Het megatalent dat zichzelf veronachtzaamde
Brandon McNULTY: eerste zege in 2026 maar geen one hit wonder!
Een countrylover en een atypische Amerikaan, dat is Brandon McNulty ten voeten uit maar bovenal: wat een coureur die behoedzame keuzes maakte waarmee hij zichzelf tekortdeed maar waarvoor hij tot en met gewaardeerd werd. Hij zal er wel een betere verloning aan overhouden toch. Dat hij het ijzer maar smeedt terwijl het gloeiend heet is. Over naar jou, Mauro Gianetti.
Tien jaar geleden zat er voor McNulty meer aan te komen dan er inmiddels uitgekomen is. In 2015 won Brandon als 17-jarige vroeg op het jaar de tijdrit van de Valley of the Sun waarin hij, met een beperkt verzet, nogal wat eliterenners overtrof. Toen ze zijn vermogen nakeken, dachten ze dat de powermeter het begeven had, toch niet dus.
Dat zette de toon voor veel meer: zege in de tijdrit en eindoverwinning in de Course de la Paix (met Tadej Pogačar op de achtste en Felix Gall op de elfde plaats), zege in de tijdrit en vierde in de Driedaagse van Axel, Amerikaans kampioen tijdrijden, twee dagzeges en tweede (na Adrien Costa) in de Tour de l’Albitibi (Can.), derde (na de totaal onbekend gebleven Duitser Leo Appelt en Adrien Costa die er als prof ook amper wat van bakte) op het WK tijdrijden in Richmond.
Veel beter kon het in 2016 worden en toch werd het dat met als kroonstuk de wereldtitel tijdrijden in Doha (vòòr de Deen Mikkel Bjerg, die als belofte in die discipline een loepzuivere hattrick zou scoren. Daar ging opnieuw aardig wat aan vooraf: zege in de tijdrit en zevende in de Tour du Pays du Vaud, zege in de tijdrit en eindoverwinning in de Trofeo Karlsberg, idem dito in de Tour de l’Alibitibi.
En toch kwam hij, net als onder anderen Sepp Kuss, als belofte karig terecht bij het continentale Rally Cycling, waar hij enkel als tijdrijder verder ontbolsterde: tweede (na Bjerg) in het WK in Bergen 2017, terugval naar de zevende plaats in Innsbruck 2018 maar heropgestaan als derde in Harrogate 2019. Dat laatste jaar werd hij in de lente negende in de Tour of Oman en zelfs dag- en eindwinnaar in de Giro di Sicilia. Pas vijf maanden later stak hij weer de kop op als zevende in de Tour Poitou-Charentes. Wellicht heeft die onregelmatige prestatiecurve hem doen twijfelen en was hij wat blij om in 2020 door het UAE Team Emirates te worden gesolliciteerd te worden om er zich te koesteren in hun rijke buik.
Dankbaar stelde hij zich onvoorwaardelijk ten dienste van kansrijkere kompanen, inzonderheid Tadej Pogačar. Toch bleef er ook ruimte voor eigen successen met als highlights een dagzege in Paris-Nice 2022, de Giro 2023 en (de openingstijdrit in) de Vuelta 2024 met tussendoor eindzeges in korte rittenkoersen als de Volta Valenciana 2024, de Cro Race 2024 en 2025, Tour de Pologne 2025, de Tour de Luxembourg 2025.
De Tour 2026 werd een breekpunt voor McNulty. Eerst werd hij vòòr de tijdrit door een auto aangereden en twee dagen later moest hij ziek opgeven. Zijn achtste grote ronde was de eerste niet kon voltooien. Niet in het minst was er de GP Montréal 2025 die Tadej Pogačar hem betekenisvol cadeau deed en met wie hij minstens een dikke munuut van de anderen was weggereden. Ex-mountainbiker McNulty blijkt volgens één en ander geen accidentele wereldkampioen.
Brandon kwam met USA Cycling het vak leren in Vlaanderen. Als nieuweling werd hij in juli 2014 te Kerniel tweede na Julius Johansen. Als neo-junior won hij in mei 2015 in Wijer en het jaar daarop in Kerkom. Hij verwijst nog steeds graag naar die even zalige als nuttige tijd, die hij omschreef als the foudation,toen al in het gezelschap van Matteo Jorgenson.
Uiteraard was die opmars ook Patrick Lefevere en Johan Molly niet ontgaan. Ze wilden ook graag in het shirt van Quick.Step om Specialized te flatteren met een Amerikaan in de ploeg als uithangbord voor de Amerikaanse markt maar het bod van UAE Team Emirates was hors categorie. De States werden 33 jaar na Lance Armstrong beloond met de regenboogtrui, een fikse boost voor het American Cycling om onder meer de Tour of California te laten heropstarten in de World Tour.
Meteen na zijn exploot kreeg Brandon felicitaties van Tadej himself die hem prompt promoveerde tot The King of Montréal. McNulty mocht er in 2025 winnen van Pogačar, toen ze samen vooropreden. Dit jaar werd Brandon er, zonder Tadej aan zijn zijde, derde.
Toch zal het bij McNulty nooit opkomen om zijn leider naar de kroon te steken. Verwacht u eerder aan het beeld van de drager van de regenboogtrui die zich onder meer in de Tour uitslooft voor zijn kansrijkere kopman, die hem af en toe wel zal aanporren om zijn eigen kans te gaan.
