José SAMYN, 

de lachende twééde van 

La Flèche Wallonne 1968

Le Samyn oui, mais ça devient de quoi et de qui? De José!

José was een behoorlijke Noord-Franse beroepsrenner, die al op zijn 21ste een dagzege (Digne) behaalde in de Tour 1967 en het jaar daarop (in Antibes) in Paris-Nice.

Toch oogstte hij nòg meer bekendheid toen hij op 21 april 1968 op de Mur de Thuin met Rik Van Looy oprukte tijdens La Flèche Wallonne en zo bijdroeg tot de triomf van de Keizer in de enige grote ééndagskoers die hij nog niet gewonnen had. Ik denk dat José die dag de lachende tweede was, omwille van de dichtste ereplaats op zich én omwille van datgene dat er eventueel bijkwam. Ik had die warme zondagnamiddag een turbulente Cercle Brugge - Eendracht Aalst bijgewoond en kon amper geloven wat er zich in Marcinelle had afgespeeld én voltrokken. 

José Samyn won ook nog de G.P. de Denain 1967 en de G.P. de Fayt-le-Franc 1968 en die laatste overwinning zou beklijvend zijn en vanaf 2003 omgedoopt worden tot Le (Memorial) Samyn omdat José op 25 augustus 1969 tijdens een koers in Zingem door een onverhoeds overstekende toeschouwer ten val werd gebracht en met een ernstig hersenletsel opgeraapt. Hij overleed vijf dagen later in het Academisch Ziekenhuis van Gent. 

Daniël DOOM:

op 85-jarige leeftijd overleden op schrikkeldag,

hij won 60 jaar geleden de derde E3 Harelbeke

De 85-jarige Daniël Doom is op schrikkeldag overleden.

Op 12 maart 1960 was er de derde en vroegste (al op 12 maart) E3 Harelbeke ooit. Daniël Doom, nog geen half jaar beroepsrenner, werd er de verrassende winnaar van. Ik had het er met hem nog over in september 2017.

- “Ik was met Odiel Van der Linden de sterkste overlevende van een vroege vlucht en ik overwon hem vrij gemakkelijk in de laatste rechte lijn”, herinnerde Daniël zich graag. “De wedstrijd had toen nog niet het impact van nu maar stond toch al hoog aangeschreven.”

Het viel Daniël te beurt één jaar nadat hij, wachtende op zijn dorpsgenoot Constant Schreel, op de Markt van Kortemark, werd omvergereden door een vrachtwagen, waarbij zijn rechterknie verbrijzeld werd. 

- “Met dat rechterbeen is het nooit meer helemaal goedgekomen”, zuchtte Daniël. “Ik heb er nooit meer dezelfde kracht mee kunnen ontwikkelen. Nu zou men dat moeiteloos kunnen bijstellen maar toen helaas nog niet. Het heeft mijn prestatievermogen drastisch aangetast, al bleef ik een degelijke coureur.”

Harelbeke had het scharniermoment van zijn carrière kunnen zijn maar werd het niet. Daniël onderscheidde zich ook in de kermiskoersen, waarvan hij er tien won en er een meervoud aan (dichte) ereplaatsen in behaalde. In dat circuit was hij tweemaal sant in eigen Kortemark.

EI ZO NA KAMPIOEN VAN BELGIË 

In 1961 had hij met wat meer meeval in Ertvelde kampioen van België kunnen worden. 

- “Zoals in Harelbeke 1960 maakte ik deel uit van een vroege vlucht, waaruit ik finaal met Jean-Baptiste Claes (JBC) en Gustaaf Van Vaerenbergh ontsnapte. Ik verlengde die inspanning en werd slechts in de ultieme meters door acht anderen overstoken. Michel Van Aerde won.”

GEKOESTERDE HOOGTEMETERS

Af en toe realiseerde hij ook een internationale uitschieter zoals vooral in Liège-Bastogne-Liège, zijn favoriete koers waarin hij 12de werd in 1960, 13de in 1961 en 26ste in 1963. Hij hield van hoogtemeters, waarmee hij ook enkele mooie momenten genereerde bij zijn eerste deelname aan de Tour de France in 1962.

- “Hoewel ik voor Groene Leeuw nadrukkelijk in dienst moest rijden van Eddy Pauwels beleefde ik er zelf ook veel plezier aan”, wist Daniël 55 jaar later. “Bij zes gelegenheden eindigde ik dicht: 11de in de derde rit naar Amiens en in de elfde etappe naar Luçon, derde (na Robert Cazala en Willy Vanden Berghen) te Brest, 9de te Nevers en 11de te Paris (slotdag) maar tussendoor vooral 16de te Bayonne en 12de te Pau (telkens in de Pyreneeën dus). Ik werd 40ste in de eindstand. De meerdaagse kort opeenvolgende inspanningen lagen mij dus bijzonder goed.”

NAAR MERCIER EN MAGNE

Eén en ander was Antonin Magne niet ontgaan. De Franse ploegleider van Mercier zag in de Kortemarkenaar een dierbare helper voor de jonge Frans Melckenbeeck in de voorjaarsklassiekers en voor de klassementsrenners in de grote ronden. 

- “Ik werd door Magne opgeroepen voor de Ronde van Spanje 1964 en had al mijn visum bekomen tot ik een telegram kreeg met de melding dat ik mocht thuisblijven. Het was een donderslag bij heldere hemel. Ik was mijn target kwijt en vierde een beetje de teugels tot ik in de herfst totaal onverwacht opgeroepen werd om aan Paris-Tours deel te nemen. Ik was er hoegenaamd niet klaar voor maar beet door en ledigde de bittere kelk tot op de bodem. Uit mijn late oproeping meende ik te mogen afleiden dat mijn contract voor 1965 zou verlengd worden. Fout geredeneerd want Magne liet niet meer van zich horen. Ik was een dakloze coureur, al bood Flandria mij nog een materieel onderdak zonder maandwedde. Ik hield de eer aan mezelf en herschoolde mij tot metser. Koersen deed ik zoveel liever maar nu had ik tenminste een edel bestaan waarmee ik veel verder kwam.”

- “Indien ik nu koerste dan zou ik er welstellend door zijn geworden”, wist Daniël zeker. “ De knechten van toen zijn vandaag de dag correct betaalde en gerespecteerde helpers. Ik mocht het indertijd schudden als wanbetaalde dwangarbeider van de weg maar ik heb nergens spijt van, het leven is gelopen zoals het liep en ik ben er dankbaar voor.”

De uitvaart van Daniël Doom vindt op zaterdag 7 maart 2020 om 11.30 uur plaats in de aula van Rouwcentrum Logghe, Amersveldestraat 10 - Kortemark.

25 jaar na papa ROY

Sente SENTJENS zal uitblinken 
als 14-jarige éérstejaarsnieuweling  

Sente Sentjens heeft in Brustem zijn allereerste koers bij de nieuwelingen in een overwinning omgezet. Hij pikte in op een vroege uitval van Tijl Swennen en reed op zijn elan door voor een solo van vijftig kilometer die hij met bijna twee minuten voorsprong afrondde.

Sente SENTJENS wint in Brustem met ruime voorsprong en kan rustig de tijd nemen
om in zijn moment van euforie te verwijlen bij Bjorg LAMBRECHT.

Zijn papa Roy deed 25 jaar geleden net hetzelfde, meteen winnen in de interclub (!) van Arendonk, het begin van iets heel moois want hij werd dat jaar (als dé benjamin want geboren op 15 december) de nationale zegekoning met 18 overwinningen, ondanks een ernstige ziekte, “bof” (= dikoor, een aandoening die je beter als peuter dan als tiener overkomt), die hem weken aan de kant hield.  Het was een ijzersterke lichting met leeftijdsgenoten als Tom Boonen, Davy Commeyne, Gert Steegmans, Jurgen Van Loocke, …..en de tweedejaars Andy Cappelle, Stijn Devolder, Dirk Harteel, Jan Kuyckx, Andy Standaert, wijlen Kim Van Bouwel, Stijn Vanstraelen, Frederik Willems, ….. Toch was Bart Van der Veken (wiens zoon Luca en dochter Elena nu ook koersen) globaal de beste en werd Joost Vanmeerhaeghe in Gits kampioen van België. Roy Sentjens behaalde het jaar daarop nog tien overwinningen méér, werd in Tielt als “Keizer” gehuldigd maar werd als zegekoning onttroond door Gert Steegmans, die in La Calamine (vòòr Tom Boonen) kampioen van België werd. Boonen en Steegmans konden hun symfonie voltooien, Sentjens niet. Hij was een renner van zijn tijd die – in tegenstelling tot zoveel anderen met evenveel boter op het hoofd – niet door de mazen van het net glipte en er eigenlijk al op zijn 30ste de brui had moeten aan geven. Daarvoor moet je het nog niet meemaken maar hij kwam er sterker uit en is vandaag de dag de trotse zaakvoerder van Grazie Landscaping. 

Sente hoopt dat zijn ingezet sprookje over pakweg twintig jaar wèl een happy end kent. Als aspirant behaalde hij vanaf 2017 zowat 25 overwinningen met een opmerkelijke aanwezigheid in de Limburgse, Vlaamse en Belgische kampioenschappen. A la papa was hij nochtans één der jongsten (geboren op 2 september) van zijn bouwjaar (2000). Als nieuweling lijkt hij de fraaie lijn te zullen volhouden. Hij is alvast in een comfortabeler tijdvak beland dan zijn papa, die vanaf zijn elfde begon aan een onwaarschijnlijke tocht als één der jongste aspiranten van zijn jaar. Koersen in eigen land was toen nog meer uitzondering dan regel en dus moest Roy de grens overstaken om zich sportief uit te leven. Zijn dubbele nationaliteit kwam hem daarbij goed van pas om vooral in Nederland (maar ook in Berlin en in Tsjechië) te scoren: 17x in 1992, 32x in 1993 en 34x in 1994. In die tijd mocht je, zeker in het buitenland, zo vaak koersen als je maar wilde. Nu zijn er veel minder koersen met daardoor meer deelnemers. Zegekoning worden zal voor Sente geen doel op zich zijn, wel zijn limieten gestaag voor zich uitschuiven, door er zoveel mogelijk de mooiste koersen uit te pikken. In eigen land zijn er dat niet bijster veel. Sente Sentjens’ Canguru - QTS - Air College geeft zelfs forfait voor de inderdaad te dun gespoelde Beker van België, het neemt wel deel aan de (vier manches van de) Topcompetitie, opgelijst met enkele buitenlandse opdrachten. Het is ook zo dat heel wat regionale koersen een betere bezetting zullen hebben dan de interclubs. Zepperen komende zondag zal er zo één zijn want (daags na Sint-Joris-Weert en Sint-Maria-Lierde) de enige koers voor nieuwelingen. Sente kiest na Brustem vorige zondag opnieuw voor een Truiense deelgemeente. 

Simon CLARKE: 

op zijn 33^ste naar de subtop?

Simon Clarke heeft zijn jaarlijkse overwinning dit keer vrij vroeg te pakken. De 33-jarige Australiër won de 8ste Drôme Classic en het waren geen kleine jongens die hij in Livron achter zich hield maar wel Warren Barguil, Vincenzo Nibali, Guillaume Martin, Benoit Cosnefroy,…

Simon Clarke is geen ronkende naam maar wel een oerdegelijke coureur die zich heel meestal ten dienste stelde van kansrijkere maats. Na vier campagnes bij Orica-GreenEdge begon hij aan zijn vijfde campagne onder de vleugels van Jonathan Vaughters, bij wie hij ontbolsterde en gedijt.

Simon is een adept van de baan. Zo werd hij in Los Angeles 2004 met Michael Ford, Matthew Goss en Miles Olman wereldkampioen ploegenachtervolging. Hij kwam vooral tot zijn recht als modelhelper in de grote ronden, die hij op één na allemaal uitreed: tweemaal de Giro, vijfmaal de Tour en vijfmaal de Vuelta. Eigen eer en glorie was hem weggelegd op het Iberische schiereiland. In 2012 won hij de vierde rit na een langdurige vlucht met Tony Martin, die hij op de Estación de Valdezcaray overmeesterde. In die rit legde hij ook de basis voor zijn eindzege in de bergprijs. Zes jaar later was hij in de Vuelta opnieuw vroeg aan het feest. In het Andalusische Roquetas de Mar (“kleine rotsen aan de zee) hield hij zijn illustere medevluchters Bauke Mollema en Alessandro De Marchi af.

In 2019 beleefde hij dé lente van zijn leven: tweede in de Tour de la Provence, achtste in de Strade Bianche, achtste in Tirren-Adriateco, negende in Milano-Sanremo, tweede (na de als een wervelwind opdoemende Mathieu van der Poel), ….. Ook in de Tour haalde hij tweemaal de top tien, zelfs in Bagnères-de-Bigorre.

Er zijn er nogal wat die zich met minder illusies zouden maken. Simon deed dat niet; hij koos voor de zekerheid van eieren voor zijn geld. Wees er maar zeker van dat hij vorstelijk verloond wordt om te zijn wie hij is. Nu kan hij opgaan in de flow van Education First, dat met Alberto Bettiol, Magnus Cort Nielsen, Kristoffer Halvorsen, Sergio Higuita, Jens Keukeleire, Rigoberto Uran, Teday Van Garderen, Sep Vanmarcke, Michael Woods en hemzelf op uiteenlopend terrein kan meespelen. 

Simon Clarke won als notoire teamplayer met Orica-GreenEdge in Nice de ploegentijdrit van de Tour 2013 en in San Lorenzo al Mare (Sanremo) die van de Giro 2015. Het leverde zijn Simon Gerrans telkens de kostbare leiderstrui op. Simon mocht la maglia rosa zelf één dag dragen na de vierde tappa in La Spezia in 2015.

Simon Clarke won ook de Herald Sun Tour 2014 en de Gran Premio Industria & Artigianato di Larciano 2016. Toch zullen beide successen allicht ruim overstegen worden door zijn triomf gisteren in de Drôme Classic, temeer zijn vorige overwinning al van eind augustus 2018 geleden was. Op weg naar zijn 34ste verjaardag zal hij geregeld van de tongen rollen.

Kasper ASGREEN: 

Kuurne zien maar nièt sterven

Weinigen zullen een overwinning even verdiend hebben als Kasper Asgreen op zondag 1 maart 2020 aan het einde van de 72ste Kuurne-Brussel-Kuurne. De net 25 jaar geworden Deen maakte vanuit de eerste achtervolgersgroep als enige de oversteek naar de twee overblijvende vroege vluchters Roy Jans en Boris Vallée, aan wie hij niet veel steun meer had en die hij één voor één achterliet om aan een uitzichtloze solo van tien kilometer te beginnen. Het deed meer dan een beetje denken aan de Dodenrit, een bizarre hit uit 1974 van doctorandus P. maar dan met een happy end.

Dit valt Kasper Asgreen oververdiend te beurt een klein jaar nadat hij in de Ronde van Vlaanderen op de dichtste ereplaats uitkwam. Hij zou dan al een meer verdiende winnaar geweest zijn dan Alberto Bettiol, die de omstandigheden helemaal aan zijn kant had en ze link benutte.

Asgreen, die - overgekomen van het Deense continentale Team Waoo - pas vanaf april 2018 deel uitmaakte van Quick Step Floors, werd samen met Laurens De Plus, Bob Jungels, Yves Lampaert, Maximilian Schachmann en Niki Terpstra één van de zes wereldkampioenen ploegentijdrit in Innsbruck. Het boostte zijn geloof in eigen kunnen in 2019 met bijna een overwinning in de Ronde van Vlaanderen, een dagzege in de Tour of California en in de Deutschland Tour en bijna ook in de Tour de Suisse (tweede in de tijdrit na zijn kompaan Yves Lampaert) en in de Tour de France (tweede in de rit door het middengebergte tussen Pont-du-Gard en Gap) en tweede na een andere kompaan Remco Evenepoel) in het Europees kampioenschap tijdrijden. In het wereldkampioenschap tijdrijden in Harrogate stelde hij diep teleur met een zeventiende plaats op 3’38” van Rohan Dennis.

Het lijkt nu alvast te staan dat Kasper Asgreen een duurzamere waarde wordt dan zijn landgenoten Michael Valgren (in 2018 winnaar van de Omloop en de Amstel) en regérend wereldkampioen Mads Pedersen (die een jaar eerder dan Kasper na Niki Terpstra tweede werd in de Ronde van Vlaanderen.

Kasper is bovenal een uitmuntende teamplayer en, op een klassement in de grote ronden na, een alleskunner. Bij elke gelegenheid die zich aandient, zou het team zich als een blok achter hem scharen om zijn zegepad te effenen, bijvoorkeur in de Ronde van Vlaanderen maar Kasper speelde op zeker en sloeg al toe in Kuurne-Brussel-Kuurne. Het één hoeft het ander evenwel niet uit te sluiten, een nieuwe afspraak dus op palmzondag 5 april in Oudenaarde of zou hij nog eerder opnieuw worden ingezet als speerpunt van The Wolfpack?

Op zijn 23ste al voor de vierde keer 

wereldkampioen achtervolging

In-cre-di-ble  Filippo 

GANNA werd recentelijk 

door REMCO overwonnen 

Filippo Ganna heeft zijn eigen werelduurrecord op de vier kilometer achtervolging (4'02"647 tijdens de finale van de Wereldbeker in Minsk - Wit-Rusland) aangescherpt en op 4:01,934 gebracht. Met -”713 is dit een aanzienlijke verbetering. Minder dan vier maanden na zondag 3 november 2019 moet ik herhalen: nooit ijlde een coureur een achtervolging van vier kilometer sneller af dan de 23-jarige Italiaan. In het verlengde van deze knalprestatie werd Filippo (na 2016, 2018 én 2019) voor de vierde keer in vijf jaar wereldkampioen. Hij overwon in de finale de Amerikaan Ashton Lambie (de vorige recordhouder over de 4 km.) en bracht dat voor mekaar in een (althans voor hem) “matige” tijd van 4:03,875.

Deze Filippo Ganna werd exact een maand geleden twééde in de tijdrit der Vuelta a San Juan. Hij deed over de 15,5 km. 32” meer dan Remco Evenepoel, aan wie hij dus ruim twee seconden per kilometer toegaf, wat andermaal uitdrukt wat voor een kanjer de “prins van Schepdaal” wel is. Die zullen mekaar één van de volgende keren tegenkomen op de Olympische tijdrit van 44,2 km. in Tokio op  woensdag 29 juli met Rohan Dennis als derde man.

Rémi CAVAGNA

zette dé prestatie 

van het weekend neer

“Net niet”, die dertiende seizoenszege voor Deceuninck-Quick Step in de Omloop. De betere finisher Jasper Stuyven sneed de minstens even sterke Yves Lampaert de zegepas af.

Rémi CAVAGNA werd twee jaar geleden in Ronde van Vlaanderen - weer de laatste winnaar van Dwars door West-Vlaanderen in Ichtegem. (Foto Gino COGHE)

Uitgesteld bleek evenwel niet verloren, die dertiende seizoenszege. Tijdens diezelfde namiddag won Rémi Cavagna de Faun-Ardèche Classic (1.ProSeries). Hij bracht de ontsnapping van de dag zelf op gang en liet zijn medevluchters één voor één achter. Enkel zijn podiumgezellen Tanel Kangert en Guillaume Martin arriveerden binnen de drie minuten na hem. Zijn kompaan Julian Alaphilippe keek geamuseerd toe hoe zijn dauphin in Vlaams weer een verzwaard Ardennenparcours naar zijn pedalen zette. Twee jaar geleden won Rémi in identieke klimatologische omstandigheden de ultieme Dwars door West-Vlaanderen in Ichtegem.

De nog maar 24-jarige Rémi Cavagna is uit Clermont-Ferrand (departement Puy-de-Dôme). Als tiener was vooral het tijdrijden zijn handelsmerk: derde in het kampioenschap van Frankrijk junioren 2012, derde (na Nikolay Cherkasov en Igor Decraene) in het Europees kampioenschap 2013, kampioen van Frankrijk bij de beloften in 2015 én in 2016. Die titel en trui droeg hij mooi uit naar het Europees kampioenschap tijdrijden in Plumelec, waar hij fraai derde werd na Lennard Kämna en Filipo Ganna. Op het WK tijdrijden in Doha 2013 bleef hij evenwel steken op de dertiende plaats (net vòòr Filippo Ganna). Die afknapper deed hem inzien dat goed zijn in alles beter is dan best in iets. Dat deed hij al uitvoerig bij Klein Constantia, de satellietploeg van Deceuninck-Quick.Step, waarvan hij vanaf 2017 deel mocht uitmaken. Als notoire teamplayer mocht hij af en toe gaan voor eigen eer en glorie met een tweede eindplaats (na Jens Keukeleire) in de Belgium Tour en een al vermelde zege in Ichtegem voor gevolg. In 2019 zette hij als 23-jarige de volgende stappen met een dagzege in de Tour of California (met ruim zeven minuten voorsprong!) en bovenal in de Vuelta (Toledo, waar Federico Bahamontes hem huldigde). Het ging niet ten koste van hand- en spandiensten aan kansrijkere maats. 

Zijn spraakmakende zege gisteren in de Ardèche zet hem nog meer aan het dromen over een debuut in de Tour, waarin hij in de luwte van Julian Alaphilippe meteen tot een smaakmaker kan uitgroeien.