Guido Reybrouck Classic 

heeft er nog een ambassadeur bij

 

Ashlin BARRY ook in onze regio géén unknown soldier 

Dylan Groenewegen (2010), Taco van der Hoorn (2011), Jasper Philipsen (2016), Remco Evenepoel (2018), Samuel Watson (2019), Vlad Van Mechelen (2022) en Hector Alvarez (2024) zijn de illustere winnaars de Guido Reybrouck Classic. In 2023 waren het er dat zelfs drie: Sente Sentjens (tijdrit), Steffen De Schuyteneer (wegrit) en bovenal de Brit Matthew Brennan (eindzege). 

Het zijn stuk voor stuk ambassadeurs voor de topkoers in Damme. In 2025 won Michiel Mouris er de wegrit en zes maanden later in Kigali (Rwanda) het WK tijdrijden maar vorig jaar werd hij in de Damse tijdrit nipt (+2”) geklopt door Vos Coleman, die inmiddels helemaal onder de radar verdwenen is. 

Geklopt worden in de Damse tijdrit, zo ook Ashlin Barry op 23 maart 2025 (foto). De Brit Dylan Sage deed over de 11,4 km één seconde minder maar bracht er als neo-belofte nog niets van terecht, in schril contrast met de Amerikaan van Visma - Lease a Bike, die reeds als 18-jarige gensters sloeg bij de u23: dagzege in Olympia’s Tour, 12de in Paris-Roubaix, 5de in de Kattekoers rond Ieper, rond Ieper, wegkampioen u23 der Verenigde Staten en ’s anderendaags vierde in dat van de profs. But: we ain’t seen nothing yet want als klap op de vuurpijl won hij zowaar op zijn 19de geboortedag in Montréal de WK wegrit, vier dagen nadat hij er vierde werd in de tijdrit.     

Zelfs als nieuweling was Ashlin in Vlaanderen géén unknown soldier. Eind juli 2023 kwam hij als nieuweling luid piepen. Hij won binnen de zes dagen in Brakel-Elst, Sint-Maria-Lierde en Voortkapel. Zijn vierde koers, de prelude van het naTourcriterium in Roeselare, liet hij aan zijn onbekend gebleven landgenoot Peyton Burckel.

Vijf dagen na de Guido Reybrouck Classic 2024 werd Ashlin Barry tweede in de E3 Harelbeke na de Wit-Rus Mikita Babovich, die zes maanden later ook de Keizer van Koksijde won.  

De steile opmars van Ashlin Barry deed vele monden openvallen. Vooral de lengte van en de manier waarop hij in Montréal de wegrit van het WK naar zijn pedalen zette was spraakmakend. Karl Vannieuwkerke en José De Cauwer evalueerden het onverkort als één van de strafste prestaties waarop ze in de loop der tijden mochten toezien.

Niels Driesen was er minder lyrisch over en vroeg zich luidop af of het kabinetstuk wel louter op menselijk kunnen gestoeld was. Hij en Hector Alvarez (Sp.), Matteo Scalco (It.), Aubin Sparfel (Fr.) en Jesper Stiansen (Noor) gaven het volle pond om de Amerikaan, die 120 km in de aanval reed, in te rekenen maar ze verloren integendeel seconde na seconde verloor en tenslotte een kleine minuut. Toch een beetje onbedacht van Niels om zoiets gratuit te beweren.  

Ashlins Canadese papa Michael (°1975) heeft, zoals meer tijdgenoten, weliswaar een niet onbezoedeld verleden. Hij werd meegesleurd in de Armstrong-saga en deel uitmakend van US Postal 2003, Discovery 2004 en 2005 en die jaren geschrapt uit nogal wat uitslagen. Zijn dagzege in de Giro 2009 bleef wel intact.

Zijn Amerikaanse mama “Dede” Desmet, een oorspronkelijkse schaatsster, veroverde vooral zilver in de Olympische tijdrit van Athene 2004.