Geen oneer voor MAURI om door Kämna en Lopez gelost te worden

Lennard Kämna werd in 2017 met verantwoorde bombarie door Sunweb ingehaald als de Messias van het Duitse wielrennen dat uit zijn nachtmerrie van de eeuwwisseling ontwaakte. 

Als junior en als belofte was Lennard in het tijdrijden zelfs de betere van Filippo Ganna, die hij zowel in het EK (2014 & 2015) als in het WK 2014 versloeg. Ook als klassementsrenner bleek de Adonis uit Wedel veel in zijn mars te hebben en de G.P. Ruëbliland monopoliseerde hij al helemaal.  

Eind 2021 mocht je niettemin stellen dat Kämna de verwachtingen (nog) niet helemaal ingelost had. Als klassementsrenner stelde hij teleur, wat hij romantiseerde met fraaie dagzeges in het Critérium du Dauphiné 2020, de Volta a Catalunya 2021 en bovenal in de Tour in Villard-de-Lans. Twintig maanden later heeft hij daar in zijn eerste Giro op de 20 km. lange flanken van de Etna een nog fraaiere voltreffer aan toegevoegd. 

Het moet zijn dat Kämna nog steeds niet au serieux wordt genomen als een klassementsrenner, anders lieten ze hem met 13 anderen niet meeglippen in de ontsnapping van de dag. Daarin zal ook wel meegespeeld dat hij in de openingsrit in Visegrad al (bewust?) anderhalve minuut verloor op de hoofdgroep. Voor het klassement rekent Bora-Hansgrohe meer op Jai Hindley, Wilco Kelderman en Emanuel Buchmann. 

Veel minder beslagen was Kämna’s laatste aanklamper, Juan Pedro Lopez niet te verwarren met zijn meer illustere naamgenoot Miguel Angel, die gisteren zowaar opgaf. Juan Pedro is een 25-jarige Spanjaard die bij Trek-Segafredo aan zijn vierde campagne bezig is. Een tafelspringer was hij nog niet, wel een onopvallend iemand de Vuelta al tweemaal uitreed met een niet te veronachtzamen 13de eindplaats in 2021. In deze Giro zal hij allicht mogen ijveren voor een klassement want daartoe lijkt Trek-Segafredo niet in huis te hebben, ook Giulio Ciccone en Bauke Mollema (die op de Etna ruim twee minuten verloor) niet.

Mauri Vansevenant mag het dus niet als een oneer ervaren dat hij op de Etna door zijn medevluchters Lennard Kämna, Juan Pedro Lopez en de 35-jarige Est Rein Taaramäe overvleugeld werd. Deze Giro is nog maar Mauri’s tweede grote ronde en op drie weken van zijn 23ste verjaardag zal er op hem nog wel gigantisch veel rek zitten. Toch wil hij als geen ander zijn plaats kennen en zich onverkort ten dienste stellen van kansrijkere maats als de in deze Giro afwezige Julian Alaphilippe en Remco Evenepoel. Nu kan hij enkele dagen bekomen van zijn exploot op de Etna om zijn rol van vrijbuiter eventueel zondag te herhalen op de Blockhaus.

Mathieu van der POEL een beetje Roger DE VLAEMINCK revisted

 

Roger De Vlaeminck begon 50 jaar geleden op zijn 24ste aan zijn groot avontuur in de Giro: acht deelnames zouden hem 22 dagzeges en drie definitieve paarse truien van de puntenstand maar geen enkele maglia rosa opleveren. Roger won niet bij zijn debuut in 1972 maar wel op de 6de, de 15de, 18de en de 19de dag. Aangezien hij nog tien (!) andere keren in de eerste zeven eindigde, werd hij ook winnaar op punten en zelfs zevende in het tijdklassement.

Nu Mathieu van der Poel al op zijn allereerste dag in de Giro heeft toegeslagen en dat vandaag in la maglia rosa allicht netjes overdoet, zal de vergelijking met Roger De Vlaeminck weer wat meer tot leven komen. 

Mathieu van der Poel begon aan de Giro pas aan op zijn 27ste. Zo’n vaart als met Roger zal het dus met hem niet meer nemen want hij doet daarna ook de Tour, waarvoor Roger helaas de neus ophaalde en waarin hij slechts één dagzege behaalde en drie keer gauw opgaf.

Mathieu’s bucket list wordt almaar korter en hij klimt steeds hoger in de Nederlandse hierarchie. Qua type rennerstype gelijkt niemand meer op Roger dan Mathieu. En toch zijn er meer tegenstellingen dan parallellen. 

Mathieu heeft vooralsnog de Poggio di Sanremo noch de Hel van het Noorden kunnen benutten zoals Roger dat drie respectievelijk vier keer deed. Mathieu lukte wel ei zo na een loepzuivere hattrick in de Ronde van Vlaanderen, de monumentale klassieker waarmee Roger het minst overweg kon zoals wel met Liège-Bastogne-Liège en de Giro di Lombardia die hij ook won en die, gelet op zijn 6de respectievelijk 10de plaats in 2020, eveneens binnen Mathieu’s bereik moeten liggen.

Na le maillot jaune en la maglia rosa is de regenboogtrui het volgende hebbeding dat hij, net als Wout Van Aert, al driemaal op een rij behaalde in het professionele veldrijden.

First things first: hoe vèr komt Mathieu in deze Giro die hem hopelijk inspireert tot een test als klassementsrenner? Roger De Vlaeminck, zijn alter ego van een halve eeuw geleden, zette de kroon op dat werk in 1975 met een vierde eindplaats waarop hij een triomf in de Tour de Suisse, na een rechtstreeks duel met Eddy Merckx, liet volgen.

GIRO 2022:

tweede week kon wel eens overbodig én vervélend worden

 

De Giro 2022 kan enkel aangenaam verrassen, het moet dus zijn dat ik er niet al teveel van verwacht, hopelijk heb ik ongelijk.

De Grande Partenza in de Hongaarse hoofdstad Boedapest biedt enkel (en dus niét voor de ploegen en hun renners!) een financiële meerwaarde voor het organiserende RCS, dat inzake platte inhaligheid ASO almaar meer naar de kroon steekt. Sportief biedt het wielervreemde Magyarország geen enkele meerwaarde en het bevordert enkel maar de langdradigheid.

De openingsrit begon oervervélend maar zal hypernerveus eindigen met een hoog risico op valpartijen. Het tijdritje op de tweede dag door de straten van Boedapest met een slotklim van anderhalve kilometer moet vooral een kolfje naar de pedalen van Mathieu van der Poel zijn. Het zou verbazend zijn indien Matje op Hongaarse bodem geen ritzege(s) behaalt en la maglia rosa niet verovert. Op zondag is er de vlakke, aanslepende tocht van Kaposvár naar Balatonfüred.

Het lucratieve ommetje naar Hongarije noopt al meteen tot een verre verplaatsing en een eerste rustdag op maandag in de aanloop naar de eerste week, die interessant begint en fascinerend eindigt. 

Op dinsdag is er meteen een aankomst op de Etna na 23 km. klimmen. In Messina (de regio van Vincenzo Nibali) en in Scalea is het aan de snelle mannen. Dan slaat het om: een tocht met 4510 hoogtemeters naar Potenza en een heuvelcriterium in Napels moet het peloton in the mood brengen voor de afsluiter van de tweede week met de aankomst op Blockhaus (13,6 kilometer aan gemiddeld 8,4% stijgend), waar Eddy Merckx op 31 mei 1967 in zijn eerste Giro zijn eerste dagzege behaalde. Cliché: na de eerste week zal men nog niet weten wie de 105de Giro wint, wel al wie nièt.

De tweede week heeft veel minder te bieden en zou wel eens in het teken kunnen staan van een niet-aanvalspact tussen de favorieten. Zelfs de slotklim die op de derde zondag in Cogne (22,4 niet al te steile km.) arriveert, zal voor weinig verschuivingen zorgen.

De slotweek begint moordend. Een parcours over de Mortirolo en de Passo di Santa Christina leidt bergaf naar de iconische aankomstplaats Aprica. ’s Anderendaags is er de terminus op Monte Rovere, een klim van acht kilometer à 10%. Donderdag en vrijdag zijn dagen van respijt in de aanloop naar de koninginnenrit op de voorlaatste dag met opeenvolgend de Passo di San Pellegrino, de Passo Pordoi om te finishen op de Passo Fedaia. Daar kunnen de verschillen gemaakt worden die de korte (17,4 km.) tijdrit rond Verona overbodig maken. Richard Carapaz hoopt daar drie jaar later een déjà vu te beléven. 

Wijlen Harm OTTENBROS

de totaal onverwachte wereldkampioen van 1969

 

De meest verrassende wegwereldkampioen ooit is niet meer onder ons! 

Harm Ottenbros beleefde op 10 augustus 1969 dé koersdag van zijn leven op het WK in Zolder, als stand-in voor de zieke Jan Janssen en waar hij als enige Julien Stevens, de vooropgestuurde luitenant van Eddy Merckx, kon volgen. 

Dat WK was niet meer dan een veredeld criterium van 30 rondjes van 8,762 km. op het autocircuit van Terlaemen met als ‘dak’ de Bolderberg (een puist van 60 meter boven de zeespiegel), die Julien Stevens bij het 27ste passage benutte met Harm Ottenbros als compagnon de route.

Harm had zowel in de Tour de Suisse van 1967 als van 1968 een dagzege behaald en één in de Ronde van België 1969, maar was geen waardige drager van de regenboogtrui. 

Dat werd hem als het ware schuldig aangerekend. Hij viel ten prooi aan hoon en 1970 werd een uitgesponnen lijdensweg. In de Tour deed hij nog harder zijn best maar meer dan een vijfde plaats in La Rochelle leverde het niet op. Hij werd veronachtzaamd en dat hij met blessures kampte, werd afgedaan als een goedkope uitleg. Hij was hemels blij dat zijn annus horribilis voorbij was en hij opnieuw kon opdraven als een célèbre inconnu, liever dan nagewezen te worden als een accident de parcours.

Harm hield zelf ook van metaforen. Zo gaf hij zichzelf de bijnaam ‘Adelaar van Hoogerheide’ naar analogie met de Adelaar van Toledo = Federico Bahamontes. Dat epitheton ging hem beter af dan de ‘kampioen van de wereld’ van zondag 10 augustus in Zolder.

Met het betaald wielrennen maakte hij in 1976 opzichtig komaf door op het einde van een aan hem gewijd TV-programma zijn koersfiets vanop de Zeelandbrug in het wijde sop der Oosterschelde te keilen, liever dat dan hem (zoals de meesten plegen te doen) aan de figuurlijke wilgen te hangen. 

In het algemeen haatte hij de tweewieler niet. Hij werd op gevorderde leeftijd een verwoed wielertoerist. Strava verraadde dat hij dit jaar al 58 fietsritten van gemiddeld 74 km. of globaal 4315 km. had afgelegd. In de nacht van 4 mei is hij op zijn bijna 79ste niet in een ziektebed maar in zijn slaapbed overleden, een mooie dood evenwel 20 jaar te vroeg.

Ook de 105de Giro zal nièt die van de Italianen maar wel die van Almeida, Carapaz en Yates zijn

Titelverdediger Egan Bernal is er niet bij. Vincenzo Nibali (2013 en 2016) en Tom Dumoulin (2018) maken als ex-winnaars wel kansloos hun opwachting. 

Nibali is gedateerd maar begint toch aan zijn 11de Giro. Zijn drijfveer is even opmerkelijk als zijn terugkeer zes jaar later naar het zieltogende Astana. De onuitputtelijke liefde voor het vak deelt hij met de nòg vijf jaar oudere maar zoveel performantere Alejandro Valverde, die er zes jaar na zijn dagzege en derde eindplaats, in de Giro pas voor de tweede keer bij is.

Vincenzo Nibali is één campionissimo die van de Giro in 2013 en 2016 een sant in eigen land maakte zoals Gino Bartali (3), Alfredo Binda (5), Fausto Coppi (5), Felice Gimondi (3), Costante Girardengo (2), Gilberto Simoni (2), Fiorenzo Magni (3), Francesco Moser, Giuseppe Saronni (2), …  -> samen goed voor bijna 30 eindzeges. Inzake dagzeges spannen Mario Cipollini (42), Alfredo Binda (41), Learco Guerra (31), Costante Girardengo (30) en Alessandro Petacchi (27) de Italiaanse kroon. 

Opvolgers zullen de komende jaren niet opstaan want zowel bij de beloften als bij de junioren (zelfs al won Thomas Capra de Memorial André Noyelle) zijn veelbelovende youngsters in geen velden te bekennen.

Ook Filippo Ganna, die zich handhaaft specifieke tijdrijder blijft, wordt de Messia niet evenmin als de 23-jarige Alessandro Covi wiens opflakkering februari / begin maart alweer gedoofd is. 

De Azzuri hebben geen Juan Ayuso, Arnaud De Lie, Remco Evenepoel, Biniam Girmay, Olav Kooij, Carlos Rodriguez, Magnus Sheffield, … om zich toekomstgericht aan op te warmen, zelfs al leverden ze de twee meest recente wereldkampioenen bij de beloften. Samuele Battistella (die de regenboogtrui in Harrogate cadeau kreeg) en Filippo Baroncini (b)lijken one hit wonders.

De komende Giro zal de povertà enkel maar bevestigen. Damiano Caruso komt zijn verbazende tweede plaats van 2021 niet eens verdedigen, hij kiest voor de … Tour. Op zijn 34ste had hij zich niet kunnen doorzetten tussen de absolute favorieten als Joao Almeida, Richard Carapaz en Simon Yates. Hoe kort kan de onberekenbare Mikel Landa bij hen aansluiten? 

Tom Dumoulin (6de plaats in de Volta Limburg als beste uitslag in 2022) mag tussen de has beens ondergebracht worden en dat zal in Boedapest al meteen blijken. Nederland zal het moeten hebben van de flitsen van Thymen Arensman en bovenal van Mathieu van der Poel en de regelmaat van Wilco Kelderman. 

Juist: er zijn ook nog Romain Bardet, Pello Bilbao, Emanuel Buchmann, Jai Hindley, Miguel Angel Lopez, Guillaume Martin, Ivan Sosa, … voor wie een top 10 wel het hoogste goed zal zijn.

Van Vlaamse kant wordt wordt het reikhalzend uitzien naar de vrijbuiters Harm Vanhoucke en bovenal Mauri Vansevenant.

14-jarige Jinze JORIS werd kampioen aan 42 km./u.

 

We zullen van hem op zijn 14de hoegenaamd (nog) geen nieuwe wielergod maken maar wat Jinze Joris (Blaasveld) vorige zondag op het BK tijdrijden in Gavere neerzette, mag als een kwikzilveren momentopname bejubeld worden. Jinze reed er de snelste 10 km. in 14’16”449, wat neerkomt op een moyenne van 42,03 km./u. Storm Van den Eynde, de titelverdediger, deed er bijna 28” meer over. Storm, die per 15 augustus 2021 in het BK tijdrijden in Hoogstraten van de 13-jarigen 32” minder nodig had. Jinze heeft dus op negen maanden exact een minuut goedgemaakt op Storm maar het wederzijds respect blijft intact want in Boortmeerbeek en in Brugge werd Jinze door Storm geklopt. Ook deze twee willen mekaar dus onderling beter maken op de meest aangename wijze en dat siert hen!

Jinze JORIS in Gavere op weg naar een spraakmakende
Belgische titel tijdrijden bij de 14-jarige aspiranten. (Foto Patje COSYN)

Het viel Jinze te beurt ruim drie weken nadat hij op het vliegveld van Malle het Antwerps PK tijdrijden ook al afgetekend won van Stan Kahn (+22”).

Jinze Joris is de achterkleinzoon van Leon Joris, een bescheiden coureur van net vòòr de Tweede Wereldoorlog. Diens zoon Frank was een bedreven fietsmechanieker op wie onder anderen Eddy Merckx, Patrick Sercu en Eric De Vlaeminck een beroep deden. 

Het virus van de koers had Jinze niet meteen te pakken, hij leefde zich eerst uit in de atletiek in fondnummers van de piste en in het veldlopen. In die sector behaalde hij vijf nationale en vier Vlaamse titels. 

Om de monotonie te doorbreken probeerde hij het ook met de tweewieler en zie waarnaar dit reeds leidde. Tot overmaat van weelde blijkt Jinze géén pièce unique maar de helft van een tweeling, bij de geboorte was hij zijn broer Tiebe drie minuten te vlug af. Die heeft de achtervolging ingezet want hij rijdt binnenkort zijn eerste koersen, razend benieuwd wat dat geeft. 

Tijdens de zomervakantie zullen hun leeftijdsgenoten geen last hebben van de twins want die gaan met hun ouders twee maanden op vakantie naar Thailand, hun tweede thuisland waar ze helemaal tot rust komen. Ook de vier kinderen zouden die escapade voor geen goud willen missen zoals hen in 2020 en 2021 door Covid-19 overkwam.

Voorafgaand zullen Jinze en Tiebe nog alle kansen benutten, inzonderheid le mini Paris-Roubaix op 15 mei en op 5 juni het PK in Borsbeek. Vanaf september zijn ze terug van weggeweest tot de slotdag, waarna het voor de gewezen veldloper een lage drempel is naar het veldrijden.

Jinze is geen adept dat zichzelf als koersende tiener wat wijsmaakt. Als middelbare student koos hij voor de Grieks-Latijnse aan de Kobos Campus in Kapelle-op-den-Bos. Wat er hem in de koers ook te beurt valt, de studies zullen nog een respectabel jaren zijn volstrekte prioriteit genieten. 

Jinze (een Hebreeuwse naam die ‘berg van kracht’ betekent) kwam naar Gavere voor een top tien maar de verkenning met zoveel hoogtemeters deden hem van het podium dromen. Hij deelde behoedzaam in want de hellende weg naar de aankomst was een kuitenbijter die hem niet klein kreeg maar naar het hoogste schavotje voerde.

Aleksandr VLASOV

had ook de Giro 2022 kunnen winnen

 

Aleksandr Vlasov: een man met een plan of beter een man met wie Bora-Hansgrohe een plan heeft. Het haalde hem weg met een fel verbeterd contract weg bij Astana - Premier Tech, omdat het in hem een potentiële winnaar voor het eindpodium van de … Tour ziet. 

De stappen die de ranke Rus zette, zijn nogal geloofwaardig: 11de in de Vuelta 2020 (na ziek te moeten opgeven in de Giro) en 4de in de Giro 2021.

Zijn passage bij het Kazachse Astana, waar hij net op tijd vertrok, verliep niet onverdeeld gunstig. Zijn overstap naar het rijkere Bora-Hansgrohe was dan ook eerder een aangekondigde kroniek dan een totale verrassing.

Aleksandr Vlasov oogt niet enkel messcherp, hij is het ook: hij verdeelt 68 kg. over 1,86 m, wat neerkomt op een BMI van 19,655.

Vroeg op het seizoen zette hij na een mooi duel met Remco Evenepoel (die hij wegzette op de steile onverharde wegen van de Antenas del Maigmo) de Volta a la Comunitat Valenciana naar zijn pedalen, een momentopname die Remco (een koele minnaar van gravel) niet meer kon rechtzetten want een tijdrit ontbrak.

Aleksandr Vlasov werd naderhand 4de in de UAE Tour, viel (7de in de tussenstand) tijdens de slotrit van Paris-Nice, werd 3de de Itzulia Basque Country en in La Flèche Wallonne en deed er in Liège-Bastiogne-Liège tevergeefs alles aan om de oversteek naar de uitgebroken Remco Evenepoel te maken.

Afgelopen week zette hij een brave Tour de Romandie op de slotdag naar zijn hand. Met braaf bedoel ik: milde weersomstandigheden, geen exuberant aantal zware hoogtemeters en een kabbelend koersverloop. Mijn inschatting is dat een bedaarde Remco Evenepoel déze Tour de Romandie fluitend zou gewonnen hebben.

Deze bedenking doet niets af aan de knalprestatie van Alesandr Vlasov, die in de aansluitende Giro een voornaam kanshebber op de eindzege zou zijn geweest. Hij  werd er vorig jaar al vierde na de veel beter omringde Egan Bernal, Damiano Caruso en Simon Yates. Vlasov wordt evenwel opgespaard voor de Tour, waarin hij kansloos zal zijn tegen het Sloveens duo.

Bora-Hansgrohe zet in de Giro evenwel vol in op Wilco Kelderman, de derde van twee jaar geleden die toen een unieke kans liggen om de one hit wonders Tao Geoghehan Hart en Jai Hindley af te houden. De zware voorlaatste rit naar Sestriere werd hem fataal. Als drager van la maglia rosa arriveerde hij er 1’35” na het weinig illustere duo. Wilco’s vijfde plaats in de Tour van vorig jaar was precieuzer dan zijn podiumplaats in de Giro van 2020, die hij wel niet zal kunnen herhalen na een barslechte lente die hij afsloot met een opgave in Liège-Bastogne-Liège.