Het vlaggenschip

van het baanwielrennen:

 de Achtervolging, la Poursuite, 

 the Pursuit, die Erfolgung  

smeltkroes van kampioenen

Het is, niets meer / niets minder, een persoonlijke mening maar voor mij is de achtervolging de mooiste want de puurste baandiscipline die als geen ander de waardeverhoudingen op een exact rijtje zet. De erelijst van het wereldkampioenschap achtervolging is een bloemlezing die bulkt van ronkende namen.

Het eerste podium stelde weinig voor. Fausto Coppi bracht daar vanaf 1947 grondig verandering in, al werd hij in 1948 door Gerrit Schulte van een loepzuivere hattrick gehouden.

Antonio Bevilacqua (die na tweede plaatsen in de Primavera en in ILombardia Paris-Roubaix had gewonnen en Koblet klopte in 1951) en Sydney Patterson (de Australiër die Bevilacqua in 1952 verdrong) zorgden vanaf 1950 voor de eerste revisiteds en Guido Messina voor de eerste hattrick vanaf 1954, waarvoor hij Koblet in 1954 en de kakelverse werelduurrecordhouder Jacques Anquetil in 1956 moest verslaan. Messina was weinig aan zet op de weg.

Bizar dat Hugo Koblet noch Jacques Anquetil geen wereldkampioen achtervolging werden, misschien was de inspanning hem te kort en te heftig.

Leandro Faggin en Hugh Porter waren de strafsten: de Italiaan werd vanaf 1963 bijna (niet in 1964 met ondank aan Ferdinand Bracke) viermaal op een rij wereldkampioen en ook nog drie keer tweede en derde; de Brit geraakte wel aan vier keer maar moest er in 1969 (Bracke) en in 1971 (Baert) tussen laten.

Henk Nijdam (1962), Tiemen Groen (1967) en Dirk Baert (1971) wens ik in één beeld te vatten. Zij wurmden zich totaal onverwacht tussen die giganten, van wie ze Faggin en Porter in een rechtstreeks duel klopten. Vooral de prestatie van de Waregemnaar, die tijdens zijn jeugd kinderverlamming overwon, was buitenaards en genoot véél te weinig erkenning.

Roy Schuiten leek halfweg de jaren zeventig Faggin en Porter naar de kroon te kunnen steken. Toen hij in 1974 en 1975 ook de G.P. des Nations won, leek hij een valabele kandidaat op het werelduurrecord maar nadat twee pogingen strandden, werd hij een modale coureur.

Van dan af begon de versnippering met nogal wat éénmalige winnaars (onder wie Francesco Moser in 1976 en Bert Oosterbosch in 1979)  dan dubbele winnaars van wie ik er Gregor Braun (tweede in de Ronde van Vlaanderen 1978), Chris Boardman en de Zuid-Afrikaan Robert Bartko uitpik omdat zij eerst Olympisch kampioen werden. De Noor Hans-Henrik Oersted leek de laatste te zijn die nog driemaal (1984, 1985 en 1987) won en ook driemaal tweede en tweemaal derde werd. De Brit Graeme Obree was een gênant curiosum, in schril contrast met Bradley Wiggins (2003, 2007 en 2008), die eerst tweemaal Olympisch kampioen (in Athene 2004 en Peking 2008) werd én daarna Tourwinnaar. 

Met Filippo Ganna stond er vanaf 2016 nog eens een duurzame wereldkampioen op. Verbazend dat hij door de snel weer in de anonimiteit terugkerende Amerikaan Jordan Kerby van een vierslager werd afgehouden. Met daarenboven de tweevoudige verbetering van het wereldrecord achtervolging tijdens de Wereldbeker in Minsk (Wit-Rusland) op 3 november 2019 verwierf Ganna nog meer aanzien in de 74-jarige geschiedenis van het mondiale achtervolgingstornooi, dat na 2008 niet behouden werd als Olympische discipline, een lelijke kronkel in de UCI-hoofden, hen opgedrongen door het schoonmoederlijke International Olympic Committee.

De jongste decennia geraakten de baanwereldkampioenschappen ondergesneeuwd door ongunstige en vaak wisselende datums op onmogelijke uren die helaas geen juiste weg meer vinden op de overvolle kalender en moet bovendien rekening houden met de inteelt van de Wereldbeker, waaraan men beter de regenboogtrui zou verbinden. 

Vroeger was het, ja daar gaan we wéér, zovéél béter toen de wereldkampioenschappen op de baan meer een geheel vormden met die van de weg. Toppers als Patrick Sercu(snelheid), Ferdinand Bracke (achtervolging), Leo Proost, Paul Depaepe, Romain Deloof en Théo Verschueren (halve fond) hielden de mensen in de vooravond aan hun onooglijk zwart-wit teveetje in de ban van een compact spektakel van de hoogste plank.

Filippo Ganna

hardrijder par excellence

Nooit ijlde een coureur een achtervolging van vier kilometer sneller af dan de 23-jarige Italiaan Filippo Ganna op zondag 3 november 2019 deed. 

De regérende wereldkampioen achtervolging (ook in 2016 en 2018) realiseerde het niet één maar twéé (!) keer op dezelfde dag: in de kwalificaties (4'04"252) respectievelijk (amper drie uur later) in de finale (4'02"647) van de Wereldbeker in Minsk (Wit-Rusland).

De bijna 29-jarige unknown Ashton Lambie is daarmee van de tabellen geveegd: de Amerikaan liet in september tijdens de Panamerikaanse Spelen 4'05"423  afdrukken in Bolivia  op 2.500 meter hoogte, wat hem een onmiskenbaar voordeel bezorgde.

Filippo Ganna, un célèbre pistier inconnu? Niet voor insiders die verder kijken dan hun neus lang is! Ook in de tijdritten was Filippo een notoire uitblinker, al moest hij als tiener zijn meerdere erkennen in de zeven weken jongere Duitser Lennard Kämna. In 2017 verhinderde de Australiër Jordan Kerby in Hong Kong dat Ganna viermaal op een rij wereldkampioen achtervolging werd. 

Ganna verbreedde zijn horizonten door in 2016 Paris-Roubaix u23 te winnen. Jenthe Biermans (vijfde), Edward Planckaert (zevende) en Piet Allegaert (negende) waren bevoorrechte getuigen. Vanaf 2018 schakelde Ganna verder om naar de weg, al werd hij in het kampioenschap van Italië tijdrijden nog geklopt door Gianni Moscon.

Na zijn derde wereldtitel in februari 2019 zette Ganna een steile opmars in als tijdrijder: tiende in Tirreno-Adriateco, derde in Romandië, winnaar in de BinckBank Tour. Op het EK in Alkmaar kon hij zich (‘slechts’ zesde) minder doorzetten maar des te meer  op het WK in Harrogate, waar hij derde werd na Rohan Dennis (-1’08”) en na Remco Evenepoel (-47”). Het drukt een zoveelste keer het gigantosche vermogen uit van de Vlaams-Brabander, die zich parmantig tussen de twee absolute grootheden van het hardrijden kon wurmen. Die Filippo Ganna mag zeker ook aanzien worden als een potentiële kandidaat om het werelduurrecord van Victor Campenaerts aan te vallen. Het is bijna evident dat de Piemontees vanaf 2019 deel uitmaakte van Team Ineos.

Milan Paulus

géén boskabouter en méér dan éénoog 

in het land der blinden van het bouwjaar 2001

De lichting van het bouwjaar 2001 is in het algemeen het tegenovergestelde van een grand cru. In de Nations Cup bloost België als titelverdediger met een schamele elfde plaats, tien rangen lager dan in 2018 met het diamanten trio Remco Evenepoel - Ilan Van Wilder - Xandres Vervloesem. In de individuele ranking 2019 van procyclingstats.com vindt men Jago Willems als eerste Belg terug op positie 31. Ook Ramses Debruyne (éérstejaars!), Milan Paulus en Lennert Van Eetvelt halen (net) de top veertig. En dat in een ranking waarin België een vol dozijn wedstrijden met het 1.1 - en drie met het 2.1. - label heeft, waarvan slechts één overwinning binnen de landsgrenzen bleef met  Emile Brouwers in La Philippe Gilbert.

Toch werd niet hij maar wel Milan Paulus de forward van de WK-selectie. Bij hem had ik al meteen door dat hij geen coureurke was van dertien in een dozijn. Reeds van bij de nieuwelingen koerste hij meer prestatie- dan resultaatgericht en dat wierp zijn rijpe vruchten af: Milan schoof zijn limieten almaar verder voor zich uit met een wk-selectie als rechtmatige beloning. Vaak moest hij daarvoor niet winnen, al was de Ardennenkoers van Vresse-sur-Semois een parel.

Milan boekte ook aanzienlijke progressie in het tijdrijden. De beste zijn na éérstejaars (!) Lars Van Ryckeghem (-16”) had hij niet voor mogelijk gehouden. 

In het buitenland waren zijn top tienen in de Classique des Alpes (vijfde), in de Ain Bugey Valromey Tour (derde!) en in de Giro della Lunigiana (zevende) hem nòg méér waard.

Hij was meteen incontournable in de Vlaamse selectie voor het wereldkampioenschap, waar hij de beoogde top tien waarmaakte.

Overweldigend is het allemaal (nog) niet maar besef dat er bij Milan, die het héle seizoen als ... 17-jarige doormaakte, nog véél rek op zit, veel meer dan bijvoorbeeld op de volgroeide Amerikaanse wereldkampioen Quinn Simmons, die in het loodzware en verzopen Harrogate geen twee minuten van hem wegreed. Milan eindigde trouwens op amper twaalf seconden van het podium. 

Eén en ander leverde hem een precieuze stek op in de SEG Racing Academy, waarin hij zijn landgenoten Jordi Meeus en Stan Van Tricht terugvindt. Hij krijgt er al de tijd die hij nodig heeft om uit te groeien tot de coureur die hij zo graag wil zijn.

 Julian Alaphilippe 

 rijdt in 2020 een àndere Tour 

Onwaarschijnlijk toch dat het al 34 jaar geleden (Bernard Hinault) is dat een Fransman de grote ronde van zijn land heeft gewonnen en nòg ongewoner dan dat het reeds 43 jaar geleden (Lucien Van Impe) is dat er een Belg won.

Kan Julian Alaphilippe na 35 jaar de ban breken?

“Néén!”, liet hij tijdens de voorstelling van de Tour 2020 weten.

Men kent de plot van 2019. Na zijn hoogstandje in Epernay kwam Julian in het bezit van de gele trui, die hem na de gewonnen tijdrit in Pau nog steviger om de lenden zat. Het zette hem niet aan het dromen over een eindzege maar het kleinood zomaar loslaten was al evenmin een optie. Hij werd uiteindelijk vijfde en in combinatie met het vele wat eraan voorafging, leek hem tot dé renner van 2019 te promoveren maar tijdens de nazomer en de herfst kon hij zich niet herzetten van veertien dagen hardnekkig verdedigen van de gele trui annex de plichtplegingen. Dat schrééuwt om een andere aanpak niet zozeer qua indeling van het seizoen maar wel van de Tour, op zijn leest geschoeid maar waarin de derde week er opnieuw teveel aan zal zijn. En vanuit die realiteit zal hij er zijn favoriete koersen niet zomaar voor laten vallen maar opteren voor een copy paste van Sean Kelly en Laurent Jalabert, vierde in 1985 respectievelijk 1995 met de groene trui daarbovenop. Julian Alaphilippe overstijgt hen als klimmer en het zou dus  jammer zijn indien  het tijdklassement zou laten varen, zoals hij wel doet met het Sagan-klassement, op basis van tussenspurten). Het zal Alaphilippe initieel om dagzeges te doen zijn want voor een volle focus op de definitieve gele trui heeft hij meer tijd en ander personeel nodig.

 “De Tour willen winnen is geen kwestie van maanden, maar van jàren en van omringd zijn door meer specifieke helpers”, een inschatting die Patrick Lefevere deelt en die zijn absolute kopman aanbevéélt om dat nog twee seizoenen on hold te zetten. Eerst wacht hem na Milano-Sanremo (die hij al won), Liège-Bastogne-Liège en de Giro di Lombardia (in beide werd hij al tweede) het vierde monument, de Ronde van Vlaanderen, die hem moet liggen maar dat dacht ook Laurent Jalabert tot hij op de Berendries een dreun incasseerde die hij nooit meer te boven kwam. Benieuwd of Julian Alaphilippe beter matcht met Vlaanderens (zelfverklaarde) mooiste. Het vijfde monument, Paris-Roubaix, komt niet eens ter sprake, voorlopig of definitief. Ook de Strade Bianche, de Amstel Gold Race en la Flèche Wallonne blijven dierbare objectieven, naast dagzeges (én klassementen) in de kortere rittenkoersen van de World Tour.

Michel Wuyts verhéérlijkt 
Pidcock en schoffeert 
schaamteloos Eekhoff

Laat dit duidelijk zijn: ik ben een grote fan van Michel Wuyts’ gesproken en geschreven woord. Toch ben ik het lang niet altijd ééns met hem en zeker niet met zijn column van dit weekend in Het Laatste Nieuws.

De voortvarende verheerlijking van Thomas Pidcock, tot daar aan toe maar het irriteert mij mateloos dat hij wat verder niet kan nalaten om het te hebben over “de hemeltergende beschutting waarvan Nils Eekhoff 2’40” genoot”. Wablief: ge-noot?! Had die Nederlandse jongen er misschien voor gekozen om op een door de organisatie onbeveiligde plek in andermans val te worden meegesleurd en veel tijd te verliezen zodat hij achter de volgwagen in het peloton kon terugkeren? Hoevelen deden dat al vòòr hem in andere koersen? Wuyts was oneindig milder toen Movistar in de Vuelta het peloton op een lint trok en een minuut wegreed van een groep met de gevallen Primoz Roglic en Miguel Angel López. De jury had besloten om de volgwagens niet weg te halen tussen de groepen in, waardoor de pechvogels makkelijker konden terugkeren. Was dat géén hemeltergende ingreep dan? Wat mij betreft nièt. Indien het van mij afhing dan zou èlke coureur na pech zelfs aan de volgwagen mogen hangen in plaats van extra gestraft te worden. Voor mij en zoveel andere rechtgeaarde wielerfans is Nils Eekhoff de rechtmatige wereldkampioen van 2019 bij de beloften, hij en nièmand anders! Zijn verbanning bracht met zich dat Thomas Pidcock de laagste podiumtrede mocht bezetten. Zou dàt niet meegespeeld hebben in zijn organiserende thuisland?

Thomas Pidcock is dus Michel Wuyts’ nieuwe God, die het veldrijden uit de regionale sleur moet halen. Daarbij maakt Wuyts evenwel een volgende uitschuiver. Hij vond zowaar dat Sven Nys doortastender had moet onderhandelen om Pidcock deel te laten uitmaken van Telenet-Baloise. Hebben die met Toon Aerts, Quinten Hermans en Lars van der Haar nog niet voldoende betere crossers in huis? Het veldrijden zal het als ploegsport niet redden. Er moeten meer individualiteiten opstaan zoals bij de vrouwen. Waarom kan men bijvoorbeeld niet eisen dat elk World Tour Team een veldrijder in stelling brengt? Dat zou wat geven en oneindig meer dan de huidige schraalheid van het wekelijkse déjà vu.

Of Thomas Pidcock, nu Wout Van Aert en Mathieu van der Poel zich wijselijk meer op de weg richten,  de nieuwe Messias van het veldrijden wordt? Het zou kunnen maar ik heb mijn twijfels, he’s too British en het mangelt hem (I’m very sorry) aan verstaanbare luciditeit. Doe mij toch maar de onbevangen eenvoud en de klare taal van de Bavikhoofse jongen Eli Iserbyt.

De allrounder in 

Michiel Lambrecht

Michiel Lambrecht wil tot nader order zijn meerdere (h)erkennen in Noah Detalle, Alec Segaert, Cian Uijtdebroeks en Dries Verstappen maar in feite is dat het beste wat hem kon overkomen want zo kan hij zich koesteren in de luwte die hem toefluistert “alles mag, niets moet”. In 2020 zal dat niet anders zijn, waarom zou het? Inzake lichaamsvolume en spiermassa is hij nog volop aan een inhaalbeweging bezig.

Negen overwinningen uit dubbel zoveel ereplaatsen, een jonge mens wordt er blij van temeer ook de zeven regionale successen (met een zege in Oostrozebeke als highlight) stuk voor stuk meerwaarde hadden met gemiddeld 66 deelnemers. Uiteraard worden die overstegen door triomfen in de Rund um Düren (D.), daags na zijn vijfde plaats in de Omloop van Noord-West Overijssel (Ned.), en door de G.P. van Nederhasselt, een manche in de Beker van België.

Michiel Lambrecht heeft alle recht en reden om over 2019 onverdeeld tevreden te zijn. Hij profileerde zich eveneens op de Waalse hoogtemeters, in het tijdrijden en hij bewees in de IbyTour en in de Ronde van West-Vlaanderen dat hij meerdaagse inspanningen goed verteert, zoals al eerder bleek tijdens hét weekend van april met de combinatie Overijssel - Düren. Behalve in Nederland en in Duitsland vond Michiel het ook in Spanje met de tweede plaats in de prille Vuelta Gandia en meer nog in augustus in de Vuelta a Bajo Aragon, waarin een val in de slotrit hem weghield van het eindpodium.

Afwachtend koersen is niet aan Michiel besteed. Het minste goed gevoel geeft hem een alibiom aan te vallen. Spurten is immers niet zijn eerste vaardigheid, al kan hij aardig finishen maar liever nog alléén aankomen na een al of niet uitgesponnen solo.

Eén en ander levert een rijk gestoffeerde uitslagenstaat op. Elke aanwezigheid in de Beker van België en in de Topcompetitie mondde uit in een top tien. Ook in de “Keizer” van Tielt en in de Affligem Classic had hij graag het podium bestegen maar al te driest gewoeker met de krachten parkeerde hem op nog steeds knappe vierde plaatsen. 

Daarom moet het je nog niet overkomen maar Michiel deed ook de leerrijke ervaring der keerzijde van de medaille op. Tijdens de Herman Vanspringels Diamond viel hij zelf niet maar werd geraakt door een … rondvliegende fiets waarvan de beugel zich rond de hals snoerde en een sleutelbeen brak. Negentien dagen later hervatte Michiel in Lauwe met een overwinning.

Michiel Lambrecht mag zijn overstap naar de junioren onbevangen tegemoet zien. Bij Acrog - Tormans Balen B.C. zal hij verder gedijen in de comfortzone van een sterke club met een fascinerend programma in binnen- en buitenland.

Last but not least zijn er ook nog zijn middelbare studies economie - moderne talen aan het college van Waregem.

Ryszard Szurkowski ging hem voor …

Michal Kwiatkowski

beste Poolse contractrenner

Als er één coureur is op wie je geen peil kunt trekken dan is het toch wel Michal Kwiatkowski zeker?!

Er werd van hem alleszins (nòg) meer verwacht dan hij totnogtoe verwezenlijkte: tweemaal de Strade Bianche (2014 en 2017), in Ponferrada 2014 wereldkampioen geworden en in de regenboogtrui de Amstel Gold Race (vòòr Alejandro Valverde en Michael Matthews), het in Milano-Sanremo 2017 in een millimeterspurt gehaald van de regérende wereldkampioen Peter Sagan. En daarna stokte het en zeker in 2019 stelde Michal teleur na een nochtans fraai begin met zowel in Paris-Nice als in Milano-Sanremo een derde plaats. Op weg naar zijn dertigste verjaardag (op 2 juni 2020) lijkt hij het beste al te hebben gehad of zou het zijn gezondheid zijn die niet altijd meewil(de).

Als klassementsrenner en als dagwinnaar in de grote ronden stelt hij niets voor nadat hij in de Tour van 2013 een knap debuut maakte met de elfde eindplaats.

Ondanks zijn beperkingen is Michal Kwiatkowski de beste Poolse coureur in de beroepscategorie en waarover zou hij zich tenslotte druk maken? Hij koestert zich in een comfortzone van Ineos, het rijkste en dus best betalende team, waar hij teamplayer en momentencoureur zonder al teveel misbaar kan combineren. Ze kunnen toch niet allemaal de onblusbare ambitie van een Valverde hebben, nietwaar?!

POLEN speelde tussen de staatsamateurs achter het Ijzeren Gordijn een prominente rol. Het behaalde twee wereldtitels in de 100 km. ploegentijdrit met als sterkhouders vooral Stanislaw Szozda en bovenal Ryszard Szurkowski, die in de Olympische century in München 1972 en in Montréal 1976 bleven steken op de tweede plaats. Szurkowski werd in Barcelona 1973 ook individueel wereldkampioen en won ook viermaal de Course de la Paix, de Oost-Europese versie van de Tour de France. Ryszard werd bijgevolg als de Eddy Merckx van het Oosten aanzien. Het is moeilijk in te schatten maar Szurkowski zou in de huidige omstandigheden wellicht, met grotere honger, méér ambities gekoesterd hebben en derhalve een (nòg) rijker palmares hebben uitgebouwd dan Michal Kwiatkowski. 

Szurkowski maakte in 1974 zowaar even zijn opwachting in Paris-Nice en werd er in de openingsrit (Orléans) tweede na … Eddy Merckx  en vòòr Rik Van Linden en twee dagen later derde in Orange maar hij gedijde niet in een hem wereldvreemde wereld en bleef er dan ook verder weg.