In mijn Allertijdse ranking van de internationale kampioenschappen veldrijden

Mathieu van der POEL voor àltijd 

dé primus inter pares

 

Eric De Vlaeminck de titelkeizer, Rolf Wolfshohl de (volgens mijn barema)  puntenkoning. Mathieu van der Poel passeerde gisteren beiden.

 

Rolf Wolfshohl, die op 18 september 2024 overleed, begon er al op zijn 18de aan met een 7de plaats in Edelare 1957 en sloot op zijn 36ste af als 8ste in Melchnau (Zwits.) 1975. Beide monumenta worden overbrugd door drie regenboogtruien (Tolosa 1960, Hannover 1961 en Calais 1963), zes tweede en vier derde plaatsen. Net als Wout en Mathieu was hij ook een uitmuntend wegrenner die ei zo na Liège-Bastogne-Liège 1962 (tweede na Jef Planckaert) en Milano-Sanremo 1963 (in een centimeterspurt geklopt door Joseph Groussard) won en effectief de Vuelta van 1965 (vòòr zijn notoire kopman Raymond Poulidor). Daarenboven behaalde hij twee dagzeges in de Tour, waarin hij in 1968 uitkwam op de 8ste plaats maar die hij zonder die jour sans (van Saint-Etienne naar Grenoble) kon gewonnen hebben.

 

De illustere Kölner brak, samen met de Italiaan Renato Longo, de Franse hegemonie van de vroege jaren vijftig. Beiden werden naderhand verdrongen door de absolute grootmeester Eric De Vlaeminck, die zeven regenboogtruien veroverde en het zouden er, indien hij de zelfcontrole niet had verloren, nog beduidend meer kunnen zijn. Intussen zijn we de huppelende generaal ook als mens helaas reeds tien jaar kwijt. 

 

In de top 10 der 94 voorbije internationale kampioenschappen doken meer illustere wegrenners op, onder wie zelfs vijf Tourwinnaars: Maurice Dewaele, Nicolas Frantz, Charly Gaul, Sylveer Maes (winnaar van het Critérium International in 1933), Jean Robic (wereldkampioen in 1950) en één WK op de weg, Georges Ronsse.

 

Last but not least is er Robert Vermeire, een notoire veldrijder die in mijn ranking niet eens de top 50 haalt omdat hij pas op zijn 35ste een proflicentie nam nadat hij bij de amateurs tussen 1969 en 1977 vijfmaal wereldkampioen, twee keer tweede en één keer derde werd. In die jaren zou hij ook bij de profs telkens voor de top vijf in aanmerking zijn gekomen zoals hij nog gedateerd deed in 1979 (3de), 1980 (8ste), 1981 (6de), 1982 (4de), 1983 (6de), 1984 (4de) en 1986 (10de). Voor zijn niet door iedereen begrepen keuze om zo langdurig amateur te blijven had Robert zijn goede redenen. Indien hij op de normale leeftijd prof was geworden dan stond hij in de hierarchie in (de buurt van) de top 10.

Onderstaande allertijdse WK-ranking werd bekomen door de optelling van de respectieve top 10 van de 76 wereldkampioenschappen (vanaf 1950) en 18 Crité-riums Internationals (1924-1949) door toekenning van 125 75 50 40 30 25 20 15 10 5 punten.

1	van der POEL Mathieu	Ned.	1155
2	Wolfshohl Rolf	D.	1060
3	Zweifel Albert	Zwits.	1050
4	Dufraisse André	Fr.	1015
5	De Vlaeminck Eric	B.	995
6	Longo Renato	It.	935
7	Vervecken Erwin	B.	820
8	Nys Sven	B.	805
9	Rondeaux Roger	Fr.	800
10	Van Aert Wout	B.	790
11	van der Poel Adrie	Ned.	780
12	De Clercq Mario	B.	650
13	Liboton Roland	B.	605
14	Van Damme Albert	B.	535
15	Stybar Zdenek	Tsj.	525
16	Frischknecht Peter	Zwits.	480
	Wellens Bart	B.	480
18	Oubron Robert	Fr.	470
19	Thaler Klaus-Peter	D.	470
20	Stamsnijder Hennie	Ned.	455
21	van der Haar Lars	Ned.	430
22	Foucaux Camille	Fr.	400
	Pontoni Daniele	It.	400
24	Gretener Herman	Zwits.	375
25	Groenendaal Richard	Ned.	365
26	Pauwels Kevin	B.	345
27	Severini Amerigo	It.	340
28	Vaast Charles	Fr.	330
29	Robic Jean	Fr.	325
30	Jodet Pierre	Fr.	320
31	Vanthourenhout Michael	B.	310
32	Vantornout Klaas	B.	280
33	Albert Niels	B.	265
34	Seynaeve Maurice	B.	265
35	Declercq Roger	B.	260
36	Aerts Toon	B.	255
37	Mourey Francis	Fr.	250
38	De Vlaeminck Roger	B.	240
	Pidcock Tom	Gr.-Br.	240
40	Simunek Radomir	Tsj.	235
	Vermassen Kamiel	B.	235