maandag 3 augustus 2020

In uitstekende doen in de Route d'Occitanie

Mathias DE WITTE’s verhaal loopt parallel met dat van Wout Van Aert

Inzake aangeboren talent kan Mathias De Witte niet op één lijn gezet worden met Wout Van Aert, in 2018 nog zijn ploegmaat bij Veranda”s Willems - Crelan. Inzake karakter en doorzetting daarentegen zijn ze wel degelijk aan mekaar gewaagd. Het wedervaren van Wout is genoegzamer bekend dan dat van Mathias, die op 27 juli 2019 tijdens de derde rit van de Adriatica Ionica Race in een gevaarlijke afdaling een bocht verkeerd inschatte en een complexe enkelbreuk opliep waarvoor hij in het ziekenhuis in Gorizia (Sloveense Alpen) niet met de juiste zorgen werd bejegend. Het was meer dan hoogtijd dat hij naar het AZ Maria Middelares van Gent werd overgebracht. Daar kwamen er meerdere operaties aan te pas met vooral een complicatie van afstervende huid. Op zijn ziekenhuisbed zwoer hij toen al er alles te zullen aan doen om een abrupt afscheid vòòr zijn 27ste verjaardag te anticiperen.

Mathias bracht zijn uitzichtloos inhaalmanoeuvre tot een goed einde. Op een goede heropstart in de Tour de la Provence (Fr.) volgde een vertwijfeld wederoptreden in eigen land die Mathias tijdens de lockdown helemaal bijstuurde. Toch bleef de oversteek naar de vierdaagse Route d’Occitanie een stap in het onbekende die hij met bijval zette met een 13de en 21ste plaats in de twee ritten, gewonnen door Bryan Coquard respectievelijk Sonny Colbrelli.
Het zullen wel vlakke ritten geweest zijn, denk je dan maar wat blijkt? Het waren heuvelraces met 2469 respectievelijk 4000 hoogtemeters. Mathias heeft beide aanloopritten niet enkel overleefd, hij hield ook reserves om zich te plaatsen in de massaspurt. Dat werd vandaag helemaal anders in de koninginnenrit van Saint-Gaudens naar de top van de col de Beyrède, waarin “limiter les dégâts” zijn devies zou zijn. Ook dat is Mathias best aardig gelukt Egan Bernal zette de puntjes i en zijn frère-ennemi Chris Froome op zijn plaats. Mathias liep amper twee minuten binnen na de viervoudige Tourwinnaar. Als 46ste in de daguitslag was hijopnieuw de eerste Belg, zo ook in de tussenstand. Als hij ooit al een col als de Beyrède beklom, hoe lang moet dat al geleden zijn? Morgen zal hij dus met nog meer zelfvertrouwen aan de slotrit beginnen met nog 2000 hoogtemeters en een nijdige slotklim van anderhalve kilometer. Mathias’ rittenkoers kan al niet meer stuk maar hem kennende zal hij er nog graag een schepje bovenop doen. 
Hierna volgt de driedaagse Tour de l’Ain (7-9 augustus) met een vrijwel identiek deelnemersveld. De Franse slag ligt Mathias die, indien hij van pech gespaard blijft, met een sterk verbeterde conditie uit het Zuiden zal terugkeren en nog meer een optie nemen op een fraaie nazomer / herfst.

Een pluim ook voor Emiel Vermeulen, die nogal zwaar viel in de openingsrit maar er nog steeds bij is op wat hoegenaamd niet zijn terrein is, verre van zelfs. Ook hij is een rolmodel voor de jeugd die hem kent.
Wie Ivan Ramiro SOSA zegt, 
denkt vooral maar niet enkel Burgos

22-jarige Colombiaan moet dringend naar een ander team


Op zijn twintigste won hij in Roemenië al de Tour of Bihor en de Sibiu Tour in 2018. Tussendoor behaalde hij een dag- en de eindzege in de Adriatica Ionica (It.), waaraan hij nog een dagzege (op Tadej Pogacar!) in de Tour de l’Avenir toevoegde. Toch is het vooral in de Vuelta a Burgos dat Ivan Sosa een eerste keer naam en faam afdwong. Deel uitmakend van het procontinentale Androni Giocattoli - Sidermec legde hij er vooral Miguel Angel Lopez, David De La Cruz, Igor Anton, … over de knie. Team Sky wist genoeg: die ranke Colombiaan zagen ze liever in de eigen rangen en dus muteerde hij in het aansluitende tussenseizoen naar het team van Dave Brailsford. 
Hij kwam er niet uitsluitend voor een knechtenrol maar herhaalde vooral zijn eindoverwinning in Burgos en verdubbelde er zijn aantal dagzeges. Op de Picon Blanco legde hij de basis voor de eindzege en in de afsluiter op Lagunas de Neila zette hij de puntjes op de i. Remco Evenepoel maakte er een jaar later een copy past van. In tegenstelling tot Ivan Sosa, die zeven minuten verloor, kon Remco de mislopen waaiervorming in de eerste bergrit wel rechtzetten. Het leverde hem de dagzege en de definitieve leiderstrui op. Sosa herhaalde zijn machtsgreep in de slotrit, wat er mij toe doet besluiten dat Remco zonder de waaiervorming nog niet klaar zou zijn geweest met Ivan.

Ivan Sosa blonk in oktober 2019 ook nog uit in prestigieuse Italiaanse ééndagskoersen: veertiende in Emilia, tweede (na zijn nòg één … dracht jongere landgenoot Egan Bernal) en veertiende in Il Lombardia. Het zegt veel over de polyvalentie van de Pascaan, die bij Team Ineos eigenlijk in overtal is als klassementsrenner naast Egan Bernal, Richard Carapaz, Chris Froome en Geraint Thomas, al komt er het vertrek van Froome wel behoorlijk wat ruimte vrij. Benieuwd voor welke grote ronde Sosa straks wordt uitgespeeld, ik veronderstel de Giro, waarin hij (44ste) in 2019 debuteerde, in nadrukkelijke dienst van de winnende Richard Carapaz. Het zou wel eens kunnen dat het rollenpatroon zich dit keer omkeert want Sosa maakte progressie terwijl Carapaz stagneerde. Dat zou Ivan doen inzien dat hij wel nog op zijn plaatsis bij Team Ineos.
Wout VAN AERT wordt 
her en der al opgevoerd 
als klassementsrenner

What a difference a year makes!

Wout Van Aert kroop een jaar geleden behoedzaam uit een rolstoel om als een gewone sterveling weer te leren stappen. Zijn beste koersdagen leken geteld. Weinigen die geloofden in zijn terugkeer aan de top. Hij hervatte tussen Kerstmis en Nieuwjaar in de Azencross van Loenhout, waar zijn vijfde plaats als een triomf bejubeld werd. Diezelfde vijfde plaats, zestien dagen later in het BK in Antwerpen, stelde al veel minder voor en op het WK in Dübendorf (Zwits.) werd het een lauwe vierde plaats. Eén en ander deed hem nog meer belanden in de donkerste schaduw van Mathieu van der Poel. In voorkomend geval had het meer van overleven dan van leven als topcoureur. 
Wout liet zich evenwel niet van de wijs brengen, hij had meer tijd nodig en een elfde plaats in de Omloop stelde hem niet onverdeeld gerust. Hij wilde gauw meer maar dan kwam de lockdown, waarvan hij niet wist of die voor hem een zegen dan wel een vloek zou zijn. 
Sporza.be tekende eind juli op:
“Tijdens de crisis heb ik niets extreems gedaan maar mezelf mentale rust gegeven. Vanaf 1 juni heb ik de knop omgedraaid en twee maanden bleken voldoende om de topvorm te pakken te krijgen."
Het was de perfecte aanpak, zo bleek op 1 augustus. In ‘zijn’ Strade Bianche heeft hij zijn intact gebleven concurrenten één voor één overstoken en achtgelaten, ook de topfavoriet en zijn zwart beest Mathieu van der Poel. Je ziet maar hoe snel het kan keren.

Dit moet zowat Wouts beste niveau ooit zijn en dat belooft voor de komende dagen en weken te beginnen met Milano-Torino overmorgen en Milano-Sanremo (waarin hij vorig jaar zesde werd) op zaterdag. Doodjammer dat de Giro di Lombardia daar een week later niet bij aansluit. Die moet wijken voor het Critérium du Dauphiné, de generale repetitie van de Tour, waarin hemel en hel in 2019 zo kort bijeen lagen. Daarin gaat ook het drieluik Flèche - LBL - Amstel op maar niet het triumviraat Wevelgem - Vlaanderen - Roubaix (op 11, 18 en 25 oktober). Het wordt een cruciale nazomer / herfst voor Wout, waarbij het voor een minderheid zelfs niet helemaal uitgesloten is dat hij zich in de Tour als klassementsrenner profileert, waarom ook niet: het viel Julian Alaphilippe (tenslotte vierde) toch ook te beurt in 2019. Het Critérium du Dauphiné zal in dat verband voor Woutde ophelderende lakmoesproef zijn.

Ziedaar het almaar hoger oplopende verhaal van iemand die versterkt uit de zwaarste beproeving komt.
Tenslotte is er ook nog deze voetnoot: wat moet Sven Nys raar opgekeken hebben van een veldrijder die tegen de hitte kan.
Sporza.be deed Remco schromelijk tekort

Sporza.be titelde zaterdag in de vooravond:
Evenepoel zet eindzege Burgos op palmares,
maar moet slotrit aan Sosa laten
Het insinueert een nederlaag tijdens de slotnamiddag. Toegegeven: ook ik verwachtte dat Remco in de slotrit de puntjes op de i zou zetten. Het was geen must maar een may. Eerst had ik de indruk dat de laatste dagzege naar Esteban Chaves zou gaan omdat Mitchelton-Scott aan de kop van het favorietengroepje de taak van Deceuninck-Quick.Step overnam. De wispelturige Colombiaan was evenwel niet bij machte om de Lagunas de Neila naar zijn pedalen te zetten, hij verloor integendeel ruim een minuut en de tweede eindplaats aan Mikel Landa, die Remco wel even in verlegenheid leek te kunnen brengen maar die op zijn beurt bijgehaald maar nièt overruled werd door Remco Evenepoel, die geen superdag kende als op donderdag. Dat kwam Ivan Sosa goed uit om na eindzeges in 2018 en 2019 een vierde dagzege te behalen.

Eigenlijk moeten we het ergens goed vinden dat Remco niet zomaar alles wint want op de duur zal een overwinning van hem als een fait divers worden genoteerd en een nederlaag als een gebeurtenis. En zoals zelfs de allergrootste kampioenen zal Remco véél méér koersen verliezen dan winnen.  

zaterdag 1 augustus 2020

HOOGDAG voor het Bèlgische wielrennen? 
Pardon, het Vlààmse zal je bedoelen toch?!

Zaterdag 1 augustus 2020 zal geboekstaafd worden als een hoogdag van het Vlààmse wielrennen? 
De Vlaams-Brabander Remco Evenepoel won halfweg de namiddag de Vuelta a Burgos en in de vooravond bracht de Kempenzoon Wout Van Aert de Strade Bianche op zijn naam.
De inmiddels 38-jarige Philippe Gilbert, de bèst betaalde Bèlleg (één miljoen euro dit jaar, zo ook in 2021 en 2022), arriveerde een dik kwartier na Wout Van Aert. 
Maar wat geeft het: hij maakt dat komende zaterdag (sic) goed door Milano-Sanremo te winnen.
Wordt meer nog dan anders een buitengewone vierdaagse

Mathias DE WITTE en Emiel VERMEULEN
bofkonten in La Route d’Occitanie


Godbetert La Route d’Occitanie (Fr.), denk je dan maar bij nader inzien blijkt het een hoogst interessante vierdaagse rittenkoers (2.1), waarvan de 21ste editie in de aanloop naar de Tour nièt overkilled zal worden door de Vuelta a Burgos en noch Il Strade Bianche. 
La Route d’Occitanie heette tot en met 2017 La Route du Sud en werd de jongste acht jaar opgelijst met ex-winnaars van grote ronden: Nairo Quintana in 2012 en 2016, Alberto Contador in 2015 en Alejandro Valverde in 2018 en 2019.
Dit jaar zal het, op zowat vijfentwintig dagen van de Tourstart, allicht niet anders zijn want men begroet er onder anderen Chris Froome en Egan Bernal die in de clinch gaan met onder anderen Romain Bardet, Warren Barguil, Miguel Angel Lopez, Bauke Mollema, Thibaut Pinot, Richie Porte, … Zij zullen vooral op het scherp van de snee klimmen tijdens de derde rit die Saint-Gaudens en de col de Beyrède verbindt alover de Port de Balès, en de Peyresourde, die ook deels aangesneden worden tijdens de achtste rit van de Tour.
Ook het bescheiden Natura4Ever - Roubaix La Metropole is er van de partij met twee Vlaamse jongens die zich uit de naad werkten voor hun behoud als contractrenner: Mathias De Witte en Emiel Vermeulen. Dat zij er in dit illuster gezelschap bij mogen zijn heeft op zich al de smaak van de overwinning. Spurten voor een top tien zal er voor Emiel helaas niet bij zijn. Mathias daarentegen maakt meer kans om gepast mee te schuiven in de ontsnapping van de dag. Nogal wat andere Vlaamse contractrenners kunnen hen dit avontuur benijden.   

Van Vlaamse zijde zijn er ook nog Frederik Backaert, Jan Bakelants, Jens Debusschere, Aimé De Gendt (die kàn verrassen!), Kenneth Vanbilsen, Guillaume Van Keirsbulck, ... allemaal jongens die iets wilden rechtzetten maar daar omwille van de lockdown nog niet de kans toe kregen.
Il Strade Bianche zou 
dé koers geweest zijn van 
Roger DE VLAEMINCK

Il Strade Bianche is de jongste parel aan de rijke kroon van de Italiaanse kalender en loopt over drieënzestig kilometer witte onverharde grind- en zandwegen.
Deze bizarre koers verzekerde zich op korte tijd het op één na hoogste level (1.HC) en werd vanaf 2017 zelfs een manche van de World Tour (1.WT3).
Op de korte erelijst figureren vooral Fabian Cancellara (2008 en 2016), Philippe Gilbert (2011), Michal Kwiatkowski (2014 en 2017), Tiesj Benoot (2018) en Julian Alaphilippe(2019). 
Il Strade Bianche is vandaag verlost van de concurrentie van Paris-Nice, die al in maart doorgang vond, en ook voor één keer niet gelinkt wordt aan Tirreno-Adriateco, die pas van 7 tot 14 september aan de beurt is.
Il Strade Bianche is op de herschikte kalender uitstekend af als de eerste van drie super saturdays waarna Milano-Sanremo (8 augustus) en de Giro di Lombardia (15 augustus).
Oh, wat zou Roger De Vlaeminck zich in zijn sas gevoeld hebben op deze kruisbestuiving van onverharde wegen en pittige beklimmingen, ik vraag mij zelfs af of hij tijdens zijn beste jaren in Siena niet ongenaakbaar zou zijn geweest?

Julian Alaphilippe is vandaag in de 14de editie de titelverdediger. Hij krijgt er, behalve met Wout Van Aert en Adrie van der Poel (eerste deelname), ook te maken met onder anderen de ex-winnaars Tiesj Benoot, Philippe Gilbert, Michal Kwiatkowski en Zdenek Stybar. Ook Davide Formolo, Jakob Fuglsang, Alexey Lutsenko, Gianni Moscon (voor wie stilaan het uur U slaat), Oliver Naesen, Tadej Pogacar, Maximilian Schachmann, Dylan Teuns, Greg Van Avermaet, ….. staan te popelen om een eerste voltreffer te scoren.
Peter Sagan werd in 2013 (na godbetert Moreno Moser) en in 2014 (na Michal Kwiatkowski) tweede maar lijkt zes jaar later geen valabele kandidaat meer. De best betaalde is hoegenaamd niet de beste van hetinternationale peloton.
Remco Evenepoel ontbreekt; hij neemt via Burgos en Polen een andere aanloop naar Il Lombardia.
Il Strade Bianche is met Gent-Wevelgem, de E3 Harelbeke, de Amstel Gold Race, La Flèche Wallonne en Paris-Tours een ééndagskoers die de vijf monumenten het dichtst benadert. Door de omstandigheden is de bezetting nog exquiser dan op andere jaren.