Patrick HUYGHE ziet meer dan wat in hem

 

Ward MAILLARD: wacht maar tot de wegen hellend worden

 

Nooit van gehoord, dacht ik niet als enige toen ik hem tijdens het BK in Putte-Mechelen het voortouw zag nemen. Enkel Ben Verhoeven kon mee tot aan de finish waar hij kansloos was in een sprintduel.

Ward was voor velen een célèbre inconnu omdat hij nog niet lang koerste en vooralsnog verstoken bleef van resultaten. 

Voordien deed hij aan atletiek bij Olympic Essenbeek maar hij had slechts twee maanden nodig voor een eerste zege als coureur. Op paasmaandag werd het in Ledegem een voltreffer behaald op ruim honderd andere starters. Het viel hem te beurt in de kleuren van het R.EV Cycling Team, waarvan ene Remco de créateur-fondateur is. 

Omdat Ward allesbehalve katterap is liet een volgend succes exact 111 dagen op zich wachten maar het was het geduld overwaard want het betrof het BK in Putte dat hij soeverein naar zijn pedalen zette. Ben Verhoeven, met een fraaie dienststaat als aspirant, was een bevoorrechte getuige en een verdienste dat hij Ward  tot diep in de finale kon volgen om de dichtste ereplaats te vrijwaren die eerder een zoete dan een zure bijsmaak had.

 

In de smalle Belgische driekleur werd Ward geen vaste klant in de bovenste regionen van de uitslagen. Wel won hij half september op zijn droomparcours in Overijse maar op termijn spreekt Liège-Bastogne-Liège nog het meest tot zijn verbeelding.

 

Dit seizoen kwam Ward meer en nadrukkelijker in beeld. Zo keerde hij als uittredend winnaar op paasmaandag naar Ledegem terug maar werd er ditmaal geklopt door snellere Britse medevluchter Billy Ladle, die eerder won in Temse en in Damme, en die hij op het vlakke parcours niet kleinkreeg. Het was één van Wards vier dichtste ereplaatsen die hij zich ook in de nationale tijdrit Borlo, Herman Vanspringels Diamond en het BK-tijdrijden in Maarkedal toeëigende.

 

Ward deed over de tien kilometer 14” meer dan Lars Peers en werd daarmee the best of the rest. Met meer behendigheid maakte sterke Lars het verschil in de eerste helft, waarin Maillard ruim een halve minuut toegaf. Daarvan maakte Ward in het slotgedeelte zowat de helft goed. In Maarkedal waren het kort(re) nijdige hellingen terwijl Maillard het meer van lange(re) bekliimmingen moet hebben.

 

De Pajotter (Pepingen) is een ruwe diamant, waaraan nog wel wat slijpwerk zal te pas zal komen. Beter zo dan omgekeerd. De wàre Maillard zal opstaan in, Herbeumont, Couvin, de Tryptique Ardennais, Jemeppe … wat niet betekent dat hij niet mag of zal toeslaan op locaties met minder reliëf. 

Ward zou zich reeds in Rochefort waargemaakt hebben maar op zijn gedroomd traject zat het hem allesbehalve mee. Aan het begin van de derde ronde reed hij, bij het opdraaien van de klim, lek en dat oponthoud kostte behoorlijk wat tijd. Hij naderde nog zienderogen op de hoofdgroep maar een totale terugkeer bleek niet meer mogelijk. Jammer want een spraakmakende uitslag zat er op die locatie zeker in.