Voor wie het nog niet duidelijk zou zijn:

 

Maico DE CREMER is ook voor 

mij een overterechte kampioen

 

De perceptie is ontstaan dat ik het moeilijk heb met Maico De Cremer als BK van het bouwjaar 2011. Niets is minder waar! Maico is géén surrogaat kampioen, verre van zelfs. Aan de vooravond van Iddergem stond hij in mijn Ranking genoteerd als derde eerstejaars. Vijf weken voordien was ik enorm gecharmeerd door zijn sprintzege in de Wapi Classic te Escanaffles, een manche van de Beker van België.

Wat ik bedoelde was dat een ééndaags BK meestal niet de weergave is van het globale verloop van het seizoen, dat Lars Villers aanwees niet als primus maar als performer inter pares. Hij zal er alvast geen moeite mee gehad hebben dat Maico won (sportfoto.be -> Marc Van Hecke). Indien Lars iemand had mogen aanduiden om de driekleur te grijpen dan zou het allicht zijn goede vriend Maico geweest zijn.

Die twee zullen ook in 2027 frequent met elkaar te maken krijgen en sportief bekampen om mekaar stelselmatig nog beter te maken dan ze al zijn en met (in alfabetische orde) onder anderen Mats Becqué, Ilian Braeckevelt, Arto Cop, Warre De Braeckenier, Sébastien Deprée, Lex Lambrecht, Lucaz Raeymaekers, Tibo Redant, Eliot Siegers, Adamou Van Bossche, Midas Van den Eynde, Thibe Vandenheede, … als andere compagnons de route.

Niet dat ik een rabiate fan van landenvlaggen ben maar eigenlijk is het spijtig dat Maico in 2027, als BK van het bouwjaar 2011, geen volle tricolore trui mag dragen en de (aanstaande) BK der aspiranten van het bouwjaar 2012 niet de witte trui met de smalle driekleur.

 

Het ging in deze evenwel vooral over Maico De Cremer dus die zijn wielerhart nog meer verpand heeft aan het veldrijden en dat terecht zo wil houden.

Bij de 12-jarigen in 2023 werd hij, als één van de kleinsten, vierde in het VK en derde in het BK. Tijdens het seizoenbegin op de weg versierde hij een loepzuivere hattrick op glooiende trajecten (onder meer in Iddergem) en werd knap zevende in het BK tijdrijden te Denderleeuw.

In 2024 verging het hem een stuk minder maar in 2025 herpakte hij zich zodat hij met een goede mindset naar de nieuwelingen kon overstappen. Dat wierp almaar rijpere ruchten af en hij werd niet eens ongeduldig dat die eerste overwinning zo lang uitbleef. Die kwam er op 5 juli dubbel en dik in Escanaffles, waar hij een uitgebreide kopgroep het slimme nakijken gaf. Het was een mooie stijloefening voor wat hem vijf weken later in Iddergem te beurt zou vallen. Het zal hoegenaamd niet de laatste keer zijn dat hij als grote gevierde op het podium wordt geroepen.