Alle respect én sympathie voor de terecht gelauwerde Fleur Moors maar hebben de zelfverklaarde kenners van ‘De Flandrien’ wel al gehoord van Jarno Widar?!

Na veel kommer en kwel …

 

Ibe DHONDT: uitblinken 

is essentiëler dan winnen

 

Luc Dhondt (°1951), de opa van Siebe, was vanaf 1973 gedurende vijf seizoenen contractrenner in nadrukkelijke dienst van Frans Verbeeck. Hij won in Izenberge 1974 en in Zele 1977. Zijn mooiste uitslag behaalde hij in de ijskoude editie 1975 van de E3 Harelbeke met een zevende plaats na Jan Raas, die de spurt van de eerste achtervolgers won na vier vluchters.

Zo bescheiden als Luc was als coureur zo geslaagd hij vanaf 1978 werd in het zakenleven: fietsenmaker par exellence. Zijn slogan luidde destijds: “Geef mij een fietsbel en ik zet er een fiets aan”. De nu 72-jarige Luc is inmiddels opgevolgd door zijn zoon Ludovic, de nonkel van Ibe.

Ibe is een oorspronkelijke veldrijder die vanaf 2022 op de weg doorstartte, inzonderheid in het tijdrijden, waarin hij zich vanaf 2023 almaar meer onderscheidde: 5de in de nationale tijdrit te Poperinge, 9de in het BK te Waregem en 3de in de Memorial Igor Decraene.

Op die laatste afspraak nam hij een mooie revanche op het noodlot van het jaar voordien toen hij op 2 km. van de finish bij het oversteken van een ingehaalde renner zwaar ten val kwam onder de brug van de E17. Een zware hersenschudding en twee dagen intensieve zorgen kwamen in de plaats van een spraakmakende uitslag die hij met een jaartje uitstel alsnog behaalde zodat hij met Duarte Marivoet Scholiers en Lars Vanden Heede op het podium mocht, waarvan hij onder anderen Mauro Cuylits, Steffen De Schuyteneer en Cedric Keppens verdrong.

Tijdrijden is zijn ding omdat het zowat dezelfde intense inspanning vereist als het veldrijden, hetzij een halfuur ‘door de muur rijden’, volgens Ibe het mooiste van de koersis.

Vier maanden was hem dat in Waregem beduidend minder gelukt in het BK, waarin hij ‘slechts’ negende werd op respectabele afstand van het podium. Hij kampte nog met de naweeën van een niet al te milde coronabesmetting die zich herhaalde in een nog veel erger long-covid.

In 2022 was hij in het BK tijdrijden, toen in Dikkelvenne, als neo-junior magistraal vijfde geëindigd op amper 12” van het podium, waarop Duarte Marivoet Scholiers, Jens Verbrugghe en Yarno Van Herck glunderden. Ibe hield er onder anderen Niels Driesen, Steffen De Schuyteneer, Milan Van den Haute, Sente Sentjens, Vlad Van Mechelen, … achter zich. Van een referentie! 

Ibe Dhondt (Astene) is een traagbloeier. Winnen is zijn regel niet, behalve die ene keer in de veldrit van Ardooie in november 2022. Veldrijden zal hij blijven doen. In december begint hij eraan in Lichtervelde maar je voelt duidelijk aan dat hij almaar meer vervelt tot wegrenner. 

IBE in het spoor van Viktor Soenens, een absolute uitblinker in 2023.

Op de weg kwam hij begin augustus 2023 vervaarlijk dicht bij een eerste overwinning: in Dadizele had hij zich voor de vluggerds uit de voeten gemaakt behalve voor Gaëtan Warnier die hem te snel af was.

Je zou geredelijkerwijs kunnen verwachten dat een hardrijder als Ibe druk gesolliciteerd zou worden door de betere beloftenteams maar na Maes CT Glabbeek (waar hij goed terechtkwam dankzij Rudi Van de Sompel) neemt hij best genoegen met een stek binnen het heruitgevonden EFC van The Lead Out Company, met Jonathan Breyne (de ideale opvolger van Wim Feys) als roerganger waar hij onder anderen met Matthias Dejaeghere, Jasper Dekien, Arne Desimpelaere, Miguel Desmet, Seppe De Vos, Sander Inion, Viggo Van Neste, … wordt herenigd.

Ibe Dhondt zal er in alle rust en sereniteit kunnen uitgroeien tot de coureur die hij op duurzame wijze hoopt te worden. In combinatie met zijn studies computergestuurde werktuigmachines aan het VTI van Deinze en misschien al een parttime job bij L.E.T. Automotive, eveneens in het nabije Deinze, lacht het jonge leven hem helemaal toe. In de beide werelden wil hij zichzelf ontdekken en.. het één hoeft het ander niet uit te sluiten.

Een jongeman met een plan …

 

William LECERF: trage maar gestage progressie kwam plots 

in een stroomversnelling

Van William Junior Lecerf wist ik al langer dat hij wat kon maar dat hij zo’n hoge vluchtzou nemen als hij de jongste twee seizoenen deed, dat hield ik amper voor mogelijk, William zelf ook niet.

Het eerste wat ik mij van hem herinner is dat hij in 2016 in Mamer als de jongste aspirant de prelude van het Critérium Européen de Luxembourg won. Hij woonde toen in Belgisch Luxemburg in Chêne (Léglise), een bewust opzoeken van de Ardense natuur waarop William Senior verliefd was geworden maar dat bleef niet opwegen tegen het nadeel om als coureur van alles en nog wat vèr weg te zijn. Het veel centraler gelegen Kluisbergen, in de nabijheid van de Mont de l’Enclus en andere pittige hellingen, werd de nieuwe uitvalsbasis.

Junior is altijd zuinig geweest op het aantal koersdagen. Als 16-jarige neo-junior telde hij amper mee en in het coronajaar 2020 liep hij op training een aanslepende enkelblessure op en reed slechts een handvol koersen waarvan hij die in Kerniel won en in die van Landskouter derde werd.

Als belofte zou hij het niet onder de markt hebben, werd gedacht edoch: een maand geleden sloot hij zijn derde kabbelende campagne in die categorie af met een triomf in de Piccolo Lombardia nadat hij de Ier Archie Ryan (Jumbo-Visma Devo) achterhaalde en in de sprint klopte. Het was hoegenaamd geen toevalstreffer want vier dagen later werd hij elfde in de Gran Piemonte (1.Pro).

William had die spraakmakende resultaten dan al niet meer nodig om zijn toekomst al professioneel uitgestippeld te weten want hij maakt tot eind 2026 deel uit van het grote Soudal-Quick.Step en het zal niet per definitie om te knechten zijn want William is iemand die zijn klimcapaciteiten kan verlengen in een goed klassement: 3de in de Tour du Rwanda, 8ste in de Giro Next Gen, 4de in Tour Alsace en 5de in de Tour de l’Avenir. 

Is William LECERF de volgende aërokogel? Volgens dit beeld in Waregem genomen tijdens de Memorial Igor Decraene, die hij cum laude won, ben je sterk geneigd te denken van wel.

Hoogtemeters zijn natuurlijke bondgenoten en bij zo’n type coureur verwacht dat je dat tijdrijden het pijnpunt is, correctie een … werkpunt! Dat bleek toen hij op 26 augustus in de notoire klimtijdrit van de Tour de l’Avenir knap vijfde werd en acht dagen later winnaar (à 48,5 km./u.) van de biljartvlakke Memorial Igor Decraene.

William verdeeld amper 61 kg. over 1,71 meter. Dat levert hem een exceptionele Body Mass Index van amper 18,685 op.

William onderscheidde zich niettemin tussendoor eveneens in ééndagskoersen: 9de in L-B-L u23, 3de in La Flèche Ardennaise, 2de in de GP Color Code Bassenge, winnaar in Herbeumont, … 

Dat lag meer in de lijn der verwachtingen dan dat hij op vlakke trajecten eveneens zou meedoen voor de vette prijzen.

De 19-jarige Lecerf werd na zijn vierde eindplaats in de Giro Next Gen 2022 gegeerd wild op de jachtvelden van de koers. Bij Lotto-Soudal u23 had hij nog geen continuïteit en Patrick Lefevere repte zich om dit goudhaantje in zijn rangen te sluiten. Kurt Van de Wouwer werd er niet bepaald vrolijk van en zette de lopende samenwerking met Junior ‘per direct’ stop. Erg kon William dat niet vinden.

Lecerfs epitheton van allrounder werd extra bekrachtigd door het feit dat hij als junior in 2019 de Druivencross van Overijse won. Veldrijden deed hij graag maar hij zag het als middel, niet als doel.

William is niet het enige aanstormende talent dat aansluit bij het grote Soudal-Quick.Step. Dat doen ook de nòg jongere (bouwjaar 2002) Gil Gelders en de Amerikaan Luke Lamperti (Bahrain-Victorious en in 2018 winnaar der West-Vlaanderen Tour voor nieuwelingen). 

Bij het Devo Team is men volgende bofkonten aan het klaarstomen om over vrij overafzienbare tijd de grote sprong te maken. Ploegleiders Kevin Hulsmans en Kevin De Landtsheer verwelkomen er vier van de sterke recolte 2005: Niels Driesen, Gauthier Servranckx, Viktor Soenens en Lars Vanden Heede, opgelijst met Gabriel Berg (Fr.), Renato Favero (It.), Cormac Nisbet (Gr.-Br.).

Patrick Lefevere mag dan bejaard zijn (op 6 januari 2024 wordt hij er 69), zijn ideeën, die hij steevast in daden omzet, zijn dat alvast niet.

Mekaar beter maken moet de boventoon voeren

 

JINZE en YASU: de beste worden 

is duurzamer dan het reeds te zijn

 

Jinze Joris (Blaasveld) en Yasu Vervoort (Maaseik) zijn twee prille talenten met West-Vlaamse wortels, in Knokke respectievelijk Tielt. Ze kwamen zowaar met slechts een dag verschil ter wereld. Beiden hebben als neo-nieuwelingen een fameus traject afgelegd.

 

Jinze JORIS: het kan aan mij liggen maar ik zie op dit beeld een treffende gelijkenis met Remco Evenepoel.

Jinze Joris werd in het BK tijdrijden te Waregem winnaar bij de eerstejaars en (na Thibaut Van Damme) tweede in het algemeen. Hij baarde ook opzien als klassementsrenner in buitenlandse meerdaagsen: 3de in de Vuelta al Bayo Aragon (Sp.) en 6de in de Radjugendtour (Oost.). 

Jinze won onder meer ook nog aan ruim 43 km./u. de tijdrit van Borlo. Ook op de Waalse hoogtemeters was hij goed aan zet (2de in Vezin, 7de in Herbeumont, 3de in Wellin) een vaste klant op de podia van de kampioenschappen: in de beide PK’s, op het BK tijdrijden, het VK en het BK op de weg. In mijn ranking die alle koersen verhoudingsgewijs meetelt landt hij met één en ander op een eclatante vijfde plaats en is daarmee ook de eerste van het bouwjaar 2008.

Yasu VERVOORT op het BK tijdrijden in Waregem, waar hij een very close game extreem nipt verloor van zijn frère-ennemi Jinze Joris.

Yasu Vervoort doet het kwantitatief iets minder maar was op zijn beurt uitmuntend. Hij won in maart drie van zijn vijf koersen en werd in La Halluinberg Classic (Fr.) enkel door Mauro Keppens voorafgereden. In het BK tijdrijden werd hij derde in het algemeen met slechts 35 duizendsten meer dan Jinze die kampioen bij de eerstejaars werd. Yasu werd drie weken later, na een leerzame passage in de Course de la Paix, winnaar van de Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde, waar hij wegreed uit de groep met de andere favorieten, aangevoerd door Thibaut Van Damme. 

Yasu vatte september aan met een tweede plaats (na Thibaut) in de Memorial Igor Decraene en sloot de fruitmaand af met een knappe overwinning op de Mont de l’Enclus in Orroir, waar hij zelfs afstand kon nemen van Leander De Gendt.

 

Ha die Jinze en die Yasu, wie is de beste van de twee? Die vraag mag eigenlijk niet gesteld worden want het antwoord erop is niet relevant, doet er ook niet toe. Veel belangrijker en duurzamer is dat ze onverkort fun beléven en mekaar onderling beter maken en als compagnons de route aan een hopelijk langdurig traject begonnen zijn.

 

Hoe pijnlijk fout was het in Waregem dat niet Jinze en Yasu maar wel hun respectieve entourage met mekaar verregaand in de clinch gingen. Laat dat in géén geval een voorafname op 2024 zijn wanneer Jinze en Yasu ongetwijfeld weer een hoofdrol zal weggelegd zijn, samen met onder anderen Matthias Bogaert, Kyano Cottignies, Giel De Nul, Sune De Valck, Mauro Keppens, Augustin Maeck, René Messely, Siebe Oliviers, Emil Siegers, Dylan Van den Berghe, Thomas Verdonck, ….. 

In die optiek is het goed dat Yasu gemuteerd is naar Isorex zodat hij, in positieve zin, Jinze minder zal moeten ontzien en vice versa. 

Dat is om twee redenen: een concentratie van talent is nefast voor het niveau van de competitie en voor beide tieners die het, in schril contrast met hun entourage, best met mekaar kunnen vinden. 

Jinze en Yasu zullen vanuit een aparte uitvalsbasis meer onderlinge rust en sereniteit kennen. Het komt er niet op aan mekaar de loef af te steken met pyrrusoverwinningen. Ze moeten mekaar, samen met de anderen, onderling beter maken niet als frères ennemis maar als compagnons op een lange boeiende route.

Thor FEYAERTS’ prachtseizoen eindigde alsnog in mineur

 

 

Straffe gast, de Betekomse groeidiamant die op het podium van de baankampioenschappen acht keer onder Thibaut Van Damme stond en beriep zich dan maar op het gezegde if you can’t beat him, join him. 

Thor liet Thor zich voor de madison gewillig koppelen aan Thibaut, zijn kamergenoot aan de Gentse Topsportschool, en of ze soeverein wonnen. 

Thor hield er geen Thibaut-complex aan over maar trad uit de schaduw van de grootmeester op 19 maart in Temse-Velle, waar hij in de sprint tegen de wind in Thibaut op de valreep passeerde.

Thor werd niet meteen een notoire winnaar want ‘slechts’ vijf zegestreepjes volgden, waarbij de beide Vlaams-Brabantse titels, gelardeerd met een rist dichte ereplaatsen, ook in de mooiste koersen.

 

“Toch haalde ongenoegen dan reeds de bovenhand”, zucht Thor. “In alle manches van de Topcompetitie kwam ik ten val maar dat was slechts klein bier in vergelijking met wat mij eind september te wachten stond.”

Volgens zijn uitslagen lijkt Thor het kennelijk meer van hoogtemeters dan van tijdritten te moeten hebben. 

“Nochtans haal ik voor het tijdrijden de neus niet op”, weerlegt Thor. “In het BK werd ik pas zeventiende omdat mijn zadel al vrij vroeg inzakte. In het tijdrijden wil ik in de toekomst meer tijd steken.” 

De vermeende vloek van de Topcompetitie werd eind september helaas overstegen door het drama van tot de afsluitende manche der Beker van België in Jemeppe-sur-Sambre, waar hij een levensverachtende smak maakte: het voorwiel blokkeerde in een put waardoor hij naar voor gekatapulteerd werd om met zijn hoofd vol tegen de keien te knotsen. 

Thor vermande zich en bleef bij bewustzijn. Dat had hij beter niet gedaan want daardoor keek de ambulancier niet verder dan zijn neus lang was en hij raadde Thor aan om een … Dafalgan te nemen.

 

“Dat hielp niet want thuis kreeg ik te maken met amper te harden hoofdpijn en ik belandde zelfs in shock”, herbeleeft Thor zijn horror. “Nazicht wees op een zwaar hersentrauma waarbij ik aangemaand werd om me zoveel mogelijk te ontzien. Zelfs dat kan ik maar net want koppijn en chronische vermoeidheid spelen constant op. Ik ging al bij drie verschillende dokters te rade, ze stellen mij gerust en toch ben ik de wanhoop stilaan nabij want er is geen evolutie.” 

Trainen is nog lang niet aan de orde, de lessen bijwonen aan de Topsportschool in Gent kan nog maar net. 

Valt Thor zichzelf niet te zwaar door uit het oog te verliezen dat, zoals voorgeschreven, rust en geduld de beste garanties zijn voor een algeheel en duurzaam herstel?

  

Overigens is het niet allemaal kommer en kwel waarmee Thor in het tussenseizoen te maken krijgt. Zijn overstap naar Dakwerken Crabbé - Dstny moet hem verblijden, hijwordt er als neo-junior verenigd met onder anderen Edouard Claisse, Matthijs De Clercq, Seppe Geerinck, Jarne Kempeneers, Michiel Nijst, Alec Van Herck, Matteo Vanden Wijngaert, Nio Vandevorst, Jarne Van Dijck, Jenthe Verstraete, ….. 

Dé ééndagskeizer van 2023 …

 

Mathieu van der POEL: 

briljante momenten werden met almaar meer regelmaat opgelijst

 

 

Hoe dikwijls heb ik van Mathieu van der Poel al beweerd dat hij on-klop-baar is wanneer hem een superdag te beurt valt. Dan kunnen zelfs Filippo Ganna, Tadej Pogačar en Wout van Aert met hun samenspannende drietjes niet tegen hem op, zoals in Milano-Sanremo bleek, dag op dag 61 jaar na zijn papie Raymond Poulidor). In de Ronde van Vlaanderen schakelde Pogačar uit op de Oude Kwaremont. Van Aert had dat gedaan kunnen krijgen in Paris-Roubaix maar zelfs zonder brute pech had hij op Mathieu nog geen gewonnen spel.

 

Eddy Merckx is de enige die in 1969 en 1975 in de eerste drie monumentale klassiekers even goed deed als Mathieu: eerst Milano-Sanremo en vervolgens de Ronde van Vlaanderen winnen en daarna tweede worden in Paris-Roubaix. Eddy voegde daar telkens een zege in Liège-Bastogne-Liège aan toe. Mathieu kan La Doyenne eveneens aan want in 2020 werd hij er zesde en zelfs voor de Giro di Lombardia haalde hij dat jaar de neus niet op, hij werd daarin tiende. 

Hij is dus nòg allrounder dan eerst gedacht en zelfs met de Tour rekende hij op zijn manier af: geen eigen dagzege zoals in 2021 maar wel driemaal de assistkoning (in Tirreno-Adriatico en in de Scheldeprijs) voor een snellere kompaan die hem van groot nut was geweest op weg naar Roubaix.

Mathieu van der Poel, ook nog tweede in de E3 Harelbeke, was sowieso de keizer van de lente maar hij werd dat tenslotte van het héle jaar 2023 door in Glasgow ook het vervroegde WK naar zijn pedalen te zetten. Dat was nog het meest uitgesponnen hoogstandje. Hij vertrok van de kop af al op 22 km. van de finish en werd op geen enkel ogenblik nog verontrust om met zowat 100 seconden voorsprong op Wout van Aert, Tadej Pogačar, Mads Pedersen door de finish te rijden. Zelfs een serieuze uitschuiver kon hem niet stoppen om met een kapotte schoen zijn raid voort te zetten. Het viel hem te beurt exact een half kalenderjaar na zijn vijfde regenboogtrui in het veldrijden.

 

Mathieu van der Poel is de onbetwistbare keizer der ééndagswedstrijden van 2023. Wie hem in het algemeen op het hoogste schavotje hijst, overdrijft. Daarop hoort niemand anders dan Tadej Pogačar thuis: dichte ereplaatsen in Sanremo en in Harelbeke, de voor hem a-typische Ronde van Vlaanderen (de koers van zijn hart, die hij niet licht zal overslaan) gewonnen en op zijn terrein de Ruta del Sol, Paris-Nice, La Flèche Wallonne, in weerwil van een verstoorde voorbereiding door een val met complexe polsbreuk in Liège-Bastogne-Liège eervol tweede geworden in de Tour, podium op het WK en een loepzuivere hattrick gerond in de Giro di Lombardia. Tegen dàt geheel kan zelfs een kwikzilveren Mathieu niet op.

Mathieu van der Poel op 5 juni 2010 aan de slag in de GP Houtsaeger in Koksijde, waarin hij 8ste werd. De onbekend gebleven Brit Jonathan Dibben won, Mathieu werd die dag 8ste net vòòr zijn huidige ploegmaat Edward Planckaert. Winnen in Koksijde deed Mathieu naderhand zesmaal als veldrijder: bij de junioren in het seizoen 2011-2012 en 2012-2013, bij de beloften in 2013-2014 en als prof realiseerde hij vanaf het seizoen 2017-2018 een loepzuivere hattrick.

Doet hij, wars van must-wins en andere obsessies, in 2024 een … Impanisje?

 

Wout VAN AERT 2.0 

is in aantocht

 

Er was de jongste tijd welwat te doen aangaande het debuut van Wout van Aert in de Giro met een spraakmakend klassement als ambitie. Néén, dit is niet per definitie te hooggegrepen, waarom zou het?!

La Gazzetta dello Sport is overtuigd dat het haalbaar moet zijn voor iemand die de mythische Mont Ventoux overwon, die Tadej Pogačar op Hautacam in 2022 voor een derde opeenvolgende Tourzege hielp uitschakelen, die in tijdritten verschillen kan maken én bovenal: die nog performanter zal zijn indien hij zijn krachten voor ‘eigen gebruik’ mag aanwenden. 

Vergeet niet dat hij, zonder daar initieel naar te streven in 2019 (20ste) en 2021 (19de) in de top 20 landde en er in 2022 net buiten (22ste). De Tour van 2023 verliet hij na de 17de rit voor de geboorte van zijn tweede zoontje (Jerome) . Dat Jonas Vingegaard dan al gewonnen spel had, was mooi meegenomen maar geen voorwaarde.

Het seizoen 2023 werd voor van Aert geen grand cru maar met een 3de plaats in Sanremo, een overwinning in Harelbeke, een 4de plaats in de Ronde van Vlaanderen, een 2de in Wevelgem, een pechvolle 3de in Roubaix, een 2de in het WK en een 5de in het WK tijdrijden was hij nog altijd top. Bovenal hielp hij zijn kompaan / kopman aan een tweede opeenvolgende zege in de Tour, waaraan gigantische bonussen vastzaten en waarmee hij een vrijgeleide verwierf voor een gevarieerder programma in zijn laatste jaar als twintiger. 

Vier weken nadat hij in Roubaix zijn voorjaar 2024 (hopelijk triomfantelijk) heeft afgesloten begint de Giro, waarop hij nogal wat zinnen zou gezet hebben en waarin Jumbo-Visma zich zou kunnen vinden. 

Alles màg, niets moét. Behalve het tijdklassement zijn er ook de dagzeges en de paarse trui van het puntenklassement, al is die laatste volgens mij geen meerwaarde voor een coureur van het kaliber - van Aert. Het staat vast dat zijn eerste passage in de Giro, zoals zijn vijf voorafgaande in de Tour, niet onopgemerkt zal zijn.

 

Het traject van de 107de editie zou hem genegen zijn: twee individuele tijdritten (samen 68 km.) en ‘slechts’ 42.000 hoogtemeters, hetzij tienduizend minder dan in de Giro 2023 en in de Tour 2024. Theorie natuurlijk maar het boost de mindset. Eén en ander doet bij mij de gelijkenis tussen Wout van Aert en Raymond Impanis weer opwellen.

Raymond was een adept van meteen na de oorlog, Wout was er 70 jaar later één van het veldrijden. Bij de 22-jarige Impanis was er toen, zoals bij de 29-jarige van Aert nu, een meer dan licht vermoeden dat hij een klassementsrenner kon zijn. Het grote Alcyon-Dunlop repte zich om de frivole bakker uit Berg in te lijven. Hij had de eerste naoorlogse kunnen zijn die zijn eerste Tour meteen won. Een editie met merken zou hem daarbij meer geholpen hebben dan één met landen.

De chaotische Tour van 1947 bulkte van de spectaculaire wendingen waarmee Impanis zich geen raad wist. Hij was uitstekend gestart en bekleedde na de hectische tweede rit naar ‘zijn’ Brussel, waar hij 101 seconden na dagwinnaar René Vietto arriveerde, de tweede plaats in de tussenstand, waarin de favorieten al negen (!) en meer (!!!) minuten inboetten maar die riante stand van zaken werd ’s anderendaags richting Luxembourg verkwanseld. Impanis was in de verzengende hitte meer geïnteresseerd in het laven van de dorst dan in het verdedigen van een goed klassement 'dat toch niet aan hem zou besteed zijn'. De volgende dagen liet hij het nog meer lopen zodat hij in Lyon, aan de voet van de Alpen, al helemaal uitgeteld was voor het eindpodium en dus moest hij iets anders verzinnen om spraakmakend te zijn. En dus won hij dan maar de langste tijdrit (139 km. van Vannes naar Saint-Brieuc) uit de Tourgeschiedenis. Zelfs de vijf die in Paris vòòr hem eindigden (en die dus wat te verdedigen hadden) werden vernederd: Jean Robic (+4’54”), Edouard Fachleitner (+9’44”), Pierre Brambilla (+8’), Aldo Ronconi (+6’32”) en René Vietto (+14’40”). Raymond Impanis was intrinsiek de beste van allemaal maar dat wist hij niet of … wilde hij niet weten.

Het inspireerde hem alvast niet om in de volgende Tours beter (proberen) te doen: 10de in 1948 en 8ste in 1950. Hij voelde zich des te meer aangesproken voor dagzeges, die hij beter kon combineren met de lenteklassiekers, waarvan hij Gent-Wevelgem 1952 & 1953, de combiné Vlaanderen-Roubaix in 1954 en La Flèche Wallonne won. In Liège-Bastogne-Liège strandde hij viermaal op de tweede plaats. In Sanremo en Il Lombardia bleef hij steken op de vijfde plaats.

Hoe zou Wout van Aert met de situatie van Raymond Impanis (niemands knecht / niemands meester) hebben omgegaan? Ik durf te denken dat Wout er nòg méér zou uitgehaald hebben en een Tour als die van 1947 had kunnen winnen, waarom zou een top vijf in de Giro van 2024 dan niet haalbaar zijn? En misschien heeft hij, òòk op zijn 29ste, voorafgaandelijk en 70 jaar na Impanis binnen de acht dagen én de Ronde van Vlaanderen én Paris-Roubaix gewonnen.