Het werd voor Remco EVENEPOEL een unieke vierslager maar Jacques ANQUETIL blijft Maître Chrono boven eender wie!

 

Niet Jeannie Longo, niet Tony Martin noch Michael Rogers en al evenmin Fabian Cancellara slaagden erin vier opeenvolgende wereldtitels tijdrijden te behalen. Martin scoorde er drie op rij tot hij in 2014 op een superieure Bradley Wiggins stootte. Longo bleef ook steken op een loepzuivere hattrick vanaf 1995. Cancellara skipte in 2008 het WK tijdrijden enkele weken nadat hij zijn eerste van twee olympische titels in de discipline behaald had. De twee jaren ervoor en de twee erna zou de Zwitser wel zegevieren op het WK en zich daarmee de titel van beste tijdrijder ooit toeëigenen. Wablief: de zelfverklaarde Spartacus de beste tijdrijder ooit?! Nooit van Jacques Anquetil gehoord zeker?! Wat dat betreft reikt Fabian (ook als persoon) nog niet aan de enkels van Jacques. Die won tussen 1953 en 1966 negenmaal de GP des Nations, het officieuze WK tijdrijden dat meestal meer om het lijf had dan het huidige officiële, opgelijst met een regenboogtrui die Anquetil als Career Achievement Award meervoudig postuum toekwam. Jacques begon ermee in 1953 op 19-jarige leeftijd. Een hap van 140,3 km dat ook de volgende twee jaren volgehouden werd met dezelfde triomfator. Vanaf 1956 werd gemilderd naar 100 km maar het kon niet verhinderen dat Anquetil ook de volgende drie ingekorte edities won. Dat waren er dus ZES op een rij. 1958 en 1959 waren sabbatjaren maar in 1961 was hij terug voor zijn ultieme triomf, daar ging men toch van uit. Dat was zonder de waard (inmiddels dertiger) gerekend die in 1965 en 1966 heropstond. De afstand was ingekort naar 73,7 en 72 km maar al evenmin werd de Normandiër in verlegenheid gebracht. 

Hij deed over 966,6 km (de totaalafstand van zijn negen overwinningen) 25 uur en 4 minuten. En wie hij door die jaren heen allemaal met groot verschil klopte was nog spraakmakender, ik hou het bij Ercole Baldini (+3’10” in 1956), Gilbert Desmet (+9’07” in 1961), Rudi Altig (+3’09” in 1965), Raymond Poulidor (+4’58” in 1965), … De ultieme in 1966 was een absoluut kabinetstuk: Felice Gimondi op 1’51”, Eddy Merckx op 3’07”, Roger Pingeonop 3’18”, Raymond Poulidor (die tien jaar later nog derde zou worden in de Tour) op 3’53”, … 

Anquetil won ook zeven keer de GP de Lugano, over ruim 75 km de Zwitserse versie van de GP des Nations, waarin hij nog meer coryfeeën aftroefde (Pasquale Fornara en Ferdi Kübler in 1953 en 1954; Gilbert Desmet, Nino Defilippis, Miguel Poblet, Fred De Bruyne in 1958; Ercole Baldini en Fausto Coppi in 1959; Ercole Baldini en Rolf Graf in 1960 en 1961; Gianni Motta en Ferdinand Bracke in 1965).

Anquetil won ook 17 tijdritten (11 in de Tour, 6 in de Giro) in de grote ronden op een totaal van ruim 60 overwinningen in individuele tijdritten, zowat de helft van zijn globaal aantal overwinningen als contractrenner.

Remco Evenepoel zal hem globaal niet naar de kroon kunnen steken want deze competities bestaan niet meer en deze die dat wel deden zijn sterk verminderd en drastisch ingekort. Daarom is het not done om hem uit te roepen tot de beste tijdrijder ooit. Dat is even gratuit als beweren dat Tadej Pogačar beter is dan Eddy Merckx was.   

 

Remco is uiteraard wel de allerbeste tijdrijder van de modernste wielertijden waarin aerodynamica en technisch rijvermogen incontournable zijn. Anquetil had die faciliteiten niet nodig. Die reed steevast in het midden van de lange weg waarop enkel zijn benen en pedalen bewogen. Bij leven en welzijn zou Anquetil een bewonderaar van Evenepoel geweest zijn, wees daar maar zeker van.

Tenslotte is er nog het Werelduurrecord dat Anquetil tweemaal op zijn naam bracht: op 19 juni 1956 met 46,159 km, op 27 september 1967 met 47,493 km, maar nièt gehomologeerd omdat Jacques principieel weigerde naar de medische controle te gaan.

 

Voor Remco Evenepoel is dit objectief nog niet aan de orde maar hem een beetje kennende mag je er met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheidvanuitgaan dat hij het ooit aanvalt éN spraakmakend op zijn naam brengt. Wie op een licht geaccidenteerd traject als dat van Montréal een kleine minuut minder doet dan de regérende werelduurrecordhouder Filippo Ganna door gedurende drie kwartier een uurgemiddelde van 52,4 km te halen mag in staat geacht worden om op een hindernisvrije baan ruim vier km toe te voegen aan de verbluffende 56,792 km die Filippo Ganna per 8 oktober 2022 realiseerde op de wielerbaan van Grenchen (Zwits.).

 

En tenslotte riskeer ik mij hieraan: ik vond de fiets en de houding van Jacques Anquetil toen veel esthetischer dan het huidige vehikel van Remco Evenepoel. Ik betwijfel zelfs of de controversiële Normandiër zich ooit op dergelijk monstertuig zou begeven hebben.