Ook de 105de Giro zal nièt die van de Italianen maar wel die van Almeida, Carapaz en Yates zijn

Titelverdediger Egan Bernal is er niet bij. Vincenzo Nibali (2013 en 2016) en Tom Dumoulin (2018) maken als ex-winnaars wel kansloos hun opwachting. 

Nibali is gedateerd maar begint toch aan zijn 11de Giro. Zijn drijfveer is even opmerkelijk als zijn terugkeer zes jaar later naar het zieltogende Astana. De onuitputtelijke liefde voor het vak deelt hij met de nòg vijf jaar oudere maar zoveel performantere Alejandro Valverde, die er zes jaar na zijn dagzege en derde eindplaats, in de Giro pas voor de tweede keer bij is.

Vincenzo Nibali is één campionissimo die van de Giro in 2013 en 2016 een sant in eigen land maakte zoals Gino Bartali (3), Alfredo Binda (5), Fausto Coppi (5), Felice Gimondi (3), Costante Girardengo (2), Gilberto Simoni (2), Fiorenzo Magni (3), Francesco Moser, Giuseppe Saronni (2), …  -> samen goed voor bijna 30 eindzeges. Inzake dagzeges spannen Mario Cipollini (42), Alfredo Binda (41), Learco Guerra (31), Costante Girardengo (30) en Alessandro Petacchi (27) de Italiaanse kroon. 

Opvolgers zullen de komende jaren niet opstaan want zowel bij de beloften als bij de junioren (zelfs al won Thomas Capra de Memorial André Noyelle) zijn veelbelovende youngsters in geen velden te bekennen.

Ook Filippo Ganna, die zich handhaaft specifieke tijdrijder blijft, wordt de Messia niet evenmin als de 23-jarige Alessandro Covi wiens opflakkering februari / begin maart alweer gedoofd is. 

De Azzuri hebben geen Juan Ayuso, Arnaud De Lie, Remco Evenepoel, Biniam Girmay, Olav Kooij, Carlos Rodriguez, Magnus Sheffield, … om zich toekomstgericht aan op te warmen, zelfs al leverden ze de twee meest recente wereldkampioenen bij de beloften. Samuele Battistella (die de regenboogtrui in Harrogate cadeau kreeg) en Filippo Baroncini (b)lijken one hit wonders.

De komende Giro zal de povertà enkel maar bevestigen. Damiano Caruso komt zijn verbazende tweede plaats van 2021 niet eens verdedigen, hij kiest voor de … Tour. Op zijn 34ste had hij zich niet kunnen doorzetten tussen de absolute favorieten als Joao Almeida, Richard Carapaz en Simon Yates. Hoe kort kan de onberekenbare Mikel Landa bij hen aansluiten? 

Tom Dumoulin (6de plaats in de Volta Limburg als beste uitslag in 2022) mag tussen de has beens ondergebracht worden en dat zal in Boedapest al meteen blijken. Nederland zal het moeten hebben van de flitsen van Thymen Arensman en bovenal van Mathieu van der Poel en de regelmaat van Wilco Kelderman. 

Juist: er zijn ook nog Romain Bardet, Pello Bilbao, Emanuel Buchmann, Jai Hindley, Miguel Angel Lopez, Guillaume Martin, Ivan Sosa, … voor wie een top 10 wel het hoogste goed zal zijn.

Van Vlaamse kant wordt wordt het reikhalzend uitzien naar de vrijbuiters Harm Vanhoucke en bovenal Mauri Vansevenant.

14-jarige Jinze JORIS werd kampioen aan 42 km./u.

 

We zullen van hem op zijn 14de hoegenaamd (nog) geen nieuwe wielergod maken maar wat Jinze Joris (Blaasveld) vorige zondag op het BK tijdrijden in Gavere neerzette, mag als een kwikzilveren momentopname bejubeld worden. Jinze reed er de snelste 10 km. in 14’16”449, wat neerkomt op een moyenne van 42,03 km./u. Storm Van den Eynde, de titelverdediger, deed er bijna 28” meer over. Storm, die per 15 augustus 2021 in het BK tijdrijden in Hoogstraten van de 13-jarigen 32” minder nodig had. Jinze heeft dus op negen maanden exact een minuut goedgemaakt op Storm maar het wederzijds respect blijft intact want in Boortmeerbeek en in Brugge werd Jinze door Storm geklopt. Ook deze twee willen mekaar dus onderling beter maken op de meest aangename wijze en dat siert hen!

Jinze JORIS in Gavere op weg naar een spraakmakende
Belgische titel tijdrijden bij de 14-jarige aspiranten. (Foto Patje COSYN)

Het viel Jinze te beurt ruim drie weken nadat hij op het vliegveld van Malle het Antwerps PK tijdrijden ook al afgetekend won van Stan Kahn (+22”).

Jinze Joris is de achterkleinzoon van Leon Joris, een bescheiden coureur van net vòòr de Tweede Wereldoorlog. Diens zoon Frank was een bedreven fietsmechanieker op wie onder anderen Eddy Merckx, Patrick Sercu en Eric De Vlaeminck een beroep deden. 

Het virus van de koers had Jinze niet meteen te pakken, hij leefde zich eerst uit in de atletiek in fondnummers van de piste en in het veldlopen. In die sector behaalde hij vijf nationale en vier Vlaamse titels. 

Om de monotonie te doorbreken probeerde hij het ook met de tweewieler en zie waarnaar dit reeds leidde. Tot overmaat van weelde blijkt Jinze géén pièce unique maar de helft van een tweeling, bij de geboorte was hij zijn broer Tiebe drie minuten te vlug af. Die heeft de achtervolging ingezet want hij rijdt binnenkort zijn eerste koersen, razend benieuwd wat dat geeft. 

Tijdens de zomervakantie zullen hun leeftijdsgenoten geen last hebben van de twins want die gaan met hun ouders twee maanden op vakantie naar Thailand, hun tweede thuisland waar ze helemaal tot rust komen. Ook de vier kinderen zouden die escapade voor geen goud willen missen zoals hen in 2020 en 2021 door Covid-19 overkwam.

Voorafgaand zullen Jinze en Tiebe nog alle kansen benutten, inzonderheid le mini Paris-Roubaix op 15 mei en op 5 juni het PK in Borsbeek. Vanaf september zijn ze terug van weggeweest tot de slotdag, waarna het voor de gewezen veldloper een lage drempel is naar het veldrijden.

Jinze is geen adept dat zichzelf als koersende tiener wat wijsmaakt. Als middelbare student koos hij voor de Grieks-Latijnse aan de Kobos Campus in Kapelle-op-den-Bos. Wat er hem in de koers ook te beurt valt, de studies zullen nog een respectabel jaren zijn volstrekte prioriteit genieten. 

Jinze (een Hebreeuwse naam die ‘berg van kracht’ betekent) kwam naar Gavere voor een top tien maar de verkenning met zoveel hoogtemeters deden hem van het podium dromen. Hij deelde behoedzaam in want de hellende weg naar de aankomst was een kuitenbijter die hem niet klein kreeg maar naar het hoogste schavotje voerde.

Aleksandr VLASOV

had ook de Giro 2022 kunnen winnen

 

Aleksandr Vlasov: een man met een plan of beter een man met wie Bora-Hansgrohe een plan heeft. Het haalde hem weg met een fel verbeterd contract weg bij Astana - Premier Tech, omdat het in hem een potentiële winnaar voor het eindpodium van de … Tour ziet. 

De stappen die de ranke Rus zette, zijn nogal geloofwaardig: 11de in de Vuelta 2020 (na ziek te moeten opgeven in de Giro) en 4de in de Giro 2021.

Zijn passage bij het Kazachse Astana, waar hij net op tijd vertrok, verliep niet onverdeeld gunstig. Zijn overstap naar het rijkere Bora-Hansgrohe was dan ook eerder een aangekondigde kroniek dan een totale verrassing.

Aleksandr Vlasov oogt niet enkel messcherp, hij is het ook: hij verdeelt 68 kg. over 1,86 m, wat neerkomt op een BMI van 19,655.

Vroeg op het seizoen zette hij na een mooi duel met Remco Evenepoel (die hij wegzette op de steile onverharde wegen van de Antenas del Maigmo) de Volta a la Comunitat Valenciana naar zijn pedalen, een momentopname die Remco (een koele minnaar van gravel) niet meer kon rechtzetten want een tijdrit ontbrak.

Aleksandr Vlasov werd naderhand 4de in de UAE Tour, viel (7de in de tussenstand) tijdens de slotrit van Paris-Nice, werd 3de de Itzulia Basque Country en in La Flèche Wallonne en deed er in Liège-Bastiogne-Liège tevergeefs alles aan om de oversteek naar de uitgebroken Remco Evenepoel te maken.

Afgelopen week zette hij een brave Tour de Romandie op de slotdag naar zijn hand. Met braaf bedoel ik: milde weersomstandigheden, geen exuberant aantal zware hoogtemeters en een kabbelend koersverloop. Mijn inschatting is dat een bedaarde Remco Evenepoel déze Tour de Romandie fluitend zou gewonnen hebben.

Deze bedenking doet niets af aan de knalprestatie van Alesandr Vlasov, die in de aansluitende Giro een voornaam kanshebber op de eindzege zou zijn geweest. Hij  werd er vorig jaar al vierde na de veel beter omringde Egan Bernal, Damiano Caruso en Simon Yates. Vlasov wordt evenwel opgespaard voor de Tour, waarin hij kansloos zal zijn tegen het Sloveens duo.

Bora-Hansgrohe zet in de Giro evenwel vol in op Wilco Kelderman, de derde van twee jaar geleden die toen een unieke kans liggen om de one hit wonders Tao Geoghehan Hart en Jai Hindley af te houden. De zware voorlaatste rit naar Sestriere werd hem fataal. Als drager van la maglia rosa arriveerde hij er 1’35” na het weinig illustere duo. Wilco’s vijfde plaats in de Tour van vorig jaar was precieuzer dan zijn podiumplaats in de Giro van 2020, die hij wel niet zal kunnen herhalen na een barslechte lente die hij afsloot met een opgave in Liège-Bastogne-Liège.

Alec SEGAERT én Jonathan VERVENNE reden in Poperinge 

nòg rapper dan eerst gedacht

 

 

Mijn pleidooi voor het tijdrijden is niet in dovemansoren beland. Laat duidelijk zijn dat het niet initieel de bedoeling is om van èlke jongere een notoire tijdrijder te maken. Neen, het is als middel (exposure van kunnen) en waarvoor een dure specifieke fiets geen vereiste is.

Nog een correctie: Alec Segaert zette zaterdag in Poperinge geen moyenne van 46,32 km./u. maar volgens de officiële uitslag van Belgian Cycling wel 49,32 km./u. en volgens zijn eigen meting zelfs 49,9 km. Indien hij zondag op het BK in Gavere in dezelfde lijn presteert dan zal dat nog meer interesse wekken bij de scouts van de World Tour Teams. Het opbod zal gelukkig afgeblokt worden door zijn akademische studies (die hij cum laude aanvatte) en die hem behoeden voor een overhaaste keuze.

Jonathan VERVENNE die Alec SEGAERT in Poperinge tot op 12 tellen benaderde.

Vrijwel hetzelfde kan verteld worden over de nog anderhalve maand jongere Jonathan Vervenne, die Alec tot op 12” benaderde. Die illustere tweede plaats mag ook meer dan een beetje de smaak van de overwinning hebben. Benieuwd hoe dat in Gavere over nagenoeg dezelfde afstand uitpakt. Ook buiten de koers zijn de beide antagonisten soulmatende compagnons de route want ook Jonathan wil burgerlijk ingenieur worden en hij legde tijdens de eerste examensessie eveneens een volmaakt traject af. 

Die twee maken mekaar onderling beter en willen dat, zonder enige naijver, nog zolang mogelijk volhouden.

Ertevoedekoers begroette in POPERINGE een pleiade van futuristische winnaars en andere voorname uitblinkers

Tijdrijden 

géén specialiteit maar een hòòfdvak 

April is, wat betreft de opleidingscategorieën, dé maand van het tijdrijden. Behalve de provinciale kampioenschappen was er bovenal de nationale tijdrit in Poperinge in de aanloop naar het BK in Gavere op zondag 1 mei.

Alec SEGAERT haalde het bij de beloften nipt (-12") van Jonathan VERVENNE.
Hij haalde over de 22 km. glooiende km. een moyenne van 46,32 km./u.

Ach, de kampioenschappen: ik zal er altijd een koele minnaar van zijn. Een kampioenschap in één (namid)dag, wie verzint zoiets? Het is dan ook een verschijnsel dat zich vrijwel enkel in het wielrennen manifesteert.

De provinciale kampioenschappen (òòk die op de weg) hebben vrijwel helemaal afgedaan. Dit jaar abdiceerde ook Vlaams-Brabant als inrichter van het PK tijdrijden. De vier andere Vlaamse provincies hielden stand, ook Limburg dat het bestond om op dezelfde zaterdag als de nationale tijdrit in Poperinge te organiseren, waardoor onder anderen Aless De Bock, Dre Goelen, Bob Poelmans, Senne Thonnon en Nio Vandervorst er in de Hoppestad niet konden/mochten bij zijn en dat waren aderlatingen.

In plaats van provinciale kampioenschappen zou men het beter over ‘open’ provinciale tijdritten hebben met een beperkte delegatie uit de andere Vlaamse provincies en Wallonië. Onder de taalgrens overleefde enkel het Henegouwse PK dat in Sirault openstond voor de andere Waalse provincies.

Duarte MARIVOET SCHOLIERS haalde het bij de junioren nipt (-4") van Jens (zoon van Rik) VERBRUGGHE met over de 22 km. glooiende km. een moyenne van 46,29 km./u.

Dat zou men dat op de beide dins- en donderdagen van het paasverlof ook in Vlaanderen kunnen bewerkstelligen, aan het einde opgelijst met de nationale tijdrit van Poperinge, die wegens groot succes een blijver wordt.

Sommige jongeren halen voor het tijdrijden de neus op. Wie zich daaraan bezondigt is ofwel niet goed genoeg of ontbeert de juiste mentaliteit. Tijdrijden is de Coopertest, de lakmoesproef van het wielrennen die elke coureur dezelfde inspanning oplegt die exact gechronometreerd wordt. 

Bizar dat sommige coureurs, die volgens hun andere uitslagen tot de beteren behoren, beweren dat ze niet kunnen tijdrijden. Ik vraag hen dan of ze al overwinningen met voorsprong hebben behaald.

Jasper SCHOOFS hernieuwde zijn titel en haalde het bij de nieuwelingen overtuigend (-35")
van Cedric KEPPENS en haalde over de 11 glooiende km. een moyenne van 44 km./u.

“Méérdere”, antwoorden sommigen van hen. Ik kan maar niet vatten hoe ‘één tegen allen’ wel lukt maar niet hun ‘één tegen één’ voor een scherpe tijd. Tijdrijden is, benevens hoogtemeters, dé referentie die aangeeft hoeveel potentieel er in koersende tieners en jonge twens schuilgaat.

 

De wielerlente 2022 …

 Oppermachtig VLAANDEREN

Fiasco Italiano

Het qua oppervlakte (13,625 km2 met bijna 7 miljoen ingezetenen) kleine Vlaanderen heeft een zware voetafdruk op de lente van de World Tour 2022. Volgens mijn telling behaalde het 1655 of bijna 20% van de 8385 te behalen punten. Frankrijk, Slovenië en Spanje halen er net geen duizend. Nederland parkeert op de vierde plaats.

Of ik met Vlaanderen niet België bedoel? Néén, want de vertegenwoordigers van onder de taalgrens brachten amper 7,5 punten in. De amper 20-jarige Arnaud De Lie zorgde daarvoor, hij is een rijke wissel op de toekomst van het Waalse en bij uitbreiding van het Belgische wielrennen.

De Vlaamse hoogconjunctuur zal tijdens de komende maanden (met de notoire klassementswedstrijden in het vooruitzicht) behoorlijk afzwakken want Remco Evenepoel is de enige die in dat domein voor een top 10 in aanmerking komt. Inderdaadn Wout Van Aert eigenlijk ook, maar die heeft beloofd zich onvoorwaardelijk uit te leveren aan zijn kansrijkere  kompaan Primoz Roglic, die in de Tour de eerste challenger wil zijn van zijn negen jaar jongere landgenoot Primoz Roglic. 

Bezie eens het Italiaanse fiasco. Amper 206,5 punten zijn hun deel. Tien landen doen beter. Tot overmaat van ramp zijn ze hun vlaggenschip Sonny Colbrelli allicht definitief kwijt. In hun Giro zullen ze wel iets maar niet veel rechtzetten. Dat zal het vooral van Filippo Ganna (ook aan een bleek seizoen bezig) moeten komen. De inmiddels 34-jarige Damiano Caruso zal zijn huzarenstuk van 2021 (2de na Egan Bernal) niet herhalen want hij zou dit jaar opteren voor de Tour. Na een overwalk in de schaars bezette Giro di Sicilia leek hij klaar voor het Waalse tweeluik maar dat werd door de feiten (96ste in La Flèche en 41ste in La Doyenne) weerlegd. 

Italia zal alsnog moeten terugvallen op de 37-jarige Vincenzo Nibali, die het in La Flèche (34ste) en La Doyenne (30ste) minder slecht deed dan Caruso. Vorig jaar werd hij in de Giro nog behoorlijk 18de, waarna hij het in de Tour na 15 dagen en als 33ste in de tussenstand voor gezien hield.

Povero Azzuri, ze zijn nòg dieper weggezakt dan in 1989. Toen bleek dat wanneer de nood het hoogst is, de redding nabij is. Het schiereiland kende in de jaren 90 van vorige eeuw een onwaarschijnlijke remontada met onder anderen Moreno Argentin, Michele Bartoli, Gianni Bugno, Francesco Casagrande, Claudio Chiappucci, Franco Chioccioli, Mario Cipollini, Gabriele Colombo, Maurizio Fondriest, Giorgio Furlan, Ivan Gotti, Marco Pantani, Davide Rebellin, … 

Naderhand bleek hoe dat overwegend in zijn werk was gegaan. De Azzuri coryfeeën waren nog minder onbesproken en dus meer omstreden dan hun opgedreven concullega’s uit de andere landen. Eigenlijk is het in de 21ste eeuw amper nog goedgekomen maar dat la bella Italia zo diep als nu zou vallen hield vrijwel niemand voor mogelijk. En dit keer brengt de hoogste nood de redding niet bepaald nabij. 

 

De komende maanden slaat het uur U voor landen als Slovenia, Colombia en Spanje die de klassementsrenners hebben die de andere landen hen kunnen benijden en die gebeiteld zitten bij de teams met de hoogste budgetten, zijnde: UAE Team Emirates, Jumbo-Visma, Bahrain-Victoriou en de Ineos Grenadiers. 

Dat tij zal niet gauw gekeerd worden tenzij er één van bij ons opstaat maar hou dat aub zo stil mogelijk in afwachting van de eventuele feiten.

De wielerlente 2022 …

 Wout VAN AERT is de 

ietwat vergeten véélzijdigste

Het is geen uitvinding van Patrick Lefevere maar een axioma dat de eerste balans van een wielerjaargang na Liège-Bastogne-Liège wordt opgemaakt. 40% van 2022 is neergelegd, vanaf morgen (proloog Tour de Romandie) breken de notoire rittenkoersen aan.

Tadej Pogačar, Wout Van Aert en Mathieu van der Poel zijn de grote drie die gezamenlijk acht World Tour - koersen wonnen. Wout mag je aanzien als de veelzijdigste. Na het winnen van de Omloop en de E3 Harelbeke werd het rateren van de Ronde van Vlaanderen ruim vergoelijkt door een podium in zowel Paris-Roubaix als Liège-Bastogne-Liège. Dat exquise geheel raakte evenwel wat ondergesneeuwd door le très grand numéro de Remco Evenepoel in La Doyenne.

Het collectieve geheugen onthoudt het best het meest recente zodat je, wat dat betreft, eigenlijk beter Liège-Bastogne-Liège kunt winnen dan Milano-Sanremo. Wie herinnert zich nog meteen dat Matej Mohorič met levensverachting naar de via Roma ijlde? 

Zelfs Tadej Pogačar lijkt er plots minder toe te doen niettegenstaande hij globaal de strafste van allemaal blijft: eindwinnaar (na twee dagzeges) in de UAE Tour, exhibitie in de Strade Bianche, eindwinnaar (na twee dagzeges) in Tirreo-Adriatico, waarna een geslaagd ‘ingangsexamen’ in Milano-Sanremo (5de) en in de Ronde van Vlaanderen (4de). Liège-Bastogne-Liège, waarin hij de titelverdediger was geweest, moest hij om familiale redenen skippen. Daar had hij de enige kunnen zijn die Remco Evenepoel kon volgen of vice versa. Voor de 23-jarige Sloveen moet het beste nog komen want in de Tour zal hij tuk zijn op een loepzuivere hattrick.

Ook Mathieu van der Poel lukte een uitmuntende lente, bekroond met een bis in de Ronde van Vlaanderen. Hij blijft evenwel een extreme momentencoureur, voor wie het helemaal juist moet zitten opdat hij zou winnen. In Milano-Sanremo (3de) en de Amstel (4de) was dat niet het geval en nog minder in Paris-Roubaix (9de), de klassieker die hem nog het meest moet liggen. Jammer dat hij aan Liège-Bastogne-Liège verzaakte, hij had daar (volgens zijn 6de plaats in 2020) zeker wat te zoeken. Nu richt hij het vizier op de dubbel Giro-Tour, waarin meerdere (eclatante) dagzeges zijn deel zullen zijn.

Dylan van Baarle en Dylan Teuns maakten komaf met een rist ereplaatsen, die te weinig gewaardeerd worden. “Enkel winnen telt” is het fabeltje van de koele minnaars van de koers die dus prachtige coureurs als onder anderen Stefan Küng en Michael Matthews onderwaarderen.

Winnen was de Eritreeër Biniam Girmay reeds zes dagen vòòr zijn 22ste verjaardag weggelegd. Dat hij een one hit wonder zou zijn kan hij volgende zondag al in Eshborn-Frankfurt en daarna in de Giro ontkrachten.

Het zal velen ontgaan zijn maar dit was ook de lente van de (vandaag) 26-jarige Daniel Felipe Martinez, die in de Algarve en in Paris-Nice derde werd, de Itzulia Basque Country won, waarna hij in zowel La Flèche als La Doyenne de top vijf haalde. Voor de Ineos Grenadiers zal hij in de Tour het welgekomen alternatief voor de langdurig onbeschikbare Egan Bernal want Richard Carapaz richt zijn pijlen op de Giro. Daniel Felipe Martinez heeft als klassementsrenner reeds enige strepen verdiend: hij won in 2020 het Critérium du Dauphiné en in 2021 werd hij, in weerwil van hand- en spandiensten aan zijn winnende kopman Egan Bernal, vijfde in de Giro. 

Last but not least is er Alejandro Valverde, die vandaag zowaar 42 jaar wordt, zegge en schrijve twee-en-veertig. Met tweede plaatsen in de Strade Bianche en in La Flèche Wallonne en een zevende in Liège-Bastogne-Liège heeft hij Sean Kelly verdrongen van de tweede plaats in mijn naoorlogse palmares-ranking. Nog zal het zijn laatste kunstje niet zijn. In de Giro en 3,5 maanden later in de Vuelta wil hij er nog een verlengstuk aan breien.

Het eindigende verhaal van Valverde staat in schril contrast met dat van de ruim twee jaar jongere Philippe Gilbert die, met politiek-communautaire dank aan het duo Haek-Lelangue, aan zijn derde jaar teveel bezig is. Aan dat tarief zou ik het ook gedaan hebben. Zij die oordelen dat we dit moeten aanzien als een career achievement award, welke gouden handdruk moet men dan uitloven aan Valverde? Laten we evenwel aan de Ardenner geven wat hem toekomt. In mijn algemene naoorlogse palmaresranking parkeert hij, hoewel geen klassements-renner, op een puike 38ste plaats en in die van de voornaamste klassiekers plus het WK op de zevende. Als allrounder moet hij dus voor weinig anderen wijken.