Eliot RICHARD had in Poperinge moeten zijn

 

Eliot Richard behaalde als aspirant géén enkele overwinning, wel twee dozijn keer top tien met als highlight een vierde plaats in het FCWB-kampioenschap te Blandain.

Als neo-nieuweling bleef hij het bij één dozijn en de twaalfde rang op het BK in Putte-Mechelen.

Dat die langverbeide openingszege er zat aan te komen voelde je zo aan maar als vijfde in Pommeroeul, tiende in Temse en vierde in Heestert leek het ook deze lente niet te willen lukken tot hij in Halluin, net over de Franse grens, uitpakte met een triomf  die dubbel en dik kon tellen: La Halluinberg Classic waar hij het haalde van onder anderen Louis Meul (derde), Floris Overmeire (zesde), Sebastien Comes (zevende), Lucaz Raeymaekers (tiende), … voor Eliot een D-day met een gulden randje. Wanneer er een schaap over de dam is dan volgt er gauw een andere en de zaterdag daarop was het weer raak in Bury.

In de GP de Rochefort, de openingsmanche van de Topcompetitie, overleefde hij het demarrerende peloton van 41, waarin hij aanmeerde op een knappe zesde plaats en vorige zondag hield hij voor een vierde plaats in Drieslinter 108 van de 111 concurrenten achter zich. 

Deze almaar beter uit de hoek komende Eliot had ik daags voordien graag aan de slag gezien in de nationale tijdrit van Poperinge maar hij kandideerde niet en deed zichzelf daarmee tekort. Hij koerst uiteraard waar en wanneer hij dat wil maar het is meer bedoeld als een compliment dan als een verwijt dat ik hem graag in Poperinge bezig had gezien. Misschien stak hij er Eliot Siegers naar de kroon voor de vijfde plaats zoniet haalde hij er de top tien als tweede Waal.