, het dak van de apotheose.

Ook voor de editie 2026 wordt een consistent internationaal deelnemersveld uitgerold. Qua traject is er slechts één wijziging: op nadrukkelijke vraag van het gemeentebestuur keert de terminus na zoveel jaren terug naar Koksijde-Dorp, wat het gebeuren opnieuw dichter brengt bij de inwoners, supporters, sponsors en bezoekers.

Het Jeugdpeloton 2027

blijf waar je het goed had!

 

Het seizoen 2026 zit er nagenoeg op. Voor mij was het er één van vallen en opstaan omwille bepaald door al of niet mobiele autonomie. Het kwam alsnog goed en dus overheerst de gelukzaligheid. 

Het jeugdwielrennen dobbert weliswaar in almaar woeliger wateren waarbij veel in het gedrang lijkt maar daarom niet is. Dat hebben de actoren grotendeels zelf in handen.

 

Eerst nog de editie 2026 afwerken. De aspiranten hebben hun highlights gehad en sluiten, wat betreft de Vlaamse locaties, af op 27 september. De nieuwelingen hebben nog enkele interessante afspraken: de fonkelende GP Roger Baguet komende zondag in Parike en de afsluitende manches van de Topcompetitie: de GP A.R. Gilles in Jemeppe (27 september) en de Affligem Classic (4 oktober).

De junioren serveren nog meer slotakkoorden: komende zaterdag de GP de Angreau-Honnelles (afsluitende manche van de Coupe de Belgique) en ’s anderendaags de Vlaams-Brabant Classic in Zemst-Laar, de tweedaagse Keizer van Koksijde (mooi ingeleid van en naar Pittem) op 19 en 20 september, de GP Haut-Pays in Jemeppe (27 september) en tenslotte de La Philippe Gilbert in Aywaille op 3 en 4 oktober.

 

Bij de nieuwe opmaak van mijn Rankings (= een proportionele optelling van alle uitslagen) is er zowel bij de aspiranten, de nieuwelingen als bij de junioren een even opvallende als verblijdende vaststelling: de betere renners zijn verspreid over een respectabel aantal verschillende clubs.

 

Bij de aspiranten van het bouwjaar 2014 torent Laurens Defeyter (Acrog-Tormans) er qua puntentotaal hoog bovenuit. Of hij daarom ook intrinsiek de beste is en zal blijven, staat niet vast. Zoals in het jeugdvoetbal is de topscorer niet per definitie ook de beste speler. De zoon van Ken is evenwel een onmiskenbaar talent, misschien een beetje teveel competitiebeest. Laurens zal in Vlaanderen én in Nederland opgeteld bijna 50 wedstrijden (leeftijdsrecord?!) gereden hebben. Op zijn leeftijd mag hij, in combinatie met luisteren naar zijn lichaam, zijn hart volgen. Hij moet er wel over waken dat er nog andere uitdagingen in zijn jonge leven zijn, anders krijgt hij gauw te maken met metaalmoeheid, iets wat Feel Wouters ten allen prijze wil vermijden.  

De aspiranten van het bouwjaar 2013 voeren twee expliciete toonaangevers op: Thibo De Baeremaeker en Sem Boeckx, die in Iddergem de nationale titels verdeelden. Tijdens de winter maakten zij zich ook al waar in het veld respectievelijk op de baan. Sem verloor bijna geen enkele wedstrijd.

Het bouwjaar 2012 leverde een zevental azen op. Benieuwd hoeveel van hen de heikele overstap naar de nieuwelingen zullen pareren. Lenn De Jonge werd al op 1 mei de niet helemaal verwachte BK tijdrijden. Vince Boel werd in de groepssprint van het wegkampioenschap nipt geklopt door Rune De Loor, die na de Antwerp Tour een adempazuze van een kleine maand in acht nam. Dat laadde hem op voor een eclatante augustus, die hem zeven successen waaronder de tricolore opleverde. Ook Merlijn De Wever, Noa Fontaine (die niet van tegenslagen gespaard bleef) en Senne Van Geert scoorden vaak en hoog. De Waal Léo Savoie werd dé veropenbaring. Zijn vijfde plaats in het BK tijdrijden te Maarkedal schonk hem vleugels. In een groep rijden bleef problematisch zodat winnen niet te vaak aan hem besteed was. Daar past hij de komende tijd in een nieuwe omgeving wel een mouw aan. Reken maar: een behendiger Savoie zal tot nòg méér in staat zijn.

 

Bij de nieuwelingen stond er geen maat op Stan Jammaer en Crabbé-Dstny dat met de ook verwachte Mathiz Tielens en de allesovertreffende eerstejaars Lars Villers nog twee andere hete ijzers in het vuur had. Voor Stan en Mathiz zal de overstap naar de junioren wel geen probleem vormen. Lars blijft niet verweesd achter, hij krijgt nieuwe (en niet van de minste) waarden rond zich, al is het niet evident om (zonder daarom minder goed te zijn) een excellent eerste jaar nog te overrulen. Lars heeft evenwel de coolness in zich om met elke situatie om te gaan. Zie maar hoe hij zich na een nogal zware val in de tweede rit der West-Vlaanderen Tour opveerde om de meubelen te redden.

 

Bij de junioren deden er met Vic De Smet en Seff Van Kerckhove twee hors concours mee die ook op het WK in Montréal spraakmakend zullen zijn. Goed voor de anderen dat ze vooral in het buitenland aantraden. Daan Wilmsen was, qua resultaten, the best of the very rest terwijl eerstejaars Sander Willems zich (ook veel in het buitenland) als dé revelatie veropenbaarde. De ingetogen Assenedenaar wordt in 2027 de maat van de dingen.

 

Conclusie: het landschap van het tienerwielrennen was in 2026 niet onaardig verkaveld. Hopelijk blijft dat zo vanaf 2027, al zijn er nogal wat signalen dat meerdere clubs er via mutaties alles deden of aan het doen zijn om overdonderend te zijn. Remember dat mutaties pas vanaf oktober rechtsgeldig zijn, zelfs al zijn die eerder afgesproken. Wie spijt heeft van zijn voortvarende keuze kan die dus nog herroepen. Van een contract met een u18 kan trouwens al helemaal sprake zijn.

Na wat ik de voorbije weken voor en achter de schermen vernam kan ik nu al besluiten dat er veel beweging is en niet weinig commotie, waarbij men soms lichtvaardig vergeet dat men te maken heeft met tieners die zich een niet gemakkelijke weg aan het banen zijn in het algemene leven en die dus als jonge renner, zonder hun plichten uit het oog te verliezen, alle mogelijke recht hebben op begrip in plaats van hardvochtigheid. Van dat laatste zijn er nog meer schrijnende voorbeelden dan ik meende te weten. Dat leidde ik alvast af uit de vele reacties op mijn bijdrage “Bezint er ge begint” van vorige vrijdag die al ruim 35.000 weergaven ontlokte.

Absolute aanrader voor ASPIRANTEN

Flandriens van de Toekomst

op 20 september in Wingene

 

Op zondag 20 september was er normaliter de jaarlijkse happening voor miniemen en aspiranten in Pittem maar omwille van faciliteiten verhuist dit dagvullend gebeuren naar Wingene, opgelijst tot Flandriens van de Toekomst.

De technische gegevens: Inschrijvingen, kleedkamers, medische controle en prijzen: Basisschool Sint-Eloois, Rozendalestraat 125, Wingene (flandriensvandetoekomst@hotmail.com).

Contact: Jelle Neirinck, Ter Ooigem 6, Pittem (GSM 0472 55 95 02).

De 12-jarigen (12:30/13:30/14:00) rijden 8 ronden = 19,12 km; de 13-jarigen (13:45/14:45/15:00) 11 ronden = 26,29 km en de 14-jarigen (15:00/16:00/16:15) 18 ronden = 43,02 km. Eén ronde = 2,39 km.

 

 In Wallonië ook nog in oktoberr  

Ik wil deze gelegenheid ook benutten om eraan te herinneren dat het Vlaamse seizoen voor aspiranten eindigt op 27 september terwijl men er en Wallonie in oktober nog even mee doorgaat en wel op deze locaties met volgende data: 

Ville-en-Hesbaye (4 oktober), Cambron Saint Vincent (4 oktober) en Baudour (11 oktober).

WAARSCHUWING 

aan de koersende Tieners

Bezint eer ge begint

… aan een overstap naar een véél belovende club en laat hun toezeggingen (mét deadline) vastleggen per mail

 

Deze wake up call had ik al twee à drie maanden eerder moeten brengen maar ik weerhield er mij van omdat ik (nog) niet besefte hoe erg het was maar dat is het helaas wel.

De voorbije weken, zeg maar maanden is er veel beweging geweest achter de schermen van het jeugdwielrennen. De jongste tieners met spraakmakende uitslagen worden almaar vroeger bij hun bescheiden club door een meer biedende stichting weggelokt met allerhande schimmige zoenoffers. 

Begrijpelijk dat sommige ouders vereerd toehappen: de hobby van hun kind is excessief duur en wanneer een instantie het kostenplaatje wat kan overnemen, dan … Ook sportief (deelname aan de mooiste koersen) willen ze ook het beste voor hun getalenteerde telg.

Het is evenwel niet allemaal goud wat blinkt, er zit nogal wat klatergoud tussen. Daarom moeten de materiële toezeggingen bij de aanvang per mail bevestigd worden mét de uiterste datum van uitvoering. 

Ik weet van enkele schrijnende gevallen waarbij ik de omerta respecteer om de betrokken jonge tieners niet nog meer aan een mini-vendetta bloot te stellen. Het betreft hardvochtige clubs die zich niet schromen in hun expansiedrang maar o wee indien er geraakt wordt aan hun eigen bestand, dan waait er meer dan wat, dan hebben ze het over deserteurs die niet langer als clubleden worden aanzien, dit terwijl ze zelf de ene na de andere “deserteur” binnenhalen. Tegen wielerclubs met dat label moeten de ouders van jonge tieners gewaarschuwd worden.

De gedecimeerde jongens worden dan niet langer geselecteerd voor interclubs en dat is very not done. Belgian cycling en cycling Vlaanderen zouden daarop kunnen ingrijpen en die renners met enige status (indien zij dat wensen) d’office in een neutrale trui te laten deelnemen aan die interclubs. 

Gebeurt dat niet dan reduceren ze de sportieve waarde van die wedstrijden. Goed dat de Topcompetitie er is die met provinciale selecties wordt georganiseerd.

Let wel: er zijn gelukkig ook clubs die correct handelen en hun engagementen feilloos nakomen en andere die hun renners met meer spijt dan misbaar laten vertrekken. Onder meer VC ’t Meetjesland Eeklo en het (Hotond Sporthotel - Litubra Parket) Wielerteam Waregem kunnen in deze als rolmodel worden opgevoerd.