Winnaar van de Tour de Himmelfart (Den.) 

Internationale stroomversnelling 

van de flamboyante Louis MEUL

 

 

In 2025 reden er in België van het bouwjaar 2011 een stuk of vijf rapper dan Louis Meul en volgens mijn bijhorende ranking waren het er dat zelfs dubbel zoveel.

Et alors?! Louis neemt zichzelf als de maat van de eigen dingen en beseft dat hij in 2025 op twee wielen aanzienlijke progressie boekte. Dat het in 2026 nog meer en beter zou zijn, dat wilde hij niet meteen gezegd hebben al laaide er in zijn binnenste een ingetogen ambitie op.

Na anderhalve maand staat al vast: het zàl meer en beter zijn, meer zelfs het is het al.

Aan de basis lag een derde plaats in de La Halluinberg Classic (Fr.). Daarna was er volgens zijn kunnen een matige vijftiende plaats op het BK tijdrijden in Maarkedal, die de beoogde top tien was geweest indien hij de laatste bocht niet fout had genomen. Zijn gedachten zaten dan al bij het Oost-Vlaamse PK in Munte de week daarop, dat hij op grootse wijze won. 

In de kakelverse Oost-Vlaamse trui zou hij helaas niet veel vinden in het reliëfloze Elverdinge, al zorgde de strakke wind daar toch voor een pittige koers. Louis nam (in positieve zin) de vlucht vooruit naar de driedaagse Tour de Himmelfart (Den.) met vijf opeenvolgende onderdelen, een kolfje naar zijn pedalen.

Het winnen van de Tour de Himmelfart géén walk in the park. Louis had als tweede in de openingsrit van meet af aan een uitstekende uitgangspositie met 1’30” boni op de anderen. De gravelrit deed hem meer goed dan kwaad. De leider in de tussenstand ging ervan tussen. In de tijdrit, die zijn werkpunt blijft, beperkte Louis (16de) het tijdsverlies maar zijn voorsprong in de tussenstand halveerde. Met nog 45” boni begon hij aan de zware kroonrit van zowaar 97 km. Louis was de eyecatcher, die meteen twee vrijbuiters almaar verder zag wegrijden. Eén van hen werd virtueel leider maar Louis zette dat als een beslagen ervaringsdeskundige recht met de bestorming van de stevige hellingen waarmee hij op de samenspannende Denen tot een goeie minuut terugkeerde en zo 20” overhield in de eindafrekening. 

Masterclass waarvoor hij kon terugvallen op een grote motor die verbazend traag aan toerental inboet, dat bij herhaling almaar veelbelovender zal zijn voor zijn toekomst.

 

Het wordt in de armen gesloten als een numoment, niet als een monument. Een mijlpaal is het wel, zoals er meer waren tijdens deze lente. Ook deze hoeradagen brengen Louis niet aan het zweven. De komende periode wil hij bovenal een uitmuntende student (zelfgekozen latijn-wiskunde) zijn. Papa Kristof (docent en journalist bij Sporza) en mama Charlotte (docente) moeten hem niet eens aanporren.

 

Hamvraag: lopen of koersen?

Er graag nog eens aan herinneren dat Louis niet voor één sportgat te vangen is. Zo won hij half oktober 2025 met AC Eendracht Aalst de eerste manche van de CrossCup in Berlare, een estafette waarin hij de snelste tijd klokte. In de tweede manche eind oktober trapte iemand Louis’ spike uit in de eerste bocht. Hij werd niettemin derde op één been, pardon op één schoen en één kous maar het kostte wel kostbare punten in de tussenstand.

Vanaf dan was het simpel: het gashendel open en feilloos rennen voor een indrukwekkende reeks: Belgisch kampioen in Hulshout, Oost-Vlaams kampioen in Oudenaarde, winst na een indrukwekkende solo in de derde manche van de CrossCup in Hannut, waardoor hij weer leider werd in de tussenstand. 

Als sorbet veroverde hij de Belgische titel crossduatlon (3 km lopen, 7 km mountainbiken en nog eens 3 km lopen), een kolfje naar zijn benen.

 

Zondag 15 februari sloeg hij een dubbelslag in Diest: dag- en eindwinnaar van de CrossCup. Louis bekroonde er zowaar in de sprint zijn gedoseerde droomwinter: achtmaal knallen in vijf maanden in een regie van Christophe Roosen, zijn looptrainer. Vanaf februari nam Dimitri Peyskens het als wielertrainer over met andere accenten op dezelfde filosofie van duurzaam groeien. Ik denk dat beide mentors glimmen van trots wanneer hun poulain ter sprake komt.

 

En alsof de variatie nog niet volstond werd Louis op de dag van de Katjeskoers in Flanders Fields (Ieper) “slechts” derde in het BK triatlon door een mindere beurt in het zwemmen.

 

Intussen had hij zijn debuut gemaakt bij de nieuwelingen. De omschakeling van atleet naar renner werd omzichtig genomen. Eerst wat rust en dan, met een tweedaagse stage in Waregem als aanhef, stelselmatig opbouwen en dat blijkt nu allemaal perfect uitgekiend.

 

En wat doet Louis nu eigenlijk het liefst: lopen of koersen? Dwing hem (nog) niet tot een onomkeerbaar antwoord!

Wel onomkeerbaar zijn de vele vriendschappen in de koers, in de atletiek, in de triatlon, ... die kunnen ze hem al zeker niet meer afnemen en wie weet wat er nog allemaal bijkomt.