Thibe VANDENHEEDE had een revanche meer vandoen dan Lars VILLERS
Zou Thibe dit zelf verwacht hebben, de (nog) niet-winnaar van 2026? Dat manco deed niets af van een geslaagd debuut bij de nieuwelingen, waarvan hij nochtans één van de benjamins is. Indien hij vier dagen later geboren werd dan was nu (de oudste) laatstejaarsaspirant. Hij heeft het liever zoals nu het liep want het levert hem almaar meer tijdswinst op.
Thibe’s zogezegde leeftijdsachterstand weerhield er hem niet van om zich nu al te profileren, al was het nog vooral op de tweede rij van de uitslagen. Die reflecteerden een vervormd plaatje dat er veel fraaier had kunnen uitzien. Door een valpartij tastte hij in Wingene naast de West-Vlaamse titel en in de Course de la Paix werd hij door nog meer brute pech geteisterd: een zware val aan hoge snelheid tijdens de tweede rit, waarbij hij nog bofte dat hij de beide polsen niet brak en in de tijdrit reed hij lek. Zo kun je niet onderscheiden en ben je gedoemd tot een anonieme passage.
Het tij mocht dus stilaan keren en je zag van hem ‘van ver komen’ en al zeker in Elverdinge, waar er wat Thibe betrof best wat meer reliëf had mogen opzitten. Wat niet is kun je evenwel niet aanwenden en dus moest het maar zonder maar ook dat hield hem niet tegen. Er wenkte nochtans een groepssprint waarin hij minder aan bod zou zijn geweest en dus moest hij iets anders verzinnen.
Thibe is geen zegger maar een doener. Op vijf km van de finish sloeg hij een kloofje dat de ijlende anderen (uurgemiddelde van de koers: 41,25 km) niet eer gedicht kregen. Het was zijn gulle revanche op wat de voorgaande weken fout liep (sportfoto.be -> Marc Van Hecke).
Nog een euvel dat hem afremde, was zijn zich inzettende groeisprint die nu en dan krampen uitlokte maar die hij à la Thibe verbeet om zijn kansen te vrijwaren. Hoofd en benen voerden hem naar de juiste positie om op de valreep toe te slaan en de mali in boni om te zetten.
Dit is dus het begin van meer want Thibe is er nog lang niet klaar mee maar wil als 14-jarige nog vaker uithalen.
Voor de overigen was in Elverdinge de dichtste ereplaats nog het hoogste goed dat Lars Villers die zich (naast een resem verdere ereplaatsen) na Herzele, het BK en het PK tijdrijden al een vierde keer toeëigende. Zondag kwam daar zelfs een vijfde bij in Sint-Martens-Bodegem. Lars is er begrijpelijk almaar minder blij mee, het hakt stilaan in op zijn gemoed.
Niet doen, Lars anders verzuur je nog het puike totaalplaatje. Het kan niet genoeg herhaald dat het hedendaagse wielrennen veel meer is dan enkel maar winnen, zoals men vroeger beweerde. Ik begrijp Lars' opwellend slecht gevoel. Daarbij mag hij evenwel vooral niet vergeten dat hij als eerstejaars nu reeds tot de fine fleur van deze lichting wordt gerekend. Beter dat dan het statuut van een ééndagsvlieg die de zomer niet haalt. En van zomer gesproken. 9 augustus is daarin zijn highlight met het BK in eigen Denderleeuw. Eerst is er onder meer nog de Ronde van Vlaanderen rond Oudenaarde.
Dat hij ook van beide hoge doelen maar geen obsessie van. Daar zou een ereplaats niet fout zijn. En sommige zaken komen trouwens meestal goed wanneer je het minst verwacht dat het zich zal voltrekken.
.jpg)