Finn BOES: continu uitblinken is waardevoller dan sporadisch winnen

 

Finn Boes (Herk-de-Stad) grossiert als geen ander in fraaie ereplaatsen. In de Ingooigem Classic (vierde) maakte hij het dozijn vol. Die werden overwegend behaald in de mooiste koersen: vijfde in de GP Jean-Pierre Monseré, zesde in de nationale tijdrit van Poperinge, zesde in de Katjeskoers van Ieper, derde in het VK te Elverdinge, zevende in het Vermarc Project en vierde in de Ingooigem Classic. De zeldzame keren dat hij regionaal aantrad waren dat al evenmin koersjes: zevende in Klein-Sinaai (92 starters) en derde in Nieuwrode (114 starters).

Met één en ander behoort Finn steevast tot de fine fleur van het bouwjaar 2010, zowaar zonder overwinningen, wat niets afdoet aan zijn capaciteiten. Om te sprinten is Finn (nog) niet explosief genoeg, wel al op golvende trajecten die er stilaan aan komen, inzonderheid Herbeumont, Dikkebus en Couvin (waarin hij vorig jaar al tweede werd na Stan Jammaer). Met zijn 55 kg verdeeld over 1,72 m komt hij uit op een BMI van 18,59. Daarmee kun je in een vlakke sprint te weinig aanvangen. Wacht maar tot hij 1,80 meet en (nog) sterk(er) is.

 

Reeds vanaf de aspiranten zette Finn fraaie campagnes neer met een stevige voetafdruk in de kampioenschappen met het Vlaamse als rode draad: derde in 2022 en in 2023, tweede in 2024, zevende in 2025 en dit jaar opnieuw derde. Ook in de PK’s en de BK’s was zijn aanwezigheid opmerkelijk. Het ontbreken van overwinningen ook toen niet als een gemis ervaren.