Adieu Rob Goris,
een schokgolf rolt doorheen wielerland
Rob Goris, in het gezelschap van zijn vriendin Katrien (kleindochter van Rik) Van Looy gisterenavond nog live te gast in het programma Vive Le Vélo van Karl Vannieuwkerke, is vannacht totaal onverwacht aan een hartstilstand overleden in zijn hotel in Frankrijk. Groter kan een contrast niet zijn.
De amper 30-jarige Rob Goris was contractrenner bij Accent Jobs-Willems Veranda’s en zou een hartstilstand hebben gekregen.
Rob stortte zich pas in 2009 op het wielrennen en toonde meteen zijn kunnen. In 2010 werd hij in Hooglede-Gits kampioen van België bij de eliten zonder contract. Le nouveau Ludo Dierckxsens était arrivé... Vanaf 2011 werd hij contractrenner bij Veranda's Willems. In 2012 kwam hij minder uit de verf dan begroot, ook voor hem het moeilijke jaar van de bevestiging zeker?!
In zijn vorig sportleven was hij een begenadigd ijshockeyspeler. Hij kwam uit voor HYC Herentals en was kapitein bij de nationale ploeg.
... en toen werd het stil, heel erg stil, twittert de meest bevoorrechte getuige Karl Vannieuwkerke.
Wie zou ik zijn om daar nog wat aan toe te voegen?
donderdag 5 juli 2012
Ardennenkoers in Harzé-Aywaille
komt minstens twee weken te vroeg
In het zonovergoten Harzé-Aywaille was het gisteren overheerlijk toeven om er een respectabel gedeelte van 's lands beste koersende tieners aan de slag te zien op een ongewoon zwaar parcours. De meesten arriveerden er nog met een grote mond maar vertrokken er enkele uren later met een klein hartje, sommigen zelfs met de staart in het gat. Na de koers zag je overal afgevallen maskers liggen.
Toch moeten de meesten deze ontwikkeling relativeren, zelfs zij die mochten pronken met een knappe uitslag. Want Harzé-Aywaille sluit minstens twee weken te kort aan op de schoolexamens. Dat moet de kalendermaker dringend herbekijken. 18 juli ware dit jaar een mogelijkheid geweest, zelfs al zat die datum geprangd tussen de ploegentijdrit in Borlo (15 juli) en de new Omloop Het Nieuwsblad in Boechoute (22 juli).
De manier waarop Kevin Deltombe met zijn weggezakt vormpeil omsprong, was stichtend. De student latijn-wetenschappen wist bij voorbaat dat een spraakmakend resultaat niet aan de orde kon en zou zijn. Waarom er dan niet het beste van maken en zichzelf eens lekker in de pleuris rijden? Against all odds trok hij al tijdens de lus van 58 km. met Brent Trappeniers in de tegenaanval op de beurtelings uitgebroken Merlijn Decoster (en niet Tom Bosmans zoals ik eerst dacht), Piotr Havik (Ned.), Daan Hoeyberghs, Quentin Jauregui (Fr.), Dylan Kowalski (Fr.) en Mathieu van der Poel (Ned.). Vijf van die zes zouden naderhand, in een andere orde, de beste plaatsen in de uitslag bezetten. Niet Merlijn Decoster, die op dertig kilometer van de finish door krampen overmand werd en de rol moest lossen om naar rang 62 terug te zakken. Toch mag Merlijn, de hogere student voor wie deze loodzware opdracht veertien dagen te vroeg kwam, deze prestatie in de armen sluiten alsof hij zesde werd. Die plaats ging naar zijn clubmaat, de verbazende Tom Bosmans, die al langer een opmerkelijke progressie etaleerde, rukte in de ultieme lokale ronde op om Merlijns stek in te nemen. Deltombe daarentegen werd pas 28ste en reed als een stervende zwaan door de finish 3'24" na de weergaloze eerstejaars Mathieu van der Poel, zoon van Adrie en kleinzoon van Raymond Poulidor. Kevin moet zich vandaag, in riskante weersomstandigheden, niet aan een doorgedreven training onderwerpen. Een beetje losrijden zal ruim volstaan.
Mathias Van Gompel en Nathan Van Hooydonck, beiden nog steeds zestien jaar, handhaafden zich bij de sterk uitgedunde eerste achtervolgers waarin vooral tweedejaars, spurtten voor de zevende plaats. Nathan wil in 2013 opnieuw duelleren met Mathieu van der Poel voor de zege, zoals hij al in 2010 deed als tweedejaarsnieuweling maar waarbij het toen met duidelijk verschil (+2'07") moest afleggen.
De wedstrijd bij de nieuwelingen had veel minder om het lijf en werd pas tijdens de enige pittige lokale ronde van 15 km. in de beslissende plooi gelegd. Dat was een kolfje naar de hand van Vincent Peeters (kleinzoon van Willy In 't Ven) die een kloofje sloeg en niet meer in verlegenheid werd gebracht. Vincent had een minder goede winter in het veld achter de rug en hervatte eind april gretiger dan ooit op de weg. Het leverde hem, meestal op parcoursen die hem niet toelachten, een rits fraaie ereplaatsen op. In Harzé kreeg hij wel zijn plat préféré voorgeschoteld, die hij met klasse en stijl savoureerde. Toch zal zelfs dit hoogstandje er hem niet toe brengen om het veldrijden reeds de rug toe te keren. In de winter van 2012-2013 wil hij daar, als neo-junior, één en ander rechtzetten. Op het podium mocht hij neerkijken op een andere van der Poel, Tim die evenwel geen familie is van Mathieu, en op zijn clubmaat Thomas Demolder, die bevestigde dat hij in de Ardennen inderdaad wat te zoeken heeft. Zij kregen de gevreesde Pascal Eenkhoorn (kampioen van Nederland tijdrijden) klein. Charlie Arimont, voor wie de Ardennen in 2011 nog te hoog waren, werd nu knap negende maar moest toch zijn gele leiderstrui van de Topcompetitie wel (met één puntje) afstaan aan de verrassende Arno Van der Beken, die vijfde werd. Robbe Ghys (dertiende) werd de beste Belgische eerstejaars, erg knap; met dezelfde vorm van de dag als gisteren doet hij volgend mee voor het podium.
Examens of niet toch moeten een respectabel aantal nieuwelingen en junioren, die in Harzé diep door het ijs zakten, voor de spiegel gaan staan om zich af te vragen waarmee ze bezig zijn. Keeping up appearances kan nog net in schaars bezette regionale koersen maar wanneer de afstand oploopt en er komt wat reliëf aan te pas dan gaan ze voor de bijl. Jeugdwielrennen is een ernstige hobby die beroep kan worden maar waarvoor intrinsiek talent lang niet volstaat om zich waar te maken. Er alles voor doen en nog meer voor laten is al even belangrijk. En vooral het koppeke fris te houden door zich enkel in te laten met mensen en dingen waarvan ze effectief beter worden én als persoon én als coureur! Anders zullen zij niet meer zijn dan vluchtige passanten die zelfs door hun intieme aanhangers gedumpt worden.
Overigens is Harzé géén klim- maar wel een Ardennenkoers. Om van klimmen te kunnen spreken heb je cols nodig die, los van het aantal hoogtemeters en stijgingspercentages, minstens tien kilometer lang zijn. En zo'n kanjers vallen in de verste verte niet te bekennen in de Ardennen.
komt minstens twee weken te vroeg
In het zonovergoten Harzé-Aywaille was het gisteren overheerlijk toeven om er een respectabel gedeelte van 's lands beste koersende tieners aan de slag te zien op een ongewoon zwaar parcours. De meesten arriveerden er nog met een grote mond maar vertrokken er enkele uren later met een klein hartje, sommigen zelfs met de staart in het gat. Na de koers zag je overal afgevallen maskers liggen.
Toch moeten de meesten deze ontwikkeling relativeren, zelfs zij die mochten pronken met een knappe uitslag. Want Harzé-Aywaille sluit minstens twee weken te kort aan op de schoolexamens. Dat moet de kalendermaker dringend herbekijken. 18 juli ware dit jaar een mogelijkheid geweest, zelfs al zat die datum geprangd tussen de ploegentijdrit in Borlo (15 juli) en de new Omloop Het Nieuwsblad in Boechoute (22 juli).
De manier waarop Kevin Deltombe met zijn weggezakt vormpeil omsprong, was stichtend. De student latijn-wetenschappen wist bij voorbaat dat een spraakmakend resultaat niet aan de orde kon en zou zijn. Waarom er dan niet het beste van maken en zichzelf eens lekker in de pleuris rijden? Against all odds trok hij al tijdens de lus van 58 km. met Brent Trappeniers in de tegenaanval op de beurtelings uitgebroken Merlijn Decoster (en niet Tom Bosmans zoals ik eerst dacht), Piotr Havik (Ned.), Daan Hoeyberghs, Quentin Jauregui (Fr.), Dylan Kowalski (Fr.) en Mathieu van der Poel (Ned.). Vijf van die zes zouden naderhand, in een andere orde, de beste plaatsen in de uitslag bezetten. Niet Merlijn Decoster, die op dertig kilometer van de finish door krampen overmand werd en de rol moest lossen om naar rang 62 terug te zakken. Toch mag Merlijn, de hogere student voor wie deze loodzware opdracht veertien dagen te vroeg kwam, deze prestatie in de armen sluiten alsof hij zesde werd. Die plaats ging naar zijn clubmaat, de verbazende Tom Bosmans, die al langer een opmerkelijke progressie etaleerde, rukte in de ultieme lokale ronde op om Merlijns stek in te nemen. Deltombe daarentegen werd pas 28ste en reed als een stervende zwaan door de finish 3'24" na de weergaloze eerstejaars Mathieu van der Poel, zoon van Adrie en kleinzoon van Raymond Poulidor. Kevin moet zich vandaag, in riskante weersomstandigheden, niet aan een doorgedreven training onderwerpen. Een beetje losrijden zal ruim volstaan.
Mathias Van Gompel en Nathan Van Hooydonck, beiden nog steeds zestien jaar, handhaafden zich bij de sterk uitgedunde eerste achtervolgers waarin vooral tweedejaars, spurtten voor de zevende plaats. Nathan wil in 2013 opnieuw duelleren met Mathieu van der Poel voor de zege, zoals hij al in 2010 deed als tweedejaarsnieuweling maar waarbij het toen met duidelijk verschil (+2'07") moest afleggen.
De wedstrijd bij de nieuwelingen had veel minder om het lijf en werd pas tijdens de enige pittige lokale ronde van 15 km. in de beslissende plooi gelegd. Dat was een kolfje naar de hand van Vincent Peeters (kleinzoon van Willy In 't Ven) die een kloofje sloeg en niet meer in verlegenheid werd gebracht. Vincent had een minder goede winter in het veld achter de rug en hervatte eind april gretiger dan ooit op de weg. Het leverde hem, meestal op parcoursen die hem niet toelachten, een rits fraaie ereplaatsen op. In Harzé kreeg hij wel zijn plat préféré voorgeschoteld, die hij met klasse en stijl savoureerde. Toch zal zelfs dit hoogstandje er hem niet toe brengen om het veldrijden reeds de rug toe te keren. In de winter van 2012-2013 wil hij daar, als neo-junior, één en ander rechtzetten. Op het podium mocht hij neerkijken op een andere van der Poel, Tim die evenwel geen familie is van Mathieu, en op zijn clubmaat Thomas Demolder, die bevestigde dat hij in de Ardennen inderdaad wat te zoeken heeft. Zij kregen de gevreesde Pascal Eenkhoorn (kampioen van Nederland tijdrijden) klein. Charlie Arimont, voor wie de Ardennen in 2011 nog te hoog waren, werd nu knap negende maar moest toch zijn gele leiderstrui van de Topcompetitie wel (met één puntje) afstaan aan de verrassende Arno Van der Beken, die vijfde werd. Robbe Ghys (dertiende) werd de beste Belgische eerstejaars, erg knap; met dezelfde vorm van de dag als gisteren doet hij volgend mee voor het podium.
Examens of niet toch moeten een respectabel aantal nieuwelingen en junioren, die in Harzé diep door het ijs zakten, voor de spiegel gaan staan om zich af te vragen waarmee ze bezig zijn. Keeping up appearances kan nog net in schaars bezette regionale koersen maar wanneer de afstand oploopt en er komt wat reliëf aan te pas dan gaan ze voor de bijl. Jeugdwielrennen is een ernstige hobby die beroep kan worden maar waarvoor intrinsiek talent lang niet volstaat om zich waar te maken. Er alles voor doen en nog meer voor laten is al even belangrijk. En vooral het koppeke fris te houden door zich enkel in te laten met mensen en dingen waarvan ze effectief beter worden én als persoon én als coureur! Anders zullen zij niet meer zijn dan vluchtige passanten die zelfs door hun intieme aanhangers gedumpt worden.
Overigens is Harzé géén klim- maar wel een Ardennenkoers. Om van klimmen te kunnen spreken heb je cols nodig die, los van het aantal hoogtemeters en stijgingspercentages, minstens tien kilometer lang zijn. En zo'n kanjers vallen in de verste verte niet te bekennen in de Ardennen.
dinsdag 3 juli 2012
Peter Sagan, a new kid on the block
Peter Sagan heeft na zijn allereerste vier dagen in de Tour al twee dagsuccessen behaald. Gisteren moest men naar 1993 teruggrijpen om een nog jongere dagwinnaar terug te vinden. Vandaag is hij de zevende coureur uit de hele geschiedenis die kort vòòr of kort na zijn 22ste verjaardag al twee ritten in de Tour op zijn naam bracht. Waren hem daarin voor onder anderen: Romain Maes (in 1935), Charly Gaul (in 1955), Willy Planckaert (1966), Marino Basso (1967), Ad Wijnands (1981), Eric Vanderaerden (1984),...
Hij werd meteen tot de nieuwe Tourminator gepromoveerd, meer dan een beetje voortvarend toch want de vorige met die koosnaam was ene Lance Armstrong die de Tour zevenmaal op rij won terwijl Peter Sagan als klassementsrenner, als hij dat al zal zijn, in een grote ronde nog alles te bewijzen heeft.
Noem hem liever a new kid on the black, zoals Karl Vannieuwkerke hem zondag raker omschreef.
Peter Sagan is piepjong en geen saaie piet. Zojn triomfen overgiet hij graag met het sausje van het opvallende zegegebaar. Zo refereerde hij Bologne-sur-Mer naar Forrest Gump, het hoofdpersonage uit de gelijknamige film, gespeeld door Tom Hanks. Zijn ploegmaats daagden hem daartoe uit en ze werden op hun wenken bediend. En het publiek, dat hij almaar meer op zijn hand heeft, mag gratis meegenieten.
De eerste Tour van Peter Sagan kan nu al niet meer stuk, er mag nog gebeuren wat er wil. Er zal, indien hij van brute pech gespaard blijft, nog een pak bijkomen. In de puntenstand voor de groene trui telt hij nu reeds 42 punten voorsprong op Fabian Cancellara, 45 op Mark Cavendish en 49 op Edvald Boasson Hagen, in deze zijn enige valabele concurrent die hem in Bologne-sur-Mer ook het dichtst benaderde. En in de betrouwbare Cycling Quotient Ranking schuift hij alweer tachtig punten dichter bij Joaquin Rodriguez. In de loop van deze Tour zoniet op de slotdag wordt hij de officieuze il numero uno mondiale. In het Italiaans ja, want als coureur heeft hij, deel uitmakend van Liquias, deze nationaliteit.
Peter Sagan heeft na zijn allereerste vier dagen in de Tour al twee dagsuccessen behaald. Gisteren moest men naar 1993 teruggrijpen om een nog jongere dagwinnaar terug te vinden. Vandaag is hij de zevende coureur uit de hele geschiedenis die kort vòòr of kort na zijn 22ste verjaardag al twee ritten in de Tour op zijn naam bracht. Waren hem daarin voor onder anderen: Romain Maes (in 1935), Charly Gaul (in 1955), Willy Planckaert (1966), Marino Basso (1967), Ad Wijnands (1981), Eric Vanderaerden (1984),...
Hij werd meteen tot de nieuwe Tourminator gepromoveerd, meer dan een beetje voortvarend toch want de vorige met die koosnaam was ene Lance Armstrong die de Tour zevenmaal op rij won terwijl Peter Sagan als klassementsrenner, als hij dat al zal zijn, in een grote ronde nog alles te bewijzen heeft.
Noem hem liever a new kid on the black, zoals Karl Vannieuwkerke hem zondag raker omschreef.
Peter Sagan is piepjong en geen saaie piet. Zojn triomfen overgiet hij graag met het sausje van het opvallende zegegebaar. Zo refereerde hij Bologne-sur-Mer naar Forrest Gump, het hoofdpersonage uit de gelijknamige film, gespeeld door Tom Hanks. Zijn ploegmaats daagden hem daartoe uit en ze werden op hun wenken bediend. En het publiek, dat hij almaar meer op zijn hand heeft, mag gratis meegenieten.
De eerste Tour van Peter Sagan kan nu al niet meer stuk, er mag nog gebeuren wat er wil. Er zal, indien hij van brute pech gespaard blijft, nog een pak bijkomen. In de puntenstand voor de groene trui telt hij nu reeds 42 punten voorsprong op Fabian Cancellara, 45 op Mark Cavendish en 49 op Edvald Boasson Hagen, in deze zijn enige valabele concurrent die hem in Bologne-sur-Mer ook het dichtst benaderde. En in de betrouwbare Cycling Quotient Ranking schuift hij alweer tachtig punten dichter bij Joaquin Rodriguez. In de loop van deze Tour zoniet op de slotdag wordt hij de officieuze il numero uno mondiale. In het Italiaans ja, want als coureur heeft hij, deel uitmakend van Liquias, deze nationaliteit.
Michael Morkov, de absolute veropenbaring
Fabian Cancellara, Mark Cavendish en vooral Peter Sagan mogen dan nog zo vaak gehuldigd zijn als de verwachte uitblinkers, toch is het de 27-jarige Michael Morkov de absolute veropenbaring van het begin der 99ste Tour.
Ook Morkov is - of wat had je gedacht? - baanrenner van opleiding. Wereldkampioenschappen en zesdaagsen bleken zijn ding. Zo won hij als regérend wereldkampioen ploegkoers en in de trui van Verzekeringen Callant de zesdaagse van Gent in 2009, de middenste van vijf soortgelijke overwinningen. De overige werden behaald in Grenoble (2007 en 2008) en Kopenhagen (2009 en 2010), telkens met Alex Rasmussen als vaste partner en onafscheidelijke gezèl.
Vanaf 2010 wilde hij iets anders maar de omschakeling vergde tijd. Het was pas na het tweemaal (weliswaar anoniem) uitrijden op rij van de Giro (2010 en 2011) dat hij als wegrenner vanaf 2012 in een stroomversnelling geraakte. Het deed hem meteen focussen op de Tour, waarin hij - in tegenstelling tot zijn twee Giro's - geen vluchtige passant wilde zijn. Drie dagen naéén maakte hij van de ontsnapping van de dag deel uit. Het leverde hem de tijdelijke bolletjestrui op en een pak publiciteit voor Team Saxo Bank, dat hem niet evident selecteerde. Neen, Michael Morkov zal op zondag 22 juli niet als winnaar van de bergprijs op het Parijse eindpodium worden geroepen. De kans is veel groter dat hij eind deze week in de Alpen een patat van jewelste incasseert die hem op de rand van de tijdslimiet brengt. Maar het applaus op alle banken dat hij inmiddels heeft genoten, kunnen ze hem alvast niet meer ontnemen. Hij was de eerste smaakmaker van een op kruissnelheid begonnen Tour 2012.
Fabian Cancellara, Mark Cavendish en vooral Peter Sagan mogen dan nog zo vaak gehuldigd zijn als de verwachte uitblinkers, toch is het de 27-jarige Michael Morkov de absolute veropenbaring van het begin der 99ste Tour.
Ook Morkov is - of wat had je gedacht? - baanrenner van opleiding. Wereldkampioenschappen en zesdaagsen bleken zijn ding. Zo won hij als regérend wereldkampioen ploegkoers en in de trui van Verzekeringen Callant de zesdaagse van Gent in 2009, de middenste van vijf soortgelijke overwinningen. De overige werden behaald in Grenoble (2007 en 2008) en Kopenhagen (2009 en 2010), telkens met Alex Rasmussen als vaste partner en onafscheidelijke gezèl.
Vanaf 2010 wilde hij iets anders maar de omschakeling vergde tijd. Het was pas na het tweemaal (weliswaar anoniem) uitrijden op rij van de Giro (2010 en 2011) dat hij als wegrenner vanaf 2012 in een stroomversnelling geraakte. Het deed hem meteen focussen op de Tour, waarin hij - in tegenstelling tot zijn twee Giro's - geen vluchtige passant wilde zijn. Drie dagen naéén maakte hij van de ontsnapping van de dag deel uit. Het leverde hem de tijdelijke bolletjestrui op en een pak publiciteit voor Team Saxo Bank, dat hem niet evident selecteerde. Neen, Michael Morkov zal op zondag 22 juli niet als winnaar van de bergprijs op het Parijse eindpodium worden geroepen. De kans is veel groter dat hij eind deze week in de Alpen een patat van jewelste incasseert die hem op de rand van de tijdslimiet brengt. Maar het applaus op alle banken dat hij inmiddels heeft genoten, kunnen ze hem alvast niet meer ontnemen. Hij was de eerste smaakmaker van een op kruissnelheid begonnen Tour 2012.
maandag 2 juli 2012
Mark Cavendish rukt verder
op in de allertijdse hierarchieën
Mark Cavendish liet er dit jaar iets minder langdurig op wachten als vorig jaar. Toen won hij pas op de vijfde dag (Cap Fréhel) nu al op de tweede. Of het opnieuw de inleiding is van een vijfslager zoals in 2011 is niet uitgesloten want de Brit heeft dit jaar al bij voorbaat afstand genomen van de groene trui omdat zijn team zich vooral toespitst op Bradley Wiggins, een groot kandidaat op de eindzege. Mark krijgt slechts een tweetal vaste assistenten ter beschikking. Die had hij in Tournai niet eens nodig had want hij redde het in zijn dooie eentje tegen de veel beter omringde Andre Greipel, wiens trawanten weliswaar meer arbeid verrichten op de langdurig volhardende drie vrijbuiters van de dag.
Voor de nog maar 26-jarige Mark Cavendish is dit al de 21 dagzege in de Tour. Hij komt daarmee in de allertijdse ranking uit op de zesde plaats na Eddy Merckx (34), Bernard Hinault (28), André Leducq (25). Lance Armstrong en André Darrigade volgen met tweeëntwintig maar worden eerstdaags bijgehaald en overstoken. Zelfs Merckx mag zich niet helemaal buiten schot achten aangezien Cavenish per Tour gemiddeld vier ritten wint en, dit jaar niet meegerekend, zeker nog vijf keer deelneemt. Dat wat betreft zijn spraakmakende aanwezigheid in de Tour.
Ook in de drie grote ronden heeft de Manx Express zich al van mooi plaatsje onder de eeuwige zon verzekerd. Aan zijn 21 dagzeges in de Tour had hij er een dozijn toegevoegd in de Giro en vier in de Vuelta. Dat geeft globaal 37, waarmee hij Freddy Maertens (35) passeert en Rik Van Looy bijhaalt. Amper vier deden nòg beter: Eddy Merckx (64), Mario Cipollini (57), Alessandro Petacchi (48) en Bernard Hinault (40). Of hij ook in deze ranking op het einde van zijn loopbaan de primus-inter-pares zal zijn, is voortvarend maar toch niet totaal uitgesloten. In zijn absolute specialiteit, spurten, is the Sky the limit. Team Sky ziet dat graag gebeuren.
Peter Sagan in het spoor
van Eddy Merckx & Bernard Hinault
Peter Sagan blijft de wereld verbazen. Negentien jaar na Lance Armstrong werd hij de jongste dagwinnaar in de Tour. Op de steile Côte de Seraing was hij de enige die Fabian Cancellara kon volgen én naderhand fluitend oversteken. Dit was ontegensprekelijk zijn mooiste overwinning ooit, niettegenstaande hij er als contractrenner reeds 36 andere had behaald.
Het ontlokte bij de jonge Slowaak geen euforie, eerder ontzag. Zijn spijt dat hij niet overnam, situeerde zich tussen niet willen en niet kunnen. Het was de enige manier om deze precieuze overwinning naar zich toe te trekken. Als snaak kun je je dat veroorloven tegen de (negen jaar oudere) metronoom van dit tijdvak.
Peter Sagan behaalde eerder op het jaar vooral een dagzege in Tirreno-Adriateco, werd vierde in Milano-Sanremo, tweede in Gent-Wevelgem, vijfde in de Ronde van Vlaanderen; won vijf ritten in de Tour of California en vier in de Tour de Suisse en werd aansluitend de evidente kampioen van Slowakije. Sagan had al langer Philippe Gilbert van de tweede plaats verdrongen in de erg betrouwbare Cycling Quotient Ranking. Daarin werd hij enkel nog voorafgegaan door de vlijtige Spanjaard Joaquin Rodriguez, die aan het begin van de Tour (waarvoor hij verstek gaf) nog 555 punten voorsprong telde. Die achterstand is door zijn sterke aanhef in de Tour reeds met negentig punten verminderd. Een dagzege en de definitieve groene trui leveren telkens tachtig punten op maar ook de andere top-tien plaatsen renderen. Het is dus niet uitgesloten dat Peter Sagan aan het eind van de Tour volgens genoemde ranking de numero uno mondiale is. En dat op zijn 22ste. Daarvoor moeten we teruggaan naar de tijd van Eddy Merckx en Bernard Hinault.
van Eddy Merckx & Bernard Hinault
Peter Sagan blijft de wereld verbazen. Negentien jaar na Lance Armstrong werd hij de jongste dagwinnaar in de Tour. Op de steile Côte de Seraing was hij de enige die Fabian Cancellara kon volgen én naderhand fluitend oversteken. Dit was ontegensprekelijk zijn mooiste overwinning ooit, niettegenstaande hij er als contractrenner reeds 36 andere had behaald.
Het ontlokte bij de jonge Slowaak geen euforie, eerder ontzag. Zijn spijt dat hij niet overnam, situeerde zich tussen niet willen en niet kunnen. Het was de enige manier om deze precieuze overwinning naar zich toe te trekken. Als snaak kun je je dat veroorloven tegen de (negen jaar oudere) metronoom van dit tijdvak.
Peter Sagan behaalde eerder op het jaar vooral een dagzege in Tirreno-Adriateco, werd vierde in Milano-Sanremo, tweede in Gent-Wevelgem, vijfde in de Ronde van Vlaanderen; won vijf ritten in de Tour of California en vier in de Tour de Suisse en werd aansluitend de evidente kampioen van Slowakije. Sagan had al langer Philippe Gilbert van de tweede plaats verdrongen in de erg betrouwbare Cycling Quotient Ranking. Daarin werd hij enkel nog voorafgegaan door de vlijtige Spanjaard Joaquin Rodriguez, die aan het begin van de Tour (waarvoor hij verstek gaf) nog 555 punten voorsprong telde. Die achterstand is door zijn sterke aanhef in de Tour reeds met negentig punten verminderd. Een dagzege en de definitieve groene trui leveren telkens tachtig punten op maar ook de andere top-tien plaatsen renderen. Het is dus niet uitgesloten dat Peter Sagan aan het eind van de Tour volgens genoemde ranking de numero uno mondiale is. En dat op zijn 22ste. Daarvoor moeten we teruggaan naar de tijd van Eddy Merckx en Bernard Hinault.
zondag 1 juli 2012
Sander Helven: klaar voor de beroepscategorie
Derde in La Flèche Ardennaise en daarna opeenvolgend winnaar van Romsée-Stavelot-Romsée, Dwars door Limburg en nu ook de Omloop Het Nieuwsblad van en naar Zottegem.
Sander Helven verkeert in de vorm van zijn leven en zijn maand juni promoveerde hem tot één van dé kandidaten voor een overstap naar de beroepscategorie. Het kondigde zich nochtans helemaal anders aan. Maart en april verliepen matig. De Carpathia Couriers Tour (zesde in de openingsrit en in de eindstand) luidde de ommekeer in. In Olympia's Tour zou hij verder finetunen in functie van juni, waarin hij zich wilde profileren als een volwaardige kandidaat voor de beroepscategorie. Daar is hij dus cum laude geslaagd. Maar dat plan leek in duigen te vallen toen hij tijdens de vijfde rit tussen Simpelveld en Buchten zwaar ten val kwam. De kwalijke gevolgen hielden hem volle drie weken van de fiets. Vrijwel vanop nul moest hij herbeginnen.
Sander heeft als coureur, zoals velen, een lange hobbelige weg afgelegd. Soms had het iets van een roetsjbaan. Als aspirant behoorde hij tot de nationale bovenlaag. Als tweedejaarsnieuweling begon hij sterk maar zijn nazomer en herfst verliepen in mineur. De prestatiedruk werd hem te veel. Van lieverlede stapte hij op bij zijn moederclub Balen B.C. om te herbronnen in de luwte van S.V. Deerlijk. Als junior en zeker als belofte mat hij zich een lower profile aan. Papa Theo maalde er niet om en liet zoonlief begaan. Komt allemaal wel goed, evalueerde hij. Hij werd helemaal door de feiten in het gelijk gesteld.
De gunstige ommekeer voltrok zich al vanaf 2011. Donckers Koffie - Jelly Belly was weliswaar niet het geplande overstapje naar de beroepscategorie maar het bood hem wel de gelegenheid om in dat circuit metier op te doen. Doodjammer dat dit niet bekroond werd met de titel en de trui van kampioen van België. In Geel had hij die binnen handbereik tot die sakkerse Tim Declercq als een duiveltje uit een doosje opwipte en op de finishlijn klopte. Zelfs dat aanvaardde Sander sportief en waardig, een ongekende rust was over hem neergedaald. Het was ook niet meer dan een momentopname die zijn overstap naar de beroepscategorie uitstelde want niet Sander maar wel Tim werd door Topsport Vlaanderen gecontracteerd. Géén ramp want uitgesteld is niet verloren. Ovyta-Eijssen-Acrog bood hem daartoe een uitgelezen kans die hij met beide koersbenen greep. Nu nog een valabele kans als contractrenner verwerven en zijn opdracht is volbracht.
De volgende stap is zijn sollicitatie nog meer kracht bijzetten met een spraakmakende prestatie op het wereldkampioenschap voor beloften in Valkenburg, dat zowaar op zijn trainingsparcours wordt gereden. Aan zijn terreinkennis zal het dus niet liggen, wel aan de vorm van de dag.
Sander Helven past perfect in het plaatje van Topsport Vlaanderen of komt er al iets hogers uit de bus?
Derde in La Flèche Ardennaise en daarna opeenvolgend winnaar van Romsée-Stavelot-Romsée, Dwars door Limburg en nu ook de Omloop Het Nieuwsblad van en naar Zottegem.
Sander Helven verkeert in de vorm van zijn leven en zijn maand juni promoveerde hem tot één van dé kandidaten voor een overstap naar de beroepscategorie. Het kondigde zich nochtans helemaal anders aan. Maart en april verliepen matig. De Carpathia Couriers Tour (zesde in de openingsrit en in de eindstand) luidde de ommekeer in. In Olympia's Tour zou hij verder finetunen in functie van juni, waarin hij zich wilde profileren als een volwaardige kandidaat voor de beroepscategorie. Daar is hij dus cum laude geslaagd. Maar dat plan leek in duigen te vallen toen hij tijdens de vijfde rit tussen Simpelveld en Buchten zwaar ten val kwam. De kwalijke gevolgen hielden hem volle drie weken van de fiets. Vrijwel vanop nul moest hij herbeginnen.
Sander heeft als coureur, zoals velen, een lange hobbelige weg afgelegd. Soms had het iets van een roetsjbaan. Als aspirant behoorde hij tot de nationale bovenlaag. Als tweedejaarsnieuweling begon hij sterk maar zijn nazomer en herfst verliepen in mineur. De prestatiedruk werd hem te veel. Van lieverlede stapte hij op bij zijn moederclub Balen B.C. om te herbronnen in de luwte van S.V. Deerlijk. Als junior en zeker als belofte mat hij zich een lower profile aan. Papa Theo maalde er niet om en liet zoonlief begaan. Komt allemaal wel goed, evalueerde hij. Hij werd helemaal door de feiten in het gelijk gesteld.
De gunstige ommekeer voltrok zich al vanaf 2011. Donckers Koffie - Jelly Belly was weliswaar niet het geplande overstapje naar de beroepscategorie maar het bood hem wel de gelegenheid om in dat circuit metier op te doen. Doodjammer dat dit niet bekroond werd met de titel en de trui van kampioen van België. In Geel had hij die binnen handbereik tot die sakkerse Tim Declercq als een duiveltje uit een doosje opwipte en op de finishlijn klopte. Zelfs dat aanvaardde Sander sportief en waardig, een ongekende rust was over hem neergedaald. Het was ook niet meer dan een momentopname die zijn overstap naar de beroepscategorie uitstelde want niet Sander maar wel Tim werd door Topsport Vlaanderen gecontracteerd. Géén ramp want uitgesteld is niet verloren. Ovyta-Eijssen-Acrog bood hem daartoe een uitgelezen kans die hij met beide koersbenen greep. Nu nog een valabele kans als contractrenner verwerven en zijn opdracht is volbracht.
De volgende stap is zijn sollicitatie nog meer kracht bijzetten met een spraakmakende prestatie op het wereldkampioenschap voor beloften in Valkenburg, dat zowaar op zijn trainingsparcours wordt gereden. Aan zijn terreinkennis zal het dus niet liggen, wel aan de vorm van de dag.
Sander Helven past perfect in het plaatje van Topsport Vlaanderen of komt er al iets hogers uit de bus?
Abonneren op:
Posts (Atom)