Sergio Andres HIGUITA,

knap standgehouden na collectieve demonstratie van Education First

Education First is de grote winnaar de Tour of Colombia. Enkel de drie massaspurten (Juan Sebastian Molano van UAD telkens vòòr Alvaro Hodeg van Deceuninck-Quick.Step) ontglipten hen. De rest was voor EF1: de ploegentijdrit, de twee bergritten die Sergio Andres Higuita ook de eindoverwinning opleverden nadat hij de laatste dagzege aan zijn kompaan Daniel Felipe Martinez kon laten. Met hun beidjes overtroffen ze hun illustere landgenoot Egan Bernal. Zelfs de totaal onbekende Jonathan Klever Caicedo wurmde zich nog in de top vijf.

Education First aan bij de topploegen

Het is, niets meer maar ook niets minder, een momentopname aan het prille begin van het seizoen maar alvast één die kan tellen en vertrouwen moet ontlokken voor wat volgt. Education First kan op een verbazend collectief terugvallen. Behalve op Sergio Andres Higuita en Daniel Felipe Martinez kan het voor de klassementen ook terugvallen op Rigoberto Uran, Tejay Van Garderen en Michael Woods. Super dat er zich, naast Ineos en Jumbo, een derde grootmacht lijkt aan te dienen voor de grote ronden.

Education First mikt ook op het ééndagswerk. In dat verband wierf het Magnus Cort (Astana), Ruben Guerreiro (Katusha) en vooral Jens Keukeleire (Lotto-Soudal) aan als sidekicks voor Alberto Bettiol en Sep Vanmarcke. Last but not least is er good old Simon Clarke, niet de revelatie (daar is hij te oud voor) maar de veropenbaring van de lente 2019: tweede in Tour La Provence, achtste in de Strade Bianche, achtste in Tirreno-Adriateco, negende in Milano-Sanremo en bovenal tweede (na Mathieu van der Poel) in de Amstel Gold Race.

Voor de vlakke klassiekers en dagsuccessen in rittenkoersen wordt gerekend op de van Team Ineos overgekomen Kristoffer Halvorsen, de wereldkampioen der beloften in Doha 2016, die er de voorbije drie seizoenen te weinig van bakte en dus nu op revanche uit is.

Wat een weelde voor de slechts 46-jarige algemene manager Jonathan Vaughters, die zich bijzonder opwond over het feit dat er in de Etoile de Bessèges geen enkele medische controle werd georganiseerd. Hij werpt zich al langer op als een kruisvaarder tegen doping. Hij zit nooitt verlegen om een krasse uitspraak meer of minder. Zo orakelde hij dat de Tour of California, bij ontstentenis van overheidssteun, ongeveer evenveel kost als de Tour de France. Jawadde dadde, iedereen keek daarvan op maar wat blijkt: de AMGEN Tour of California wordt in 2020 on hold gezet met weinig kans op een hervatting.

Biniyam GIRMAY:

kent u hem (nog)?

Néén?! U bent lang niet de enige en het is u dus vergeven.

Remco Evenepoel kent hem wèl, de Eritreër was zijn partner in crime op een zeldzame mindere dag in de openingsrit van de prachtige Aubel-Thimister-Stavelot, met wie hij “slechts” driekwart minuut wegreed van de anderen. Loyaal als hij was liet Remco de dagzege aan Biniyam en voor hem wenkte de eindoverwinning. Girmay werd daarin derde en enkele weken later tweede (na het Nederlandse toptalent Enzo Leijnse) in de G.P. Rüebliland (Zwits.). In de beide door Remco gewonnen wereldkampioenschappen (Innsbruck)  eindigde Biniyam nog net in de top vijftien vele minuten na de dubbele Vlaams-Brabantse wereldkampioen.

De Eritreër was hoegenaamd nog niet klaar voor de beroepscategorie. Ook als neo-belofte bleef hij steil onder de verwachtingen. Zelfs in eigen land kon hij geen titel veroveren en in de WK’s in Harrogate werd hij 31ste in de tijdrit en 110de in de wegrit. Ook in de andere uitslagen moest men diep graven om hem terug te vinden. Hij behaalde wel een dagzege in La Tropicale Amissa Bongo (Gabon) en in de Tour du Rwanda. Misschien gaf dat de doorslag voor een tweejarig contract bij het procontinentale Nippo-Delko-Provence. Hij behaalde opnieuw een dagzege in Gabon maar kwam er in de Etoile de Bessèges amper aan te pas zoals plots wel in de Italiaanse openingskoers, de Trofeo Laigueglia, waarin hij met Diego Rosa (Arkea-Samsic) de eerste achtervolger was op de winnende Giulio Ciccone (dagwinnaar in de Giro 2018 en 2019, enkele dagen bolletjestrui in de Tour 2019). Een heuse topprestatie van op 2 april twintig jaar wordende Eritreër, sla er maar de verdere uitslag op na.

Xandro MEURISSE,

is plots een vroege (én winnende) vogel

Foto Gino COGHE

De één heeft al wat meer tijd nodig dan de ander om open te bloeien. Xandro Meurisse was al vijfentwintig jaar toen hij eindelijk een volle kans kon afdwingen bij Wanty-Gobert en nog liep het niet meteen van een leien dakje, in weerwil van podiumplaatsen in de Volta Limburg Classic, de Tour de Luxembourg, de Druivenkoers - Overijse maar vooralsnog geen overwinningen. In 2018 leek dat scenario zich te herhalen tot hij eind augustus “zijn” Druivenkoers won. Je voelde zo aan dat er nog meer goeds in aantocht was. Vanaf 2019 verlegde hij de focus meer naar de klassementswedstrijden en dat bleek een juiste inschatting. In het Critérium du Dauphiné dwong hij zijn selectie af voor de Tour. Hij bedankte met drie top tienen in de daguitslag (vooral sprankelend derde op La Planche des Belles Filles) en als eerst eindigende Belg op de 21ste plaats. Doodjammer dat hij, door un jour sans in de voorlaatste bergrit, zich niet vlot in de top twintig handhaafde, dat moet dan maar in de meest overtreffende trap in 2010 denk je maar dat zal sowieso niet lukken want in januari bereikte hem de onheilstijding dat Circus - Wanty Gobert niet weerhouden werd voor de Tour. Xandro moest dus wat anders verzinnen om van zich te doen spreken en dat liet hij niet wachten. Hij was al meer dan goed in La Marseillaise en in de aansluitende Etoile de Bessèges maar dat verging in het niets bij wat hij in de Vuelta a Murcia voor het voetlicht bracht. Hij schoof mee in de vroege vlucht met tien anderen, die meer dan zestien minuten van het peloton wegreden. Het werd een langdurige maar rendabele namiddag. Op de klim naar Caravaca de la Cruz was hij ontegensprekelijk de beste, waardoor hij voor het eerst in zijn bestaan een leiderspositie te verdedigen kreeg. Dat deed hij met bravoure door in de afsluitende tweede manche vierde te worden. De de Alto Espuma (10,6 km aan gemiddeld 4%), was hem niet te hooggegrepen. Zijn leiderspositie werd niet meer in verlegenheid gebracht en dat moet hem vleugels geven voor de komende opdrachten waardoor het almaar schrijnender zal worden dat zijn tweede Tour de France nog niet voor dit seizoen is. Hij en de zijnen zullen ongetwijfeld wat anders verzinnen om spraakmakend te zijn.

Aleksandr VLASOV,

hou ook hem maar in het oog

Aleksandr Vlasov heeft de tweede rit van Tour de La Provence gewonnen. Tussen Aubagne en de hoogte van La Ciotat hield hij de favorietengroep (waarin vooral Wilco Kelderman, Alexey Lutsenko, Magnu Cort Nielsen, de revelerende Andrea Bagioli (Deceuninck-Quick.Step), Thibaut Pinot, Nairo Quintana, David Gaudu, Pavel Sivakov, …..). 

Niet zomaar een dagzege dus waarmee hij ook lonkt naar de eindzege, waarvoor hij evenwel de Mont-Ventoux tot aan Chalet Reynard zal moeten trotseren en vooral Nairo Quintana bedwingen.

De bijna 24-jarige Rus Aleksandr Vlasov is, bij nader inzien, geen totale verrassing. Jordi Warlop, Steff Cras, Jonas Castrique, Jacob Relaes en Emiel Planckaert kennen hem; zij zagen hem de G.P. Général Patton (Lux.) in 2014 naar zijn pedalen zetten. Als belofte bleef Aleksandr wat hangen maar toen hij in 2018 de Giro voor beloften won en daarna vierde werd in de Tour de l’Avenir was hij waar hij wilde zijn. Het was een beetje verwonderlijk dat hij ook in 2019 nog deel uitmaakte van het procontinentale Gazprom-Rusvelo. Uitstel bleek géén afstel want vanaf dit seizoen maakt hij deel uit van het felbelaagde Astana, waarvoor hij al scoorde in zijn eerste rittenkoers. Vandaag moet blijken of hij die precieuze dagzege kan verlengen in de eindoverwinning. Ik zie hem eerder de turquoise loper uitrollen voor zijn meer beslagen ploegmaat Alexey Lutsenko.  

Sergio Andres HIGUITA,

overwon Egan Arley Bernal al tweemaal

Education First monopoliseert Tour Colombia. Na winst in de ploegentijdrjit en twee verrassende spurtoverwinningen van Juan Sebastian Molano sloeg Sergio Andres Higuita op de voorlaatste dag toe in de eerste rit die er, wat betreft het klassement, echt toe deed. Een sprankelende momentopname, inderdaad, maar wel één die kan tellen. Sergio haalde het op Santa Rosa de Viterbo in een rechtstreeks duel van Tourwinnaar Egan Bernal. Ze hadden een minieme voorsprong op onder anderen Julian Alaphilippe, runner up Daniel Felipe Martinez, Girowinnaar Richard Carapaz, Jhoan Esteban Chaves, ….. 

Julian Alaphilippe en de nog totaal onbekende Noor Torstein Traeen waren de enige Europeanen die zich in die debatten konden moeien. Alaphilippe geeft daarmee duidelijk aan dat hij een klassementsrenner wil blijven en die daarom nièts te zoeken heeft in de Ronde van Vlaanderen.

Sergio Andres Higuita heeft daarmee de eindzege nog niet op zak. Higuita staat niet geïsoleerd maar kan rekenen op Daniel Felipe Martinez en op de nog onbekende Jonathan Klever Caicedo. De slotetappe naar de 3.266 meter hoge Alto El Verjón wordt een spektakelstuk dat – voor zover ik weet – helaas niet op televisie wordt uitgezonden.

Sergio Andres Higuita viel minder op dan zijn generatiegenoot Egan Arley Bernal. Na een opmerkelijke lente 2019 met Equipo Euskadi sloot Education First hem vanaf 1 mei 2019 in de armen. Sergio werd meteen tweede (na Tadej Pogacar) in de Tour of California. Pas begin augustus zag men hem terug met een vierde plaats in de Tour de Pologne. Hij werd opgespaard voor de Vuelta, zijn eerste grote ronde. Een klassement was nog niet aan de orde, wel een dagzege die hij effectief behaalde drie dagen voor het einde in Becerril de la Sierra, waar hij met Primoz Roglic, Alejandro Valverde, Raf Majka en Miguel Angel Lopez op de hielen standhield. In Harrogate wereldkampioen worden bij de beloften lukte hem (vijfde) niet, wel dichte ereplaatsen behalen in Emilia en in Varese. Na een kennelijk perfecte winter opende hij 2020 op eclatante wijze. In Tunja, de thuishaven van Nairo Quintana, werd hij kampioen van Colombia met 1’15” voorsprong op Egan Bernal, Daniel Felipe Martinez, gastrenner Nairo Quintana, Jhoan Esteban Chaves, …..

  

Colombia heeft al langer de aansluiting met de traditionele landen bewerkstelligd. Daarom verdient het minstens één manche in de World Tour. Tour Colombia beantwoordde, qua bezetting en verloop, aan die normen.

Juan Sebastian MOLANO :

nieuwste ster aan het sprintersfirmament?

Sneu voor Alvaro Hodeg dat hij vier en een halve maand na zijn doodsmak in de Tour de l’Eurométropole, de perfecte lead-out van Bert Van Lerberghe niet kon afronden. Misschien is het geen oneer dat hij het moest afleggen tegen Juan Sebastian Molano, met Alexander Kristoff de speerpunt van UAE Team Emirates, waar hij aan zijn tweede campagne begint na drie jaar Manzano - Postobon.

Juan Sebastian is inzake winnen niet aan zijn proefstuk. Hij behaalde in 2016 een dagzege in de Vuelta de Madrid en in Tour Colombia, twee in de Volta ao Alentejo 2017. Ook niet te veronachtzamen zijn derde plaats (na Arnaud Démare en Nacer Bouhanni) in Denain 2017.

In 2018 won hij, als Pan-American kampioen, zeven keer op Chinese bodem en dat volstond een overstap naar het UAE Team, waar hij in 2019 met slechts één dagzege (Tour Colombia) de verwachtingen niet helemaal kon inlossen. Hij reed wel de Vuelta uit maar haalde er, op twee keer na, nooit de eerste honderd van de daguitslag. Hij werd (na Pascal Ackermann) wel tweede in de slotrit van de Tour of Guangxi. Dit jaar moet het wat meer zijn voor de 25-jarige Colombiaan. Misschien werd de toon gezet in Duitama, waar Abraham Olano in 1995, op een veel zwaarder parcours, tot wereldkampioen werd uitgeroepen.

Kevin RIVERA:

nieuwste ster aan het klimmersfirmament?

Kevin Rivera is het zoveelste ruwe diamantje dat Androni Giocattoli - Sidermec tot een juweelke wil slijpen. Hij is er géén zoals er dertien in een dozijn want algmeen manager Gianni Savio stuurde Michele Bartoli op Kevin af voor enkele tests waarbij vooral een enorme longcapaciteit aan het licht kwam. Theorie inderdaad maar absoluut niet te versmaden die data zoals men drie jaar geleden al evenmin deed met die van Egan Bernal en met wie Kevin Rivera behalve een fysieke ook enige visuele gelijkenis vertoont.

This new kid in town is evenwel geen Colombiaan maar een Costa Ricaan zoals Andrey Amador, die zich vooral in de Giro onderscheidde met een dagzege in 2012 gevolgd door een vierde eindplaats in 2015 en een achtste in 2016. Hij versierde, na negen campagnes bij Movistar, op zijn 33ste alsnog een lucratieve overstap naar Team Ineos.

Kevin Rivera won vorige zondag de koninginnenrit van de Tour de Langkawi. Toch komt hij voor de eindzege niet meer in aanmerking want tijdens de voorgaande ritten verloor hij ruim tien minuten. Inzake winnen is hij niet aan zijn proefstuk. In 2017 won hij al een rit en werd hij eindwinnaar der Tour of China II zo ook in de Sibiu Tour 2019 plus drie dagzeges in Tachira.    

Zijn debuut in een grote ronde komt eraan en Luc Schuddinck, de algemene sportkenner die ook het verre wielrennen als weinig anderen kent, ziet in deze pocketklimmer (1,65 meter en 56 kilo) meteen een potentiële kandidaat op de bergprijs van de Giro.