donderdag 23 juli 2020

OVERLEDEN twee weken na zijn 90ste verjaardag ...

Jean BRANKART had 
de Tourzege in 1955 
binnen handbereik

Jean Brankart werd in 1955 één van de zes Belgen die tussen Sylvère Maes (1939) en Eddy Merckx (1969) tweede werd in de Tour
Briek Schotte (in 1948), Stan Ockers (1950 & 1952), Marcel Janssens (1957), Jef Planckaert (1962) en Herman Vanspringel (1968) delen zijn gezelschap. Tweede worden in de Tour, niemand zal dat doodeng vinden tenzij Herman Vanspringel die op de slotdag van zijn sokkel gestoten werd door Jan Janssen. Voor Jean Brankart liep het veertien jaar eerder op een andere manier fout maar evenzeer frustrerend.

Jean BRANKART (rechts) tijdens het naTourcriterium van Knokke in 1954. 
Links ziet u Pino CERAMI, de in 1956 tot Belg genaturaliseerde Italiaan, die in september 2014 op 92-jarige leeftijd overleed. 
Tussen beide coryfeeën glundert Hugo GOUWELOOSE, de zoon van wijlen André die deze foto nam.
De Waremmien was, zowel op de korte als op de lange(re) inspanning, een notoire hardrijder. Hij werd driemaal (1956, 1958 en 1959) kampioen van België achtervolging en werd in 1954 tweede in de G.P. des Nations, het virtuele WK tijdrijden. Over de ruim 140 (!) km. deed hij amper 22” meer dan Jacques Anquetil. Toch had Jean meteen door dat de 20-jarige Fransman almaar sterker zou worden en voor de wenkende tweede plaats wilde de Waal geen drie en een halfuur ‘in het rood’ rijden.
Hij had oneindig veel meer aan zijn dichtste ereplaatsen in de Tour van 1955 en de Giro van 1958, die waren de eyecatchers op zijn portfolio. Behalve een uitstekend tijdrijder was Jean ook een begenadigd klimmer. Hij werd pas op zijn 23ste beroepsrenner maar van dan af ging het snel. Zijn eindplaatsen in de Circuit des Six-Provences (vierde) en in het Critérium du Dauphiné (negende) waren veelbelovend waarbij zijn prestaties in de tijdritten extra in het oog sprongen. In de Provence won hij de individuele, in Valence de ploegentijdrit. Toch werd zijn debuut in de Tour nog uitgesteld maar in 1954 viel hij meteen met de deur in huis: negende ondanks obligate hand- en spandiensten aan de meer gefavoriseerde Stan Ockers, die amper drie plaatsen en vijf minuten voor hem eindigde. Het was een leerzame stijloefening voor 1955, dat hij inleidde met een derde plaats in Liège-Bastogne-Liège. Hij was de beste man in koers maar hij zette de tegenaanval op Stan Ockers en Raymond Impanis te laat in en werd bovendien opgehouden door een opstopping van volgwagens. Ook in de Tour had hij de omstandigheden tegen. In de rit van Marseille naar Avignon, met de Mont-Ventoux als verbindingsteken, werd hij voor schut gezet door zijn ploegleider Sylveer Maes, die kennelijk nog wat langer de laatste Belgische Tourwinnaar wilde blijven. Tijdens de beklimming kreeg Jean te maken met een sputterende derailleur maar de op Louison Bobet verloren minuut was hij in de afdaling aan het goedmaken tot Maes hem gebood te wachten op de Italianen Giancarlo Astrua, Agostino Coletto en Pasquale Fornara die niet kort doch op drie minuten volgden. Wist Sylvère dat niet of juist wel? Toch arriveerde Brankart in Avignon amper 49” na de totaal uitgeputte Louison Bobet. Hoeveel minuten zou dat stupide commando hem niet gekost hebben? Brankart toonde zich de beste tijdens de slopende slotdagen. Eerst versloeg hij zijn medevluchters Louison Bobet, Charly Gaul en Raphaël Geminiani in de koninginnenrit der Pyreneeën tussen Saint-Gaudens en Pau (alover de Tourmalet, de Aubisque en de Soulor). Twee dagen later won Jean de 67 km. tijdrit van Châtellerault naar Tours, waarover hij bijna twee minuten minder deed dan de Bretoen, die als eindwinnaar een loepzuivere hattrick afrondde.
Alsof zijn pijnlijke nederlaag nog niet volstond, werd Jean Brankart ervan beticht de eindzege aan Bobet verkocht te hebben. Meer waarheid was het dat hij vanuit het Belgische kamp te weinig steun had gekregen. De derde rit naar de Citadel de Namur zorgde al voor de eerste domper. Hij reed als Belg geïsoleerd in de kopgroep (waarin Bobet drie landgenoten telde) en reed ook nog tweemaal lek maar dat kon hij opvangen in tegenstelling tot een latere val waarbij de beugel van een pedaal afbrak. Dat kon hij niet meer corrigeren al naderde hij nog tot op driekwart minuut van Bobet, die de rit won met de volle minuut bonificatie daarbovenop. Richard Van Genechten had, met de illusie van de ritzege, volop met hem meegewerkt in plaats van het kink te spelen voor zichzelf én te beletten dat Bobet de extra minuut bonificatie inpikte. Toch bleef Brankart in de runningvoor een spraakmakend klassement. Er zat zelfs meer in maar de tweede Alpenrit naar Monaco zat alles tegen. Jean moest het weer in zijn eentje oplossen en kreeg 2’25” extra aangesmeerd. Nog gaf zich niet gewonnen. Op weg naar Avignon herpakte hij zich na twee valpartijen en ging een duel aan met Bobet maar ploegleider Maes stak er een stokje voor. Voor één keer waren het de Vlamingen die de Walen de das omdeden, waarbij Sylveer Maes in zijn vuistje moet gelachen hebben dat hij alvast een jaartje langer de laatste Belgische winnaar van de Tour bleef. In het fe-no-me-na-le boek dat Patrick Corneillie in 2019 over hem schreef doet Sylveer Maes het af als bedaarlijke nonsens omdat hij anders ook zou gedeeld hebben in de winstpremie bij een Belgische Tourzege.
Jean Brankart kwam drie jaar later ook op de dichtste ereplaats uit na Ercole Baldini, de régerende werelduurrecordhouder die in de tijdritten (-4’28”) het verschil maakte. In het hooggebergte hielden de beide antagonisten ongeveer gelijke tred, al won Ercole in Verona en in Bolzano. Voor Brankart mocht die tweede plaats, in combinatie met de bergprijs, best als een triomf aanvoelen maar de definitieve gele trui is toch nog héél véél meer!
Naar de Giro keerde Brankart niet meer terug en ook in de Tour had hij het beste gehad. Hij werd toch nog tiende in 1959 maar het jaar daarop gaf hij op tijdens de twaalfde rit. Een cardiogram liet niets aan duidelijkheid over: een ziek hart waarvoor hij drie jaar rust kreeg voorgeschreven. Over and out dus maar Jean liet het niet aan zijn … hart komen: hij werd verzekeringsagent, werd kastelein in Waremme waarin een wedkantoor voor paardenkoersen. En zestig jaar later (over)leeft de hartpatiënt nog steeds. Zò’n “zwak” hart wens ik ook mezelf toe want in dat geval zou ik nog twintig jaar meegaan, tot spijt van wie het mij benijdt.

dinsdag 21 juli 2020

Yauri LEENKNEGT
lakmoesproef in Ruddervoorde

Yaurick Leenknegt telde als aspirant amper mee en wanneer daar met top tienen in de West-Vlaamse kampioenschappen en een opmerkelijk BK in Lierde kentering leek in te komen werd hij geteisterd door de naweeën van een zware val in Bellegem. Die sleepten al te lang aan wat hoofdchirurg Patrick Depuydt deed besluiten om er letterlijk het mes in te zetten én met goed gevolg.
Yaurick zette als neo-nieuweling aardige stappen met vooral een dichtste ereplaats na de explosievere Joran Luyssen in het kampioenschap van West-Vlaanderen in Adinkerke, wat hij drie weken later bevestigde met een elfde plaats in het kampioenschap van Vlaanderen in Laarne.



Als één van de jongste tweedejaars (°1 november 2004) mocht het in 2020 wat meer zijn en dat werd het meteen ook met een twaalfde plaats in Staden en een zevende in Edewalle. De lockdown van vier maanden kwam zeker voor Yaurick hoogst ongelegen maar die bracht hij, in combinatie met zijn studies electro-mechanica, niet in onledigheid door. Dat bewees hij al meteen in het verre Glabbeek (nabij Tienen), waar hij door kettingproblemen de rol moest lossen, in het peloton terugkeerde om mee de koers te maken tot hij lek reed. In Kruis(hout)em was hij nog spraakmakender maar hij werd er op de valreep overruled en naar de elfde plaats teruggezet. Het was zijn ultieme stijloefening voor wat hij in het nabije Langemark-Hagenbos voor het voetlicht bracht: uitbreken op drie ronden van het einde, een mooie voorsprong bijeensprokkelen die enkel nog door Iben Rommelaere en Nick Van Royen overbrugd werd. Na zich even herzet te hebben rekende hij na een snelle koers (40,66 km./u.) met zijn medevluchters soeverein af in de spurt van de stervende zwanen.

Yaurick rijdt vandaag in Merksplas en ’s anderendaags is er de nationale tijdrit (13,190 km.) in Ruddervoorde, een lakmoesproef voor zijn opmars van de voorbije weken. Deze ”één tegen één” is minder zwaar dan zijn “één tegen allen” in Langemark. De vorm van de dag bepaalt evenwel veel maar tussen Yauricks oren zal het wel oké zitten. 

Bij ontstentenis van de Ronde van West-Vlaanderen zijn deze drie koersen in vier dagen zijn alternatief om eens te ondervinden wat meerdaagse inspanningen met zij lichaam doen. Zijn sportarts Marc Hemeryck houdt een oogje in het zeil dat het niet te veel wordt.

Yaurick stamt uit een nest met nogal wat affiniteit met het wielrennen. Papa Björn koerste heel eventjes ook en is bij Cycling Vlaanderen de verantwoordelijke van het recreatief fietsen. Enkele jaren geleden richtte hij met Willy Van Keirsbulck het West-Vlaams kampioenschap voor aspiranten in. Beroepshalve is hij voor de stad Roeselare de coördinator sportevents.
Aless DE BOCK 
is onmiskenbaar een toptalent

Aless De Bock veerde uit het verre Hechtel (Limburg) op om in Sint-Pieters Brugge (na Hoepertingen) zijn tweede zege van het seizoen te behalen. Het viel hem te beurt vele maanden na een perfecte winter aan de Blaarmeersen, waar hij alles gewonnen had: het kampioenschap van Vlaanderen en van België in het omnium én de AVS-RTV Cup. Eén en ander werd ingeleid door de Future Games, zijn eerste internationale meeting, met een zesde plaats in het omnium en winst ‘s anderendaags de 200 meter sprint (13”758) en de keirin.


Aless was tot zes jaar geleden een begaafd voetballertje bij de nationale jeugd van Lommel United en kreeg dezelfde voornaam als de Italiaanse stervoetballer Del Piero maar zelfs dat kon niet beletten dat zijn hart oversloeg naar het wielrennen. 
Hij maakte in 2018 een bescheiden debuut bij de 12-jarigen maar één van zijn vier overwinningen leverde toch al de Limburgse titel op. Bij de 13-jarigen sloot hij korter aan bij de top. Hij verdrievoudigde zijn zegecijfer en scoorde ook véél hòger in de kampioenschappen met de dubbele Limburgse titel, de dichtste ereplaats (na Il Imbatido Nolan Huysmans) in het Vlaamse en last but not least een vierde plaats in het BK tijdrijden. 
Na een  excellente campagne op de weg was er de lokroep van de verre Blaarmeersen, waarvan hij al in januari 2018 genipt had in het BK omnium met een bescheiden zevende plaats. 
Het neefje van Stijn De Bock (in 2017 kampioen van België bij de elite zonder contract en nu uitkomend voor Tarteletto-Isorex) was vetrokken voor een mooie reis door wielerland.
Allemaal koers wat de klok slaat? Dat heb je fout gedacht want Aless volgt de Latijnse zodat het nog tien lentes zal duren eer het wielrennen het hele jaar op de eerste plaats komt. Sporten zit hem niet enkel langs papa’s kant in de genen maar ook langs de zijde van zijn Nederlandse mama, Karen Schagen, een … karateka!
Aless moest zich vorige zaterdag in Brugge uit de voeten zien te maken voor ongetwijfeld snellere Tommy Delestrait. Hij versnelde in de voorlaatste ronde en overschreed de finish met bijna een kwart minuut voorsprong. Jammer dat ik niet chronometreerde hoe snel hij die drie kilometer afraasde, het zou een verbazend uurgemiddelde hebben opgeleverd.
Aless neemt vandaag deel aan de pistemeeting in Peer en daarna volgen hopelijk nog een respctabel aantal regionale koersen. Het kampioenschap van Vlaanderen (normaal vandaag in Mazenzele) en dat van België (voorzien op 16 augustus in Liedekerke) zijn inmiddels afgeblazen. Hopelijk gaat het kampioenschap van België tijdrijden in Borlo wel door.  

maandag 20 juli 2020

Leve de Oefenkoersen !

Ze vallen almaar meer in de smaak van velen, de zogenaamde oefenkoersen, die de gebruikelijke tijdens een ‘normaal’ jaar zelfs vèr overstijgen met dank aan hun kwantitatieve én kwalitatieve bezetting en de gretigheid van de deelnemers die door het manco van prijzengeld niet worden afgeremd.

Het is vooral de achterdeur die openstaat en het ruime peloton uitdunt. Voorin is er de opwaartse nivellering die heel meestal een groepsspurt in de hand werkt. Ik had het geluk dat in de twee die ik bijwoonde er zich telkens één uit de omknelling losmaakte met een relatief groot nummer: Aless De Bock op de apotheose met de veertienjarige aspiranten in Sint-Pieters Brugge, Yauri Leenknegt 's anderendaags bij de nieuwelingen in Langemark-Hagenbos.

zondag 19 juli 2020

Het was weer genieten tijdens het voorbije weekend van de sprankelende oefenkoersen maar voor de overgebleven witte merels 
die zich nog inlaten met het jeugdwielrennen 
was het onnodig extra wroeten 
wegens het ontbreken van …
   KADERPLAATJES  

Het verwijt hierbij richt zich daarbij niet zozeer naar de wedstrijdafgevaardigden.
Het commando moet van hogerhand 
komen en dat blijft uit, hoelang nog? 
Of blijft het "nieuwe normaal" ?!
Op ‘vier benen’ én op twee wielen …

Bart VANDECASTEELE houdt 
l’embarras du choix
nog (meer dan) even vol

Bart (Jay Junior) Vandecasteele wordt vandaag vijftien jaar. 
Wie zijn sportief verleden een beetje kent, zal hem een aardig stuk ouder schatten want enige anciënniteit is hem niet vreemd. Hij combineert met bravoure twee sporten, één op de vier benen van een paard en één op de twee wielen van een koersfiets.

Als winnaar van de openingsmanche van de Gouden Laars u25 1m40
met naast hem een glunderende Bart senior.
Vanuit beide werelden krijgt hij de herhaalde vraag met een soms vervélende bijklank: 
“Wat wordt het nu: koersen of jumping?”
“Wat doe je het liefst?” 
“Hoe lang nog zul je beide sporten blijven combineren?”
Ikzelf moet ootmoedig toegeven dat ik hem stilaan ‘verloren’ achtte voor het wielrennen, maar néén: hij wil “l’embarras du choix” nog (meer dan) even volhouden.

Bart liep aan het begin van de winter 2019-2020 op training een complexe sleutelbeenbreuk op. Tijdens het lopende veldritseizoen kwam dat niet meer in orde. De lockdown vanaf half maart leek hem nog verder te verdrijven van het wielrennen maar de jumping lag evenzeer stil. Op de ouderlijke manege kon hij zich evenwel uitleven en wanneer de competitie hervatte, stond hij op scherp. Hij haalde al meteen het podium van de G.P. Chevenez (Zwits.). Meteen kwam zijn merkwaardige progressie aan het licht zodat hij met het hoogste niveau der juniores (waartussen zelfs meerdere senioren) kon wedijveren. Met veel dank aan de Spaanse wintertoer die hij in februari nog had kunnen meepikken. Daar benutte hij de gelegenheid om de niet geringe lokale hoogtemeters te bedwingen. Variatie troef en hondstrouw aan zijn sportieve passies. Kort na zijn terugkeer in Veurne begon de lockdown. Wedstrijd na wedstrijd werd afgeblazen maar Bart zette vol in op de training van zijn beide sporten. Niet in het minst waren er ook nog zijn studies aan de KTA Topsportschool Spartac Brugge, die hij digitaal volgde met een vruchtbaar einde van zijn derde jaar ASO.

Nu is er de zomervakantie waarin de focus in de eerste plaats gericht op enkele topwedstrijden met de viervoeters. De toon is gezet met een overwinning en een tweede plaats in de openingsmanche van de Gouden Laars u25 1m40. De komende weken zijn er nog het BK, de Beker van België en de volgende Gouden manches. Vanaf half september, na een interland in Oostenrijk zijn de paarden (en hun ruiter) aan relatieve  rust toe.

Als getalenteerd veldrijder bij Tormans-Acrog.
Van dan af wenkt voor Jay Junior het stalen ros, dat hij nooit ongemoeid heeft gelaten. Hij wil als tweedejaarsnieuweling nog eens meetellen in het veld zoals hij reeds deed als aspirant. 
Ach, jumping qua fysieke inspanning een fluitje van een cent, zullen velen abusievelijk vermoeden. Bij nader inzien haalt Jay Junior tijdens een thuistraining een hartslag van 140 à 160. Na een hoge springproef wordt dat zelfs 190!
Marc Hemeryck, zijn sportarts en trainer, volgt het allemaal nauwlettend op en waakt over een correcte balans qua intensiteit van trainingen voor beide sporten waarbij niet vergeten wordt dat men in deze te maken heeft met een jonge tiener, wiens core stability niet veronachtzaamd mag worden. 

zaterdag 18 juli 2020

Benieuwd naar de reactie 
van de hardvochtige wielerbonden

Remco EVENEPOEL en Stefan KÜNG plaatsen een statement

Valt na het WK Tijdrijden 2020 ook de Olympische wegrit 2021 samen met de slotdag(en) van de Tour?

Remco Evenepoel is van plan om te verzaken aan het kampioenschap van België op dinsdag 22 september in Anzegem-Vichte. Logisch want het ligt pal tussen de wereldkampioenschappen (de tijdrit op zondag 20 en de wegrit op zondag 27 september). Is het een wijs plan om tijdens de WK-week over en weer te vliegen naar Vlaanderen? Wat zal de sporttechnische commissie van Belgian Cycling daarvan denken? En indien ze Remco ontzien, wat zullen Yvegem Sportief en Wiel in Wiel Vichte vinden van het ontbreken van deze publiekstrekker? 

Stefan Küng van zijn kant is van plan om de Tour tijdens de tweede rustdag te verlaten om optimaal te kunnen deelnemen aan het WK tijdrijden in eigen land op de slotdag van de Tour. Küng is kandidaat op een WK-medaille en dat spreekt hem veel meer aan dan anoniem overleven op de Alpencols en op de Champs Elysées. Dat moesten er meer tijdrijders doen, al vrees ik dat de hardvochtige ASO (en in zijn slipstream de UCI) daar een stokje zal voor steken. 

Gelijktijdig verneem ik dat het I(nternational) O(lympic) C(ommittee) op de uitgestelde Olympische Spelen de wegrit op zaterdag 24 juli en de tijdrit op woensdag 28 juli heeft gepland. De Tour van 2021 eindigt (jawel!) op zondag 25 juli. Lol!!! Er kan inderdaad nog bijgestuurd worden door Le Grand Départ (in Kopenhagen) een week te vervroegen maar daar heeft de Deense hoofdstad geen oren naar. Misschien hopen ze op die manier een aanzienlijke creditnota te claimen op het fortuin dat ze bij de ASO al neergeteld hebben of nog moeten neertellen. Ik hoop dat Kopenhagen het been stijf houdt maar dat zal wel niet zeker?!

Het zou wat zijn indien één jaar na het WK tijdrijden ook de Olympische wegrit samenviel met het slotweekend van de Tour.
Straffe kerels hoor de sterkhouders van de wielerbonden, ze zouden naadloos naar de politiek kunnen overstappen.