EFC-L&R-Vulsteke

ook in 2020 een standvastige waarde

Het effectief van voorzitter Kurt Debouck, sportief manager Michel Pollentier en de ploegleiders Wim Feys, Benny Engels en Kenny Desaever blijft een toonbeeld van stabiliteit aangezien het voor zowat twee derden uit blijvers bestaat.

Gilles Borra, voor wie het in 2020 op grond
van zijn onmiskenbare capaciteiten van "moeten" is.

Laatstejaars: Jens Bouts (°13.3.1998), Gilles Borra (°26.7.1998), Gil D'Heygere (°30.3.1998) / komt van GM Recycling), Jules Hesters (°11.11.1998);

Derdejaars: Louis Blouwe (°19.11.1999 / neef van Johan Bruyneel), Cériel Desal (°20.10.1999 / kleinzoon van Benoni Beheyt en neef van Guillaume Van Keirsbulck), Dries De Schrijver (°10.5.1999 / komt van GM Recycling), Jens Vanoverberghe(°22.9.1999), Mauri Vansevenant (°1.6.1999 / wordt vanaf 1 augustus 2020 contractrenner bij Deceuninck-Quick.Step);

Tweedejaars: Vito Braet (°2.11.2000), Luca De Meester (°22.1.2000), Thomas Naudts (°26.9.2000), Kasper Saver (°26.11.2000) , Aaron Van der Beken(°13.11.2000), Jarne Van Grieken (°11.12.2000);

Eérstejaars (°2001): Toon Clynhens (°9.2.2001 / komt van Van Moer C.T), Milan Fretin (°19.3.2001 / komt van C.T. Menen), Michiel Nuytten (°19.7.2001 / komt van Jonge Renners Roeselare), Siebe Roesems (°8.6.2001 / zoon van Bert / komt van Cureghem Sportief), Alex Vandenbulcke (°25.11.2001/ komt van C.T. Menen) en Jago Willems (°12.11.2001 / komt van Onder Ons Parike), 

Géén bont allegaartje maar een na weloverwogen samenstelling, gelijkmatig opgedeeld in de vier leeftijdscategorieën, waarbij opmerkelijk: zeven jongens werden in de maand november geboren. 

Van doorstroming gesproken: twee discipelen (Cedric en Fabio) werden aan de beroepscategorie afgeleverd, twee geselecteerden (Aaron en Jago) voor het wereldkampioenschap junioren in Harrogate werden aangeworven. Ook al wie zich daartussen bevindt, mag - mits er alles voor te doen en nog meer voor te laten - ambities koesteren en krijgt, om die waar te maken, een doelgericht programma op maat geserveerd in binnen- en bovenal in buitenland.
EFC-L&R-Vulsteke nam afscheid van: Cédric Beullens (contractrenner bij Sport Vlaanderen - Baloise), Jordy Bouts (-> Tarteletto-Isorex), Célestin Leyman (-> AVC Aix-en-Provence), Antoine Loy (-> S.V. Deerlijk - Gaverzicht - Be Okay), Fabio Van den Bossche (contractrenner bij Sport Vlaanderen-Baloise),  Herman Vanhoucke (?), Lothar Verhulst (-> Home Solutions-Soenens).

Als dat maar niet definitief is …

Tour of California méér dan éven on hold gezet?

Er komt voorlopig geen vijftiende Tour of California, die in 2006 in het leven werd geroepen en vanaf 2017 een manche was in de World Tour. De nog datzelfde jaar gedecimeerde Tourwinnaar Floyd Landis werd er de eerste eindwinnaar van, gevolgd door een loepzuivere hattrick van Levi Leipheimer. Daarop volgde een pleiade van ronkende namen als eindwinnaar: drievoudig wereldkampioen tijdrijden Michael Rogers, Chris Horner (met de Vuelta 2013 de oudste winnaar van een grote ronde ooit), Robert Gesink, Tejay Van Garderen, Tourwinnaar Bradley Wiggins, drievoudig wereldkampioen Peter Sagan, de toenmalige runner up Julian Alaphilippe, George Bennett, regérend Tourwinnaar Egan Bernal en tenslotte dit jaar Tadej Pogacar als ideale eindwinnaar met twee andere youngsters, Sergio Higuita en Kasper Asgreen, als secondanten.

Bij zoveel uitstraling leek de derde categorie in de World Tour te laaggegrepen voor deze florissante Amerikaanse rittenkoers maar in de plaats van de verhoopte upgrade kwam er helaas een kink in de mooie kabel. Naar de buitenwereld werd het verbloemd als een sabbatjaar maar de uitleg van Jonathan Vaughters klonk ontnuchtender: het wielrennen in de Verenigde Staten onderscheidt zich van dat van de rest van de wereld want het moet integraal door particulieren bekostigd worden. Die kosten zijn bijna gelijk aan die van de Tour de France omdat de overheden behalve niet sponsoren ook doèn betalen om de wegen, de omgeving rond de start en aan de finish af te sluiten, terwijl dans la douce France de Tour wordt aanzien als erfgoed, waardoor de nationale overheid de wedstrijd op alle mogelijke manieren steunt. 

Vaughters ziet met lede ogen aan dat het wielrennen in zijn land zwaar in het gedrang is en helemaal moet herdacht worden volgens hem in de vorm van een evenement waarvoor betaald wordt om er te mogen aan deelnemen. Wishfull thinking dat ook bij ons geen opgang zou vinden want wielerliefhebbers zijn géén soepele betalers (tenzij het veldrijden). Het wielrennen op televisie moet ook kijkvriendelijk(er) gemaakt worden en dus flitsender maar hebben we in deze niet te maken met een vicieuze cirkel?

Quinn SIMMONS, in de Keizer in het nazomerse Pittem als de aanstaande wereldkampioen.

Het is dus voortvarend te veronderstellen dat de Tour of California vanaf 2021 terug van (even) weggeweest zal zijn. Immers: hoeveel Yankees zouden nog van cycling wakker nu hun landgenoten geen hoofdrolspelers meer zijn en het nog even duurt aleer Quinn Simmons, de wereldkampioen bij de junioren, er eventueel één wordt.

Ik zal al luidop te denken dat de Tour of Guangxi de vrijgekomen plaats op de kalender zou moeten innemen, alleen om in mei 2021 een rijker gestoffeerd deelnemersveld te hebben dan het er dit jaar in oktober één had. 

Met Tom Van Damme en Timothy Dupont 

als bevoorrechte getuigen

Tour of Guangxi werd

een héérlijke belévenis

De meeste renners en de andere waarnemers waren het er roerend over eens: de derde Tour of Guangxi, de afsluitende manche van de World Tour, werd een voltreffer in China’s meest toeristische provincie. Wanda Sports zorgde voor een vlekkeloze organisatie. De omkadering (radio, koersdirectie, neutrale wagens,...) was een feilloze regie van het 25-koppige communicatieteam der Ronde van Zwitserland.
De medewerking van de overheid was aanzienlijk met de aanleg van een nieuwe baan (om een hellende aankomst te hebben) en van een nieuwe afdaling (om binnen de voorgeschreven afstand te blijven).

De publieke opkomst was overrompelend, maar het waren géén cyclofielen. Daar kan het “Cycling for All - event”, dat zich in elke startplaats vooral richtte op de jeugd, op termijn verandering in brengen, maar daar zal men bovenal performante vertegenwoordigers in de World Tour voor nodig hebben. Was iemand als Peter Sagan maar eens een ... Chinees geweest, liet Tom Van Damme zich ooit ontvallen en bij nader inzien heeft hij gelijk. Het zou miljoenen freaks opgeleverd hebben en de jeugd tot navolging inspireren. Misschien moeten de World Tour Teams eens een auditie houden in China zelf. Dat zou gegarandeerd enkele coryfeeën opleveren die het wielrennen verder zouden mondialiseren én verrijken. Dat wordt evenwel een eindeloos lange weg want op de recente wereldkampioenschappen in Yorkshire telde China géén enkele vertegenwoordiger, zelfs niet bij de beloften. 

China, inzonderheid Guangxi, het beloofde wielerland? 

Het heeft er alvast het potentieel voor, zo bleek ook eind oktober.

De accomodaties: viersterrenhotels in de onmiddellijke buurt van de start en de aankomst. Er waren amper twee transfers, die men in konvooi deed, op volledig afgesloten autostrades. De zes ritten waren beveiligd door een volkomen verkeersvrij parcours.

Over al deze faciliteiten waren de teams en de renners onverdeeld tevreden, zo ook Tom Van Damme, de voorzitter van Belgian Cycling en van de UCI - wegcommissie.

Wat jammer toch dat deze parel zo’n ontieglijk slechte plaats op de kalender heeft en dat zal in 2020 (van 15 tot 20 oktober) nog niet anders zijn, zodat de bezetting opnieuw karig zal zijn. 

“Guangxi is er tevreden mee”, weerlegt Tom Van Damme, “ ook al omwille van eindeseizoensgala daarbovenop. De teams en de renners deelden die voldoening.”

Toch vind ik dat de selectiviteit beter moet: vijf van de zes ritten draaiden uit op een massaspurt na een biljartvlakke rit. 

“Bijlange niet hoor”, weerlegt Timothy Dupont, “want vergis u niet: enkel de tweede en de laatste rit was overwegend vlak. Elke andere etappe liep langs pittige klimmetjes die het peloton pijn deden.”

Toch werden enkel in de vierde rit geringe verschillen opgetekend met toch nog dertig renners eindigend binnen de anderhalve minuut. De uitslag van die koninginnenrit was een avant-première van het eindklassement.

Timothy kon zich over het algemeen goed vinden in Quangxi:

“Enkel het eten liet wel eens te wensen over en dat zeker op de slotdag”, laat hij zich nog ontvallen, “maar dat overkwam ons ook al in andere landen.”

Timothy werd zevende in de tweede en vijfde in de vijfde rit, waarmee hij in 2019 aan een dubbel dozijn top tien plaatsen komt. Dat leverde Wanty-Gobert een pak punten op én de tweede plaats in de Europe Tour - ranking, waardoor het automatisch startrecht heeft in àlle ééndagskoersenkoersen van de World Tour. In de betrouwbare Cycling Quotient Ranking, die àlle internationale koersen verhoudingsgewijs taxeert, komt Timothy uit op een bijzonder knappe zestigste plaats.

Gaspard Van Peteghem 

doet verder zonder Cibel

Gaspard Van Peteghem zal ook in 2020 met zowat een dozijn discipelen deel uitmaken van het wielerpeloton, zij het niet langer onder de banier van Cibel.

Gianni MARCHAND (foto Gino Coghe)

Die continuïteit moet dan vooral goed nieuws zijn voor Gianni Marchand en Lennert Teugels, die in 2019 de sterkhouders waren van het team en twee van die jongens die op jongere leeftijd meer recht hadden op maar minder privileges voor een aanwezigheid in Sport Vlaanderen - Baloise. Zelfs nu had men hen nòg kunnen inpassen als wegkapiteins in de opvolging van Preben Van Hecke.

Gianni en Lennert (die in augustus op training een knie brak en out was voor de rest van het seizoen) deden ook in 2019 hun stinkende best maar het programma (met amper twee in plaats van acht rittenkoersen) was hen minder op het lijf geschreven waardoor zij zich vooral in eigen land moesten waarmaken en dat ook deden zonder overwinningen maar met een fraaie reeks (dichte) ereplaatsen die ze met ontieglijk hard labeur afdwongen.

Andere blijvers bij de opvolger van Cibel zijn onder anderen Tuur Deprez (die Gaspard hemels blij maakte met een dichtste ereplaats in de E3 Harelbeke), Jeroen Eyskens, Jacob Relaes, Wim Reynaerts, …

Dennis Coenen, Alexander Cools en Timothy Stevens koersen voor Acrog-Tormans Balen B.C., verder bij de eliten zonder contract.

Glenn Debruyne muteert naar Team Thielemans - De Hauwere, waar hij een sidekick wordt van Rutger Wouters. Jan Reynaerts stapte al in de loop van 2018 over naar United.

Sport Vlaanderen - Baloise 2020

Tijd voor méér doorstroming

Sport Vlaanderen (- Baloise) is in 2020 aan zijn 26^ste campagne toe. Daar gingen nogal wat verschuivingen aan vooraf.

Moreno De Pauw, een notoir baanrenner, en Preben Van Hecke, een gedateerdewegkapitein, zetten er een punt achter.

Piet Allegaert (-> Cofidis), Benjamin Declercq en Christophe Noppe (-> Arkea-Samsic)en Dries Van Gestel (-> Total Direct Energie) zetten een veronderstelde stap voorwaarts.

Vijftien wisten zich in deze comfortzone te handhaven:

• Amaury Capiot (begint aan zijn zesde campagne en is in de Cycling Quotient Ranking de hoogst genoteerde van zijn team);

• Kenny De Ketele (als notoir baanrenner aan zijn … véértiende campagne toe);

• Kevin Deltombe (vierde en hopelijk blessurevrije campagne);

• Lindsay De Vylder (vierde campagne voor deze notoire baanrenner, die ook op de weg aardig uit de voeten kan);

• Robbe Ghys (derde campagne voor deze notoire baanrenner, die hopelijk na de Olympiade van Tokio 2020 voluit voor de weg kiest)

• Milan Menten (derde campagne);

• Edward (vierde campagne) en Emiel Planckaert (derde campagne);

• Thomas Sprengers (achtste campagne);

• Aaron Van Poucke (tweede campagne);

• Kenneth Van Rooy (vijfde campagne);

• Aaron Verwilst (derde campagne);

• Jordi Warlop (derde campagne);

• Sasha Weemaes (winnaar in Ruddervoorde 2019 en derde campagne);

• Thimo Willems (tweede campagne).

Enkelen onder hen boffen dat men bijna zijn vader en/of zijn moeder moet vermoord hebben om er de buitenwacht te krijgen. Die verdraagzaamheid is stuitend bij de vaststeling hoe sommige jongens, die evenzeer deze mooie kans verdienden en in minder standvastige omstandigheden harder hun best deden en nu toch op de keien staan.

Wie dit schoentje past, trekke het aan en moet zich meer dan een beetje opgejut voelen door deze vijf nieuwkomers: Cedric Beullens (EFC-L&R-Vulsteke), Sander De Pestel (Lotto-Soudal u23), Gilles De Wilde (Home Solution - Soenens), Julian Mertens (Lotto-Soudal u23) en Fabio Van den Bossche (EFC-L&R-Vulsteke).

ZWEDEN is een 

vergane koersnatie

Zweden is de jongste jaren helemaal weggedeemsterd. Het telt nog amper één vertegenwoordiger (bij Groupama-FDJ) in de World Tour: de meervoudige Zweedse kampioen tijdrijden Tobias Ludvigsson die in het wereldkampioenschap niet eens de top dertig haalde. Hij had nogal wat illustere voorgangers.

Niet Niklas Axelsson die zowel in 2001 als in 2009 op epogebruik betrapt werd en levenslang geschorst. Rond de eeuwwisseling blonk hij vooral uit in de Giro (zesde eindplaats in 1999 en derde in de Giro di Lombardia 2000).

Magnus Bäckstedt beleefde zijn delirium in 2004. Vier dagen na zijn tweede plaats (na Tom Boonen) in Gent-Wevelgem haalde hij het in Paris-Roubaix van zijn medevluchters Tristan Hoffman, Roger Hammond en Fabian Cancellara.

Bernt Johansson werd in Montreal 1976 Olympisch wegkampioen en leek in de beroepscategorie meteen op de volle doorbraak af te gaan als tweede in de Giro di Lombardia 1978, als derde in La Flèche Wallonne en in de Giro (ook twee dagzeges) in 1979. Hij bleek evenwel een meteoor die er al op zijn zevenentwintigste de brui aan gaf.

Gustav Erik Larsson was een notoir tijdrijder die vanaf 2010 vijf Zweedse titels op een rij behaalde en die hij uitdroeg op het wereldkampioenschap: vierde in Verona 2004, vijfde in Varese 2008, tweede (op nog geen anderhalve minuut van Fabian Cancellara) in Mendrisio 2009, tiende in Geelong 2010, negende in Firenze 2013. Hij won ook de tijdrit van de Giro 2010 en van Paris-Nice 2012 (vòòr de aanstaande Tourwinnaar Bradley Wiggins!). Hij waagde zich in maart 2015 aan een aanval op het vijf weken jonge werelduurrecord van Rohan Dennis (52,491 km.) maar bleef steken op 50,016 kilometer.

Glenn Magnusson behaalde vanaf 1996 driemaal op een rij een dagzege in de Giro. In 1998 won hij de Giro di Puglia. 

Sven-Ake Nilsson beloofde meer dan hij, na winst in de Tour de l’Avenir 1976, waarmaakte. Hij haalde wel het podium van de Amstel (derde in 1979), La Flèche Wallonne (tweede na Giuseppe Saronni in 1980), derde (+ dagzege in de Vuelta 1982). In de Tour werd hij zevende in 1980 en achtste in 1981.

Tommy Prim was vooral een adept van de Giro, waarin hij in 1980 spraakmakend debuteerde met een dagzege en de vierde eindplaats. In de twee volgende edities werd hij telkens tweede. In 1981 telde hij (na winst in de Tour de Romandie) amper 38” mali op Giovanni Battaglin maar in 1982 kon hij Bernard Hinault niet in verlegenheid brengen. Dichter zou hij niet meer komen, wel nog eens vierde (in 1985). Bizar dat Tommy nooit aanzette in de Tour noch in de Vuelta. Hij behaalde wel dagzeges in Paris-Nice, Romandië en de eindzege in Tirreno-Adriateco 1984. In de klassiekers was hij enkel aan zet met top vijf plaatsen in Milano-Sanremo en in de Giro di Lombardia. Hij won in 1983 wel de gedevalueerde Paris-Brussel.

VIER STRAFFE BROERS PETTERSSON

De strafste Zweedse coureurs waren de vier (!) broers (Eric, Gösta, Sture en Tomas) Pettersson, die vanaf 1967 driemaal op een rij wereldkampioen 100 km. ploegentijdrit werden. In de Olympische 100 km. van Mexico 1968 moesten zij het verrassend maar wel duidelijk (+1’37”) afleggen tegen het Nederlandse kwartet (Fedor den Hertog - Jan Krekels - René Pijnen - Joop Zoetemelk), dat drie weken later forfait gaf op het WK in Romagna (It.), dat de Petterssons soeverein (-6’32” Zwitserland en -7’07” Italië) wonnen.

Gösta werd in 1970 op zijn negenentwintigste (rijkelijk laat voor die periode) contractrenner bij Ferretti. Hij debuteerde met de zesde eindplaats in de Giro en met een derde (na Eddy Merckx en Joop Zoetemelk) in de Tour. In 1971 stond hij (derde) in Milano-Sanremo op het podium, waarop men hem eerder verwachtte in de Giro di Lombardia. Dat jaar won hij wel soeverein de Giro van Herman Vanspringel (+2'04") en Ugo Colombo (+2'35").

Scandinavië was nooit een wielergrootmacht

Denemarken en Noorwegen handhaven zich

Scandinavië, in wezen een groot … schiereiland dat Denemarken, Noorwegen en Zweden groepeert, is op wielergebied géén grootmacht maar het telde altijd mee.

DENEMARKEN

In een bijdrage van 3 oktober (zie via de zoekmachine in de linkerbovenhoek) fileerde ik Denemarken met gewezen werelduurecordhouder Ole Ritter als pionier, met Rolf Sörensen als klassiekerskoning en Riis als aangeBjarn(d)e Tourwinnaar. 
Danmark kan momenteel vooral terugvallen op Michael Valgren, die in 2018 de Omloop en Liège-Bastogne-Liège won, en op Mads Pedersen, tweede in de Ronde van Vlaanderen 2018, en van wie minder dan van Valgren verwacht werd dat hij (toch nog zesde) in Yorkshire wereldkampioen zou worden. Tot nader order zijn het allebei momentencoureurs die nòòit aan Sörensen zullen kunnen tippen. Inzake klassementen spant Riis de ontblote kroon. Hij werd meer gedoogd dan zijn navolger Michael Rasmussen, die door een (voor hem) ongelukkige samenloop van omstandigheden (Davide Cassani die hem in Italië ‘toevallig’ zag op training terwijl de Noor verondersteld werd in … Mexico te vertoeven) verraden werd. Riis mocht blijven waar Rasmussen (door toedoen zijn … eigen Rabobank) niet eens mocht komen. Van gebeten door eigen luizen of van twee maten en gewichten gesproken … Michael wilde naderhand uit het leven stappen maar dat hadden er, in diè situatie, toendertijd tientallen kunnen doen.

NOORWEGEN

... lijkt als wielernatie het beste te hebben gehad.

Knut Knudsen, een adept van de achtervolging (Olympisch kampioen in München 1972), was de pionier. Hij werd derde in Milano-Sanremo en behaalde zes dagzeges (waarvan drie in 1981) in de Giro.

Thor Hushovd werd vooral (met onmiskenbare dank aan partner in crime … Philippe Gilbert) wereldkampioen in Geelong 2010, haalde (niet de bovenste trede) het podium van Milano-Sanremo en van de Ronde van Vlaanderen, won wel de Omloop & Gent-Wevelgem en behaalde een dozijn dagzeges in de Tour (ook drie in de Vuelta).

Alexander Kristoff had geen regenboogtrui (al had hij die ei zo na te pakken in eigen land in 2017) nodig om Hushovd te overtreffen dankzij winst in Milano-Sanremo 2014, de Ronde van Vlaaneren 2015 en Gent-Wevelgem 2019, gelardeerd door een recital van nòg méér ereplaatsen. Inzake dagzeges in de Tour (drie) moest Alexander het duidelijk afleggentegen Thor.

Geen enkele andere Noor komt in beider buurt, zèlfs Edvald Boasson Hagen niet, al wekte hij langdurig die illusie maar winst in Gent-Wevelgem 2009, vice-wereldkampioen in Valkenburg 2012, dagzeges in Giro en Tour (3) en in kortere rittenkoersen, … volstonden nièt.

Kurt-Asle Arvesen, de wereldkampioen beloften in San Sebastian 1997, werd viermaal dagwinnaar in de drie grote ronden maar in de klassiekers kwam hij er, behoudens een zevende plaats in de Ronde van Vlaanderen 2008, niet aan te pas. 

Er waren ook Jaanus suicide Kuum, Atle Kvalsvoll, Dag-Otto Lauritzen, Lars-Petter Nordhaug, Dag-Erik Pedersen (in 1986 derde in Liège-Bastogne-Liège en dagwinnaar in de Giro) en Jostein Wilmann (heftig maar kort in 1982 als tweede in La Flèche Wallonne en in Frankfurt, waarna winnaar van de Tour de Romandie) maar die konden de gestelde verwachtingen helemaal niet of niet helemaal inlossen.