Wout van AERT werd vooral door 

Chute en Crash gedwarsboomd

 

Wout van Aert naamtekende halfweg september 2024 bij Visma | Lease a Bike een contract van onbepaalde duur. Hij had er al een verbintenis lopen tot eind 2026. Het klonk als een vaste benoeming die hem de opportuniteit bood om op zijn lauweren te rusten. 

Zo steekt Wout evenwel niet in mekaar. Vorstelijk verloond worden betekende voor hem: zoveel mogelijk in de plaats stellen en zijn palmares verder uitbouwen, het liefst met een triomf in de Ronde van Vlaanderen en/of Paris-Roubaix, die hij op zijn 31ste nog lang niet wilde opgeven.

Ook het WK, waarin hij zowel in 2020 als in 2023 tweede werd, blijft een gegeerde prooi. En niet in het minst zijn loyale betaalheer aan eigen dagzeges en een volgend delirium (Jonas Vingegaard) in de Tour helpen.

 

Na een rimpelloze winter 2025-2026, opgelijst met enkele uitschieters in het veldrijden, zou dat nog haalbaarder worden. De donkerste dagen van de kalender waren hem evenwel niet gunstig gezind. Op 2 januari in de veldrit van Mol sloeg zijn noodlot een zoveelste keer toe. Wout schoof er weg in de sneeuw, plofte pardoes neer en werd met een complexe enkelbreuk opgeraapt. 

Hij moest zich vele weken gedeisd houden, haalde alsnog het Vlaamse seizoenbegin maar werd aan de vooravond van de Omloop (zoals meer anderen) ziek. Weer moest hij zijn planning herzien maar ook dat deed hij met bravoure. In de gegeven omstandigheden mochten een tiende plaats in de Strade Bianche en een bijna dagzege in Tirreno-Adriatico de smaak van de overwinning hebben. In Sanremo moest hij enkel wijken voor Tadej Pogačaren Tom Pidcock.

 

Wout was back en helemaal klaar voor april op zijn niveau. Vooral in Waregem balanceerde hij op de dunne koord tussen winnen en net niet. Hij werd in de laatste meters door Filippo Ganna geremonteerd. Vier dagen later was zijn vierde plaats in de Ronde van Vlaanderen aannemelijker. In Paris-Roubaix kon hij zich als enige bij Pogačar handhaven én te vlug af zijn op de iconische piste. Zo’n uitgelezen kans om zijn monumentaal vijfluik vol te maken krijgt de Sloveense tycoon niet gauw. Dat van Aert hem die buitenkans ontfutselde zal Tadej geeneens erg hebben gevonden.

 

Wout op zijn wolk, waarop hij helaas niet mocht blijven. In de aanloop naar de Tour Auvergne - Rhône-Alpes viel hij met de tijdritfiets hard op de rechterelleboog die infecteerde en die hem, daags na zowaar een dagzege, zowel voor het verdere verloop van het vroegere Critérium du Dauphiné als voor de Tour deed passen. 

Een zoveelste terug naar af die Wout zal trotseren voor een mooie nazomer in de Vuelta en op het WK in Montréal. Het lijkt in zijn geval almaar vanzelfsprekender maar dat is het zelfs voor de Multatuli in hem hoegenaamd niet. Ga er in gedachten maar eens in zijn plaats aan staan. Chute en Crash rijden ook dan mee en hebben het op hem, zelfs tijdens zijn trainingen, gemunt. Fingers crossed dus.

Waar zou Wout van Aert in de hierarchie gestaan hebben met een meer aanvaardbare portie brute pech? Niettemin rolt hij nu reeds, althans volgens mijn persoonlijke berekening, één van de veertig mooiste naoorlogse palmaressen uit. Hij was nochtans geen klassementsrenner en dus leverde hij zich liever uit aan een kansrijkere kompaan, in casu Jonas Vingegaard.