Tom CRABBE: zat dat er niet meteen aan te komen? Toch wel!

Een blasfemie eigenlijk dat ik over Tom Crabbe hier nog niets gebracht heb, temeer ik zijn papa Hans al kende toen zijn zoon bij de aspiranten reed. Zo herinner ik mij 21 mei 2017, de laatste keer dat er aan de Haaghoek in Sint-Kornelis-Horebeke onder het toeziend oog van Peter Van Petegem een koers voor die categorie werd georganiseerd maar waarin Tom helemaal zoek werd gereden. Hans had er geen erg in, kan gebeuren. 

De Let Toms Ustups, één van de velen uit de Baltische staten die van mecenas Francis Van Mechelen de kans kreeg om zich in onze kontreien als renner te ontwikkelen, werd die dag de bejubelde winnaar maar hij koerst al niet meer sinds 2021. Zo zie je maar hoe futiel dergelijke  momentopnames kunnen zijn. Corentin Delhaye, dat seizoen vèruit de best prestérende van het bouwjaar 2005, koerst ook al niet meer.

 

Maar de insteek was Tom Crabbe. Hij behaalde bij de 13-jarige aspiranten een sant in eigen Merchtem naast elf andere top vijven waaronder het PK (derde) en het VK (vierde). Bij de 14-jarigen werd hij tweede (na Chepe Flussie) in de openingskoers te Boortmeerbeek. 

Als nieuweling in 2020 en 2021 zat ook Tom met Covid-19 opgescheept met een late dichtste ereplaats in Herne als enig vermeldenswaardig feit.

 

Niet het schrijnend competitietekort maar vooral zijn toelating tot de Topsport-school (richting Moderne Talen) voerde hem naar de Blaarmeersen, waar hij bescheiden van wal stak door zesmaal rond de tiende plaats te eindigen in de diverse BK’s. Het was zijn verkenningsronde want tijdens de winter 2022-2023 kwam hij er voor elk podium in aanmerking en op dat van de keirin stond hij zowaar op het hoogste schavotje met zijn goede vriend Stan Dens als voornaamste accessiet en met wie hij in de Gentse Toekomstzesdaagse tweede werd na Jasper Bertels - Milan Van den Haute. 

Het jaar daarop werden Tom en Stan vierde. Ze hadden hun switch naar de weg kennelijk al ingezet. Tijdens de zomer had Tom met Milan Van den Haute nog zilver behaald op het WK madison in Cali (Col.), waar Matthew Brennan - Ben Wiggins wonnen.

 

Tom kwam in 2024 als neo-belofte uit voor het continentale Bingoal WB Devo Team. Een derde plaats (na Sente Sentjens en Senne Hulsmans) op het BK in het snikhete Brasschaat, waar hij de sprint nochtans inleidde voor zijn kompaan Joes Oosterlinck die evenwel stilviel. Twee dagzeges in de aansluitende Ronde van Vlaams-Brabant daarbovenop vormden de hoekstenen van zijn overstap naar Team Flanders - Baloise. 

 

2025 werd meer dan een leerjaar met dichtste ereplaatsen in Helchteren (waar Simon Dehairs won) en in de tweede rit van de Tour of Britain (Olav Kooij won). Bovenal was er zijn titel in de afvalling op het EK in Anadia (Portugal). In die hoedanigheid werd hij voor de Gentse zesdaagse gekoppeld aan de Brit Mark Stewart. Ze werden zevende in het algemeen maar focusten zich vooral op de sprintnummers (baanronde en 500 meter) waarvan Tom er een dozijn won. 

Het waren mooie stijloefeningen om 2,5 maanden later toe te slaan op de openingsdag van de Etoile de Bessèges in Bellegarde, waar Tom de onklopbaar geachte Lukáš Kubiš afgetekend over de knie legde. Met die Slovaak had Crabbe nog een eitje te pellen. Snode Lukáš had Tom in een kansrijke positie in de laatste bocht van de tweede rit der Tour of Denmark gekwakt zodat hij bijna letterlijk naar de zesde plaats terugviel. Bijna een half jaar later had dit de zoete smaak van de sportieve revanche. In die euforie zeker niet te veronachtzamen: kompaan en ontsnappingskoning Victor Vercouillie had in Bellegarde voor Tom op onnavolg-bare wijze de rode loper uitgerold. Tom had het Viktor even graag had gegund als zichzelf.