Vincere insieme is zeker voor 

Johan Molly géén ijdel begrip

 

De Ster van Zuid-Limburg, ’s lands unieke vierdaagse voor junioren over vijf ritten prettig uitgesmeerd, is ook in de 47ste editie een groot succes geworden met een erelijst om U tegen te zeggen en waarop vooral prijken: Eric Vanderaerden (1980), Bruno Geuens (1981), Stijn Devolder (1996), Wim De Vocht (2000), Pieter Vanspeybrouck (2005), Jan Ghyselinck (2006), Dylan van Baarle (2009), Jasper Philipsen (2016), Fred Wright (2017), Jonathan Vervenne (2021), Patrick Boje Frydkjær (2024) en Cedric Keppens (2025).

 

De Ster werd vanaf 2022 van het nationale 2.14 opgewaardeerd naar uci 2.1 en dat was vooral de verdienste van ex-renner Erik Stevens met Trixxo (een gigantisch bedrijf, sterk in huishoudhulp en uitzendwerk) als drijfstang maar zonder Omer Beatle Bovy, de créateur-fondateur, zou dat niet mogelijk geweest zijn. In het huidige tijdvak hebben we het over een kolossal budget, waarbij nogal wat sponsors waar voor hun vele euro's hebben gekregen. 

 

Suspens bleef tot en met de slotdag troef maar toen was het al duidelijk dat Soudal-Quick.Step veel naar zijn pedalen zou zetten. Het was met drie renners vertegenwoordigd in de top zes. Vic De Smet, die op zaterdag de massasprint in Lanaken had gewonnen en op zondag in de korte tijdrit te Sint-Truiden met een fractie seconde werd verslagen door Lars Franken (Ned.) maar toch in het bezit kwam van de gele leiderstrui, was de gesolliciteerde eindwinnaar. Hij kwam evenwel tijdens de slotrit ten val maar hernam snel zijn plaats in de hoofdgroep. Op adrenaline moet dat geweest zijn want na afloop had hij medische bijstand nodig. Hij zou de eindzege ook dik verdiend hebben want al in de openingsrit reed hij langdurig in de aanval met Nand De Bois, om in Riemst alsnog zesde te worden. 

 

Vic verheelde niet dat hij liever zelf had gewonnen maar het beste alternatieve scenario was een winnende kompaan. Toen de cruciale ontsnapping zich voltrok kon Simon Defrance als één der laatsten aansluiten. Het zal wel niet gericht zijn intentie geweest zijn om Vic zomaar van zijn sokkel te stoten maar het gebeurde want het dozijn vluchters reed almaar verder weg en hield stand. 

Voor Soudal-Quick.Step werd de euforie enkel maar verlegd want Defrance nam de gele trui over van De Smet, die het groene gewaad van de puntenstand wel kon vrijwaren. Finn Tanghe, één der jongste éérstejaars, won in Mopertingen en maakte een kangoeroesprong van de rang 17 in de tussenstand naar de tweede eindplaats. Een matige tijdrit (26ste met 17” meer dan Defrance) onthield hem van mogelijk meer maar in dat geval zou de regie van Johan Molly en Steven De Landtsheer het wellicht anders aangepakt hebben. 

Vincere insieme is zeker voor beiden géén ijdel begrip.

 

Simon Defrance reeg, na Kuurne en Nokere, dus ook de begeerde Ster van Zuid-Limburg aan zijn scalp. Het voert hem meteen afgetekend naar de pole position van de uci-ranking.

Karl Herzog, die als 16-jarige éérstejaars het EK 2025 won, kreeg op zijn beurt veel lof toegezwaaid maar moest wijken voor het granieten blok van Soudal-Quick.Step, wat de Duitser verbande naar de tiende eindplaats.

 

Simon Defrance (foto 1) en Vic De Smet (foto 2) waren dus (in een wisselend rollenpatroon) de tenoren en het zal lang niet de laatste keer zijn dat dit geschiedt.

 

Benieuwd wat één en ander met zich brengt in Paris-Roubaix van komende zondag, een totaal ander gegeven want na de E3 Saxo Classic Harelbeke de tweede manche van de Nations Cup met dus overwegend nationale teams.