Kyano COTTIGNIES:

op termijn lukt het allemaal wel!

Kyano Cottignies (Izegem) behoorde als aspirant en als nieuweling, hoewel één van de jongsten (°21 oktober), steevast tot de besten van het bouwjaar2008. Vorig seizoen was dat als neo-junior niet anders. Ik moest hem verrassend vaak intikken op mijn uitslagenbestand. Tijdens due bedrijvigheid bleef hij nochtans gespaard van tegenslagen die nog meer en beter in de weg stonden. De optelsom is niettemin fraai, opgelijst met vier overwinningen waaronder de West-Vlaamse titel en een dagzege in het Vermarc Project plus een resem dichte ereplaatasen in andere mooie koersen: 3de Sint-Maria-Lierde; 2de PK tijdrijden, 2de GP OG Cycles – Mouscron, 5de BK - Hoogstraten, 9de Vermarc Project, 20ste Boucles de l’Oise (Fr.), 9de GP Jef Leonard – Wuustwezel, … 

Wat het nog straffer maakte, was dat het hem te beurt viel na een knieblessure opgelopen in een strandrace, die zijn winterse voorbereiding helemaal overhoop haalde. Tot overmaat van doffe ellende werd hij in februari 2025 gekweld door mycoplasma, die al langer in zijn lichaam moet geslumerd hebben aangezien die pas ontdekt na tegenvallende tijdritten. Pas eind juni kwam de kentering zodat hij klaar was voor een mooie zomervakantie die niet uitbleef.

 

De winter 2025-2026 was er één van rustige opbouw met slechts twee strandraces wars van het BK en ten voordele van de volle focus op de weg Het mocht evenwel weer niet helemaal zijn. De openingskoers in eigen Izegem was hij de smaakmaker én daardoor het mikpunt van de twee samenspannende Cannibal B – renners. De zondag daarop kwam hij van en naar Kuurne na 35 km zwaar ten val: fiets kapot, diepe schaafwonden en 100 seconden oponthoud. Hij werkte zich opnieuw in het peloton en werd alsnog vijftiende ondnks het moeten ontwijken van de zwaar vallende Bas Vandenbulcke.

De weken daarna speelden de hamstrings op, waardoor hij te weinig kracht kon zetten of hij verkrampte in de sprint. Zelfs dat stond behoorlijke resultaten in de BZ Fruitroute in Zepperen (8ste) en in Kortemark (2de na de Pool Igor Juszczak) niet in de weg. Hij stapte er als het ware kreupel en met zeurendehamstrings van de fiets.

 

Het ging van kwaad naar erger. In Nokere reed hij attent voorin tot hij bij het opdraaien van de Varent werd aangereden na een valpartij met een kapotte fiets en een opgave voor gevolg. Hij kon amper stappen. Een dierbare chiropractor verloste hem met meerdere behandelingen van zijn kwelling.

 

Vòòr de start van de tijdrit der Guido Reybrouck Classic had hij buikgriep en deed hij het lettelijk in de broek maar werd alsnog 20ste. Aan zijn conditionele paraatheid kon het dus niet liggen en dat bleek ook ’s anderendaags in de sprint van de eerste hoofdgroep waarbij hij helaas ingesloten werd om toch als vijfde te finishen. Voor één keer was hij ontsnapt aan de valpartijen.

In de E3 Saxo Classic van en naar Harelbeke werd hij door een andere renner aangetikt met de zoveelste materiaalpech voor gevolg. Toch sleepte hij er een twaalfde plaats uit de brand.

Het aantal koersen dat hij uitreed op de eigen fiets zijn een minderheid en de reservefiets zorgde technisch noch mentaal voor een meerwaarde. Ga er evenwel maar eens aan staan om je een tweede topfiets aan te schaffen. 

 

De Ster van Zuid-Limburg luidde de verhoopte kentering in. In de openingsrit schoof hij met Vic De Smet en een Cannibal mee in een late uitval. Kyano schoof uit met een lekke band en een wielbreuk als tol en dat oponthoud kostte hemtenslotte  1’36” en dus foetsie spraakmakend klassement, werd voortvarend gedacht. In rit 2 zat Kyano perfect voorin tot hij nogal brussk moest uitwijken voor een gebeurde valpartij, hij schoot uit een klikpedaal en verloor zijn positie maar sprintte alsnog naar de zesde plaats na en flitsende laatste 300 meter. In de derde etappe op zondag morgen maakte zijn jonge kompaan Flynn Delanghe deel uit van de goede ontsnapping. Het afstoppen van de Van Moers was zinvol want Flynn behaalde de dagzege en Kyano won luttele seconden later de massasprint voor de vijfde plaats.

 

In de korte tijdrit moest Kyano als 88ste in de tussenstand vroeg starten en aangezien hij kennelijk geen klassement meer moest verdedigen nam hij de bochten tamelijk behoedzaam maar werd niettemin tiende.

In de afsluitende rit naar Minsterbilzen maakte hij deel uit van de cruciale ontsnapping die het klassement helemaal overhoop haalde. In een sprint met acht moest hij enkel wijken voor de verbazende 16-jarige Finn Tanghe. In het eindklassement rukte Kyano zowaar nog op naar de tweede plaats met als duidelijke bijsluiter never give up, zelfs niet na een verlies van 100 seconden in de dramatische eerste rit.

 

Eén en ander voert hem naar de vierde plaats in de uci-ranking (www.procyclingstats.com/rankings/mj/individual), waarin Simon Defrance sowieso leidt. Zelfs dat volstond voor Kyano niet voor een nationale selectie voor Paris-Roubaix, zoals wel voor Mauro Keppens, Wiebe Kimpe, Emiel Siegers, Stan Vernaillen, Sander Willems  en Daan Wilmsen. 

 

Komend weekend koerst hij dus niet maar focust op het PK tijdrijden in Ruddervoorde (16 april), waarna hoopt hij op een selectie voor de Omloop van Borsele (26 april), de GP André Noyelle (Ieper, 10 mei), de Driedaagse van Axel (22-24 mei),…

 

Het bovenstaande is vooral het relaas van de toegewijde vader Vince. Het zal dus wel wat geromantiseerd zijn maar de prestaties én de resultaten van zoonlief liegen er niet om. Winnen is voorlopig zijn regel niet maar lang kan dat toch niet meer uitblijven. Uitblinken is essentiëler om in het alerte blikveld van een Devo Team te belanden.

 

En wat die (te) vele tegenslagen betreft: je moet ze daarom nog niet voorhebben maar ze sterken je wel voor een almaar zwaardere toekomst. En wat orakelde ene Friedrich Nietzsche ook weer in 1888, juist: all what doesn't kill me, made me stronger. Welaan, Kyano!