dinsdag 3 december 2019

2020 wordt cruciaal
voor Rune Herregodts

Rune Herregodts heeft een moeilijk 2019 op geruststellende wijze afgesloten. Zes weken na zijn tweede plaats (na de bijna Belg geworden Zwitser Johan Jacobs) in de derde rit der Ronde van Vlaams-Brabant won hij de Memorial Igor Decraene. Rune deed over de 31,8 km. 24” minder dan Jasper De Plus, die zes weken later de internationale Chrono des Nations (Fr.) won, wat hem tenslotte een contract bij Wanty-Gobert opleverde.


Zo’n vaart nam het lang niet voor Rune, wel integendeel, hij mocht zelfs niet blijven bij Lotto-Soudal u23 en dat kwam onzacht aan maar geen nood, een alternatief onderkomen liet niet lang op zich wachten. Het was moeilijk kiezen tussen Home Solutions - Soenens en Hubo - Titan Cargo. Rune opteerde voor die laatste waarbij het hem vooral zinde dat François De Smedt ook maximale aandacht wilde hebben voor het tijdrijden, het handelsmerk van zijn Lokerense poulain. Toen Hubo - Titan Cargo op 1 december abrupt kleinschaliger werd en waardoor François abdiceerde, was Rune alsnog welkom bij Home Solutions - Soenens. Het zegt veel hoe hij ook, na een door kwakkelende bloedwaarden grotendeels mislopen 2019, blijvend naar waarde geschat werd. Daardoor kan hij ook opdraven in de u23 Road Series en in de manches van de Nederlandse Topcompetitie.

Rune begint in 2020 aan zijn ultieme campagne bij de beloften. Indien alles volgens plan verloopt is hij in juni bachelor geneeskunde nadat hij zijn drie academiejaren over vier jaren uitsmeerde. Daarna volgen, voor zijn master van zijn grote droom van sportarts, nog drie academiejaren plus stages. Zijn lente als coureur zal dus mede bepalen welke kant het vanaf de herfst van 2020 opgaat. Het kan op een dilemma uitdraaien want studeren en koersen hielden zijn leven in een boeiende balans. 

Wat hij in 2019 grotendeels misliep op de weg dat compenseerde hij meer dan een beetje op de baan. Zijn zesde plaats in zijn allereerste EK individuele achtervolging is behalve een opsteker ook een mijlpaal want met 4’17”599 bleef hij slechts twee honderdsten van een seconde onder het tienjarige record (4’17”390) van Dominique Cornu. Daarmee zet hij zijn karakteristiek van notoire hardrijder op zowel de lange als de korte(re) inspanning extra in de verf. Een team als Sunweb, dat hardrijden hoog in het vaandel voert, kan daardoor gecharmeerd zijn, zeker indien hij daar in de wegritten meer dan wat aan toevoegt.

Thibaut Ponsaerts is nog 
nièt klaar met het wielrennen

Thibaut Ponsaerts heeft er niet één maar twéé quasi nuljaren opzitten. Eigenlijk kun je stellen dat hij, halfweg zijn termijn, er als belofte nog moet aan beginnen. Alle plagen van Egypte overvielen hem vanaf het vermaledijde wereldkampioenschap junioren van 2017 in het Noorse Bergen, waar hij net als Remco Evenepoel viel, evenzeer werd uitgeschakeld maar véél langduriger, zeg maar twéé jaar. 

Thibaut liep een barst in het startbeen op waarbij kalkvorming aan de zijkant van het rechterbeen over het hoofd werd gezien terwijl men hem op andere plekken aan het oplappen was. En er was werk aan, véél werk! In de winter van 2018-2019 werd een kwalijke cyste weggenomen uit de linkerknie, waar men dacht dat het om een meniscus en gescheurde gewrichtsbanden betrof. Prof. Bellemans verbood hem er zes weken op te staan en het zeker niet te plooien. Die linkerkant heeft hij ook naderhand ontzien waardoor zijn souvenir van Bergen weer opspeelde. Ach, was het enkel maar dat geweest … 
Op de startdag van zijn revalidatie thuis was hij zodanig bevlogen dat hij viel en een scafoïd brak. Ook dat passeerde en een 22ste plaats in de Eschborn-Frankfurt u23 was een opsteker, waaraan hij zich slechts kortstondig kon optrekken want vier dagen later kwam hij in het kampioenschap van Vlaams-Brabant in Galmaarden zwaar ten val en barstte een schouderblad met als bijsluiter: hij reed die koers wel uit maar met zijn wassende conditie ging het terug naar af en dat liet zich gevoelen in de Memorial Philippe Van Coningsloo, waarin hij hopeloos zoek werd gereden. Er was meer aan de hand. Hij kon, net als Kobe Goossens, amper brandstof opnemen door een irriterende slokdarm en een opspelende maag. Hij dook ruim zes kilo onder zijn conditiegewicht. Het werd met aangepaste voeding en medicatie weggewerkt maar pas op 1 september was hij aan een behoedzaam heroptreden toe.  
Zo’n opeenstapeling van ongemakken kruipt niet enkel in je lichaam maar ook in je geest. Thibaut belandde mentaal in een diep dal, waarin hij dreigde te verzanden. Dat was evenwel zonder Carl Roes en Kurt Van de Wouwer gerekend die hem against all oddsnauwgezet bleven volgen en aanmoedigen. Dat doe je uitsluitend voor iemand in wiens potentieel onvoorwaardelijk gelooft en die je ook als jonge mens erg apprecieert. Het bracht met zich dat Thibaut in een nochtans afgeslankt Lotto-Soudal u23 kon handhaven. Voor Carl en Kurt wil hij door het vuur rijden, maar ook voor zijn ouders, die hem onvoorwaardelijk bleven steunen, en bovenal voor zichzelf. Wat hij voor zichzelf afdwingt, zal hij aan die vier mensen opdragen.
Thibaut geeft wel ootmoedig toe dat hij niet altijd een trainingsbeest was, maar nu dus wel. Uit zijn herhaalde beproevingen zal hij dus sterker komen want inzake duurtraining is hij nu al behoorlijk gevorderd. Hij wordt er pas twintig op de dag dat de zomer van 2020 begint. Als tiener liep alles als vanzelf zoals bij Remco Evenepoel, die hij aardig bijhield tot en met de dag van het wereldkampioenschap in Bergen 2017. Twee jaar later gaapt er tussen beide Vlaams-Brabanders een hemelsbrede kloof, die evenwel niet uitsluit dat ze ooit nog naast mekaar - waarom niet als ploegmaten? - in één en hetzelfde peloton naast mekaar rijden. 
And by the way: Thibaut gunt Remco helemaal wat hem te beurt valt.

maandag 2 december 2019

Eddy Merckx, Eric De Vlaeminck, Sven Nys, 
Mathieu van der Poel, inderdààd mààr:

Alfredo Binda 
was de opperKannibaal!

Alfredo Binda was één van de / misschien wel dé grootste campionissimo die Italië gekend heeft. Nadat hij de Giro in 1925, in 1927 (en twaalf van de vijftien ritten), in 1928 (zes) en in 1929 (acht op een rij) had gemonopoliseerd kreeg hij in 1930, om … nièt te starten, het fortuin van enkele dagzeges en de eindoverwinning geschonken. Het tekent de dominantie van Alfredo ten voeten uit. Hij mocht vanaf 1931 nog vijf keer terugkeren maar het vet was van de soep, al won hij een vijfde keer in 1933 (wanneer hij bovendien de laatste zes van globaal 41 dagzeges behaalde). Ook dat was een record, dat pas in 2003 door Mario Cipollini zou verbeterd worden. 
Binda's palmares beperkte zich niet tot de Giro, ook in de twee inlandse monumentale klassiekers was hij briljant aan zet met tweemaal Milano-Sanremo (1929 en 1931) en vier keer de Giro di Lombardia (1925, 1926, 1927 en 1931). In de Ronde van Vlaanderen daagde hij nooit op, wel één keer in Paris-Roubaix met een zevende plaats in 1925. Het werd dubbel en dik goedgemaakt door drie regenboogtruien: in 1927 op de Nürburgring (waar hij won met 7’15” voorsprong op Costante Girardengo, elf minuten op Domenico Piemontesi, Gaetano Belloni en Jan Aerts, de eerste amateur); in 1930 in Liège (in de spurt van Learco Guerra en Georges Ronsse)  en 1932 in Roma (met kleine voosprong op Remo Bertoni en vijf minuten op Nicolas Frantz, de Luxemburgse winnaar van de Tour in 1927 en in 1928).
Binda kwam slechts éénmaal naar de Tour, in 1930 toen hij niet welkom was in de Giro. Na winst in de beide klassieke Pyreneeënritten naar Pau en Luchon werd hij door "geen al te zware" val tot opgave gedwongen, maar volgens sommigen was er weinig aan de hand maar vertrok hij met de noorderzon na ook hier de tegenwaarde van de eindzege te hebben opgestreken.
Zoveel ernstiger was zijn val in Novi Ligure, tijdens Milano-Sanremo in 1936, waarbij hij een complexe dijbeenbreuk opliep waardoor zijn carrière al op zijn 34ste eindigde.
Alfredo revancheerde zich op de (als renner) mislopen Tour door hem als ploegleider van de Azzuri viermaal te winnen: met Gino Bartali in 1948, met Fausto Coppi in 1949 en 1952, met Gastone Nencini in 1960. Bij die drie eerste overwinningen moest hij water en vuur verenigen en against all odds lukte het hem nog ook. Als bondscoach behaalde hij eveneens twee wereldtitels: met Fausto Coppi in Varese 1958 en met Ercole Baldini in Reims 1958.
De trompettist (was hij van opleiding) uit Cittiglio (Lombardia) wordt evenwel vooral onthouden als de absolute kannibaal uit de periode 1925-1935 zoals Mathieu van der Poel de jongste jaren. Toch zal het wel nooit zo ver komen dat men Mathieu uitkoopt om niet te starten. Dat zou ook niet pakken bij de kleinzoon van Raymond Poulidor, wiens koersvreugde àlles overstijgt en zeker hoge “vervangingsinkomensten”.


Zeno Durie: 
beginnersfouten moeten kunnen

Zeno Durie is aan een nagenoeg perfect parcours bezig. Na een geweldige winter 2018-2019 in het veld met àlles erop en eraan (de Vlaamse en de Belgische titel, de eindzege in de CycloCrossCup) deed hij het uitstekend op de weg. Ook hier was hij aan zet in de kampioenschappen: West-Vlaams kampioen in Menen, derde in het Vlaams kampioenschap in Heppen en zevende in de tijd- en de wegrit van het Belgisch kampioenschap in Fernemont. Met een beter gevoel kon hij niet toeleven naar een tweede winter in het veld. Ook daar liep het lekker met de pole position in de CycloCrossCup maar in het kampioenschap van België kwam er een lelijke kink in de kabel. In Peer reed hij lek in de tweede ronde en na een overhaaste fietswissel kwam hij ook nog ten val en kon niet meer verder. Niet daarvoor overbrug je de 230 km. tussen Booitshoeke en Peer maar het werd gauw geplaatst onder de noemer “beginnersfouten”, die meestal leerzamer zijn dan overwinningen. Zaterdag moest hij (+16") zich in de CycloCrossCup gewonnen geven tegen Dries Heirbaut maar hij behoudt wel de leiding in de tussenstand want de voorgaande manches won hij.
Kiezen tussen het veld en de weg is nog lang niet aan de orde, waarom zou het? Zijn geliefde sport mag het hele jaar de perfecte opfrissing zijn van zijn studies Sport en Wetenschappen aan het Atheneum van Veurne. 
Zeno maakt deel uit van het Young Cycling Team Middelkerke, een creatie van Schilderwerken Birger Depreitre, waarvan ook zijn zoon Guillaume deel uitmaakt, net als Miel Dekien, Louis Delaere, Maxime Vandamme en Loïc Vanlaere.
Zeno?! Prachtige naam (betekent “geschenk van Zeus”)  maar vanwaar halen ze het? Omdat hun koningswens van A(xana) tot Z(eno) vervuld was. Je moet er maar op komen hé?!

Israel Cycling Academy 
met de licentie van Katusha-Alpecin 
en met Dirk Demol als ploegleider

Géén fusie maar een overname (van de licentie), dat is wat Katusha-Alpecin en Israel Cycling Academy verbindt en tot een performanter World Tour Team verheft.
Renners van Katusha-Alpecin: Jenthe Biermans, Alex Dowsett, Reto Hollenstein, Daniel Navarro, Nils Politt, Mads Würtz Schmidt, Rick Zabel;   
Gebleven van ICA: Matteo Badilatti, Rudy Barbier, Matthias Brändle, Alexander Cataford, Davide Cimolai, Zakkari Dempster, Ben Hermans, Krists Neilands, Guy Niv, Mikhel Raïm, Alexis Renard, Guy Sagiv, Tom Van Asbroeck;
Nieuwkomers: André Greipel (Arkéa-Samsic), Hugo Hofstetter (Cofidis), Daniel Martin (UAE Emirates), Travis McCabe (Floyd’s), James Piccoli (Elevate-KHS), Alexis Renard (Côtes d’Armor), Patrick Schelling (Vorarlberg Santic), Rory Sutherland (UAE Emirates), Norman Vahtra (Cycling Tartu).  

Israel Cycling Academy kan met dat flexibel effectief uitpakken op diverse fronten: met good old André Greipel voor dagzeges, met runner up Nils Politt (tweede in de Ronde van Vlaanderen 2019) in de vlakke voorjaarsklassiekers en met vaste waarde Daniel Martin als klassementsrenner. Toch kan ik mij al evenmin van de indruk ontdoen dat er nogal wat kaf tussen het koren zit.
Belangrijk is dat Dirk Demol en Claudio Cozzi (It.) mochten als ploegleiders meekomen terwijl Eric Van Lancker er zich handhaaft, wat ook goed nieuws is voor JentheBiermans, Ben Hermans (eindelijk naar de Tour?!) en Tom Van Asbroeck (die hoopt dat hij de fraaie lijn van oktober 2019 in 2020 kan doortrekken).



zondag 1 december 2019

Medegedeeld …

Hubo - Titan Cargo light(er)

Er is de laatste dagen veel gezegd en geschreven over onze wielerploeg Hubo - Titan Cargo CT. Het is de waarheid dat wij afgelopen donderdag hebben beslist om financiële redenen niet te participeren aan de u23 Road Series en de buitenlandse wedstijden. Het  gevolg hiervan is dat we helaas niet het beloofde programma kunnen waarmaken voor enkele van onze renners. Vervolgens hebben we besloten onze renners vrij te geven om alsnog een nieuw team te zoeken dat wel kon voldoen aan hun vraag.
Na alle negatieve berichten op sociale media kregen we op vrijdagochtend 29 november de vraag van enkele renners uit ons team op welk niveau ons team het jaar 2020 zou ingaan. We hebben als bestuur meteen de koe bij de horens gevat en zijn gaan kijken welke mogelijkheden we de renners konden bieden binnen het bestaande budget.
We kunnen alvast bevestigen dat Hubo - Titan Cargo CT zal blijven strijden in 2020, en dit nog steeds onder leiding van Kris Kuypers en Glenn Paenen. Enkel zal ons interclubprogramma enkele wijzigingen ondergaan, maar buiten de u23 Road Series en de buitenlandse wedstijden zullen de andere wielerploegen in verschillende interclubs zeker rekening moeten houden met ons team. 
We bedanken alvast onze renners die steeds in ons zijn blijven geloven, met name: Belgisch kampioen Jelle Mannaerts, Antwerps kampioen Joren Segers, Jeff Peelaers, Matthias Raeymaekers, Brent Van Tilborgh, Ward Van Dyck, Timmy De Boes, Timo Fuchs, …..

Graag ook veel dank aan onze sponsors Titan Cargo, Hubo, ITACT, Anthonis verzekeringen, Carure Motors, Kärcher, Roosjen NV, Concap, Uvex, 100%, Sportfull … die gewoon doorgaan met te geloven in de kracht van ons team en zich niet hebben laten vangen aan valse berichten. 
Het plaatje voor 2020 is misschien niet helemaal zoals vooropgesteld maar wij willen uiteraard renners kansen blijven geven in een sport die ons nauw aan het hart ligt. We wensen alvast iedereen een sportief wielerjaar 2020 toe!

Kris Kuypers, manager

De schaamte vèr vòòrbij …

Willy Voet kokettéért nog steeds met zijn allesbehalve 
stichtend verleden

Voilà, daar heb je hèm weer: Willy Voet, the one and only. Hoelang is dàt geleden? Nog niet lang genoeg, wat mij betreft. “De koers is van ons” (gelukkig is dat nièt zo) vond alvast van niet en haalde hem nog eens van onder het stof. Wat mag daar de relevantie van deze déja lu? De lééscijfers?!
Hij krijgt opnieuw een forum om te ouwehoeren over een demarche van eenentwintig jaar geleden, waarmee hij kennelijk nog steeds koketteert en volgelingen vindt om van dader naar slachtoffer te vervellen. 
Hij was slechts een schakel in de ketting maar dan wel een zwaar overladen schakel. Indien je op 8 juli 1998 langs een vervallen landweg in je wagen betrapt wordt met 325 ampullen erytropoëtine, 80 dosissen groeihormoon en 60 dosissen testosteron en er in het politiebureau een flacon pot belge uit je slip valt, dan ben je geen kleine argeloze maar een doortrapte ….. (vul zelf maar in).
Hij schuift de verantwoordelijkheid door naar de dokters (“Ik had altijd confiance in de dokter. Ik besliste zelf niet, ik was soigneur.”). 
"L’enfer, c’est les autres” of wat had je ànders verwacht?!

Voet haalt er zelfs Sean Kelly bij om zijn vermeende … deugdelijkheid te bewijzen: … Kelly, die hij nog geblokkeerd heeft in de Tour, toen hij net de gele trui veroverd had. Ook Kelly heeft dus boter op het hoofd?! Hij was een renner van zijn tijd, zoals de allermééste ànderen!
Voet betreurt voorts dat hij zijn “goeie maat”, Festina-ploegdokter Eric Rijkaert niet meer terugzag. Zou dat gevoel wederkerig geweest zijn? Richard Virenque leeft wel nog en zou in Brussel wonen. Met hem wil Voet nog wel eens een pint pakken. Ik wens de Willy sterkte bij die poging(en). En mocht dat toch lukken, dan zie ik hen als duo niet meteen het “Alte Kameraden” aanheffen.

Willy Voet werd gespot op de veldrit van Hamme, waar hij kwam … supporteren voor Mathieu van der Poel, van wiens vader Adrie hij nog de soigneur was. Je moet maar durven om op die manier een volgende insinuatie te lanceren. Ik wil de Willy alvast aanraden om niet te dicht in de buurt van Mathieu te komen, er zou eens wat kunnen waaien.

Willy Voet woont, na 36 jaar Veynes (Fr., Hautes-Alpes) met zijn helaas overleden tweede echtgenote Sylvie, nu in Asse. Hij mag het daar best goed hebben maar zijn monkellachje op de paginagrootte foto in de krant van “de koers is van ons” hoef ik niet. Ik krijg er zelfs een dégoût van, maar dat zal ongetwijfeld aan mij liggen.