Krijgt hij nu ook een gouden handdruk zoals de gedateerde DEGENKOLB en vooral GILBERT? 

Thomas DE GENDT 

Napels zien mààr nièt sterven!

 

Wie hield het voor mogelijk dat Thomas De Gendt nòg ééns zou toeslaan? Wie daarop gokte, zou eerst gek zijn verklaard en vervolgens rijk geworden. 

Thomas De Gendt heeft in zijn achtste campagne bezig bij de Nationale Loterij een ELFDE exploot gerealiseerd: na dagzeges in Catalunya 2016, 2018, 2019 en 2021; een dagzege in de Tour van 2016 en van 2019, in het Critérium du Dauphiné 2017, in de Vuelta van 2017, in Romandie 2018 en de bergprijs in de Vuelta 2018 won hij nu een tappa in de Giro, een herhaling van tien jaar geleden toen hij voor Vacansoleil-DCM de Stelvio veroverde. In het gebalde coronajaar 2020 won hij geen enkele keer maar werd hij uitgeroepen tot dé strijdlustigste renner van de héle Giro. Voorafgaandelijk behaalde hij voor Vacansoleil-DCM dagzeges in Paris-Nice 2011 en 2012, de Tour de Suisse 2011, de Giro 2012 en de Volta a Catalunya. Daarmee komt hij al uit op 16 eclatante overwinningen in de World Tour.

Zijn triomf in Napoli is ongetwijfeld de minst verwachte en werd op een atypische manier behaald: in de spurt van enkele medevluchters, bij wie hij eerst zijn 10,5 jaar jongere kompaan Harm Vanhoucke kansrijker achtte.

Thomas De Gendt werd op de Stelvio per 26 mei 2012 opgevoerd als de aanstaande winnaar van één of meer grote ronden, een stellingname die hij zelf meteen ontmijnde. Losse stunten op ogenblikken dat alles in de juiste plooi valt, dat wilde Thomas wel nog beloven. En of hij woord hield, herhaaldelijk zelfs maar met het vorderen van de jaren werd een vervolg almaar onwaarschijnlijker en als 35-plusser zou het hem toch niet meer lukken, had ook ik gedacht. En Thomas zelf zag het ook almaar minder zitten. In een omstandig interview in Humo luchtte hij zijn hart met enige pejoratieve geladenheid. Zinspeelde hij op toestanden zoals Edwig Van Hooydonck in 1996 deed? Toch niet, hij werd gewoon moedeloos van zijn afnemend vermogen om een koers naar zijn pedalen te zetten. En zijn resultaten logen er niet om: een 30ste plaats in de voorlaatste rit van Parijs-Nice was tot dan toe zijn ‘beste’ uitslag in 2022.

Thomas wist evenwel waarmee hij bezig was: hij wilde in de Giro, zijn 22ste grote ronde, op zijn best zijn maar ook hier kon de ontsnappingskoning zich niet uit de voeten maken. Tot Napoli in zicht kwam, hij wilde Napels zien maar ... nièt sterven! Triom-fe-ren was een zoveel beter idee.

Wat doet de Nationale Loterij na dit seizoen met hem? Ze waren ongetwijfeld van plan om hem af te serveren, als Thomas de eer al niet aan zichzelf heeft gehouden. In juli 2020 moest hij inleveren om zijn contract met twee seizoenen verlengd te zien met als bijsluiter: het zijn voor iedereen moeilijke tijden, lees: Degenkolb en Gilbert zijn niet rendérende peperdure vogels hoor.

Zullen ze Thomas nu dankbaar met dezelfde egards behandelen als ze met veel minder redenen deden met de gedateerde Duitser en de politiek beschermde Keizer van Wallonië? Die rollen weliswaar een veel rijker palmares uit dan de Semmerzaakse momentencoureur, die deze Giro voor Lotto-Soudal gered heeft omdat het voor Caleb Ewan maar niet wil lukken. 

Wat volgt er nu nog voor Thomas De Gendt? Hij wordt aangekondigd voor de Tour. Waarom ook niet, vorig jaar wilde hij zelfs de drie grote ronden aansnijden maar na zijn teleurstellende Tour kon hij zich niet opladen voor de Vuelta. Hij liet zich in die dagen zelfs ontvallen dat een tiende Tour niet meer aan hem zou besteed zijn. De negen vorige reed hij stuk voor stuk onverkort uit maar die van 2021 (waarin hij geen enkele keer de top 30 haalde) bezorgde hem een fysieke en vooral mentale dip die hij wel verteerd heeft maar nog niet vergeten is. Hij kan in de volste gemoedsrust naar Kopenhagen afreizen en een serene De Gendt is tot (nòg) méér in staat. Zijn aanwezigheid kan ook zijn rode makkers inspireren, vooral zijn slapie Tim Wellens moet zich met hem aan zijn zijde beter voelen. Misschien inspireert hij hem tot een De Gendtje, al wil Thomas het zelf ook nog eens willen proberen indien hij er in Kopenhagen bij is en/of mag zijn. 

Zijn maglia rosa kan zelfs de Blockhaus doorstaan!

Juan Pedro LOPEZ is 

géén vluchtige passant

 

Juan Pedro Lopez verwerft almaar meer het imago van de ideale schoonzoon. Toen hij op de Etna la maglia rosa greep, werd hij nog aanzien voor zijn meer illustere naamgenoot Miguel Angel die uitgerekend die dag opgaf. Vier dagen later voert El nuovo Lopez nog steeds de tussenstand aan, vanavond zal dat niet anders zijn en misschien ook morgenavond op de Blockhaus niet, want hij telt om en bij de twee minuten boni op de meeste notoire favorieten. Zijn hoge trapfrequentie bevalt mij.

Trek-Segafredo had het al op 1 augustus 2019 in de smiezen dat deze 24-jarige Spanjaard een meerwaarde kon zijn, in weerwil van een weinig overweldigende staat van verdienste bij de u23. Een zevende eindplaats in de Giro della Valle d’Aosta Mont Blanc was zijn hoogste goed. 

Juan Pedro wacht nog altijd op de allereerste internationale overwinning. Die dacht hij te behalen op de Etna maar de meer ervaren Lennard Kämna had zijn klim beter ingedeeld en was explosiever in de ultieme hectometers. Lopez vertoefde in zak en as tot hij naar het podium werd geroepen voor la maglia rosa, hij Juan Pedro Lopez, die de volgende drie dagen niet in verlegenheid werd gebracht zodat hij ook op de steile wegen naar de Blockhaus de roze eyecatcher zal zijn.

Juan Pedro Lopez kwam in 2018 en 2019 als belofte uit voor het Polartec-Kometa van Ivan Basso en Alberto Contador. Eolo-Kometa is inmiddels een procontinentaal team dat aan de Giro deelneemt met Lorenzo Fortunato en Vincenzo Albanese als sterkhouders die evenwel niet kunnen tippen aan Juan Pedro Lopez die opgevoerd wordt als het boegbeeld van hoe vèr men kan komen met de volle inzet. 

Juan Pedro Lopez treedt al een beetje in de voetsporen treedt van Alberto Contador als de laatste Spaanse drager van la maglia rosa. Of het betekent dat El nuovo Pistolero is aangekomen zal wel minder waar zijn. 

In Juan Pedro’s ideale wereld trekt hij zondagavond op de Blockhaus een zesde maglia rosa aan en landt hij over twee weken in Verona in de top 10 van het eindklassement. Ik acht hem daartoe zeker in staat want in 2021 kwam hij in zijn tweede Vuelta uit op de 13de eindplaats en was hij na Gino Mäder en Egan Bernal de derde jongere.

Zowaar op een vrijdag de 13de

 

Koen BOUWMAN beleeft 

dé koersdag van zijn léven

 

Deze vrijdag de 13de (mei 2022) evoceerde een Nederlandse dag in de 105de Giro. In de juiste ontsnapping van de dag telde Oranje vier vertegenwoordigers, van wie Wout Poels al verbazend gauw de rol moest lossen. Bij de survivers had Nederland de 3/4de meerderheid en Jumbo-Visma daarin de 2/3de. 

Koen Bouwman en Tom Dumoulin hebben hun numeriek overwicht maximaal uitgebuit, al deden Davide Formolo en vooral Bauke Mollema er tevergeefs alles aan om dat te beletten. Koen veroverde onderweg al met ruim verschil la maglia azzurravan de bergprijs en omdat zijn kompaan Tom vòòr de beklimmingen de beste maar erna de minste van de vier was, moest hij ook in de bres springen voor de dagzege, wat hij met bravouredeed. 

 Koen BOUWMAN hier in het Damse in de tijdrit van de Baloise Belgium Tour waarin hij 8ste werd op 23" van Remco EVENEPOEL. Die vaardigheid bevestigde hij een beetje in de korte Giro-tijdrit in Budapest, waarin hij 23ste werd op 29" van Simon YATES. 

Op wat met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid voor eens en voor altijd de mooiste koersdag van zijn leven zal blijven was Bouwman the winner who takes it all. Een winnaar was hij op zijn andere dagen enkel in 2017 toen hij in Tullins de derde rit in het Critérium du Dauphiné won. 

Ook inzake ereplaatsen was Koen niet spraakmakend, of zou hij het nog worden? In zijn vijfde Giro vorig jaar werd hij 12de op een halfuur van Egan Bernal. En in de huidige tussenstand staat hij, ondanks ruim tijdverlies in de voorgaande ritten, 16de al zal het verdedigen van la maglia azzurrahem misschien weerhouden van het tijdklassement. De Blockhaus kan duidelijkheid scheppen maar zijn onvergetelijke vrijdag de 13de kunnen ze Doetinchemse Koen alvast niet meer ontnemen.

Dit is een volgende voltreffer voor de lage landen terwijl het gastland op zijn honger blijft. In de tussenstand is Giulio Ciccone op de 20ste plaats de ‘best’ geklasseerde. De afzwaaiende Vincenzo Nibali staat ‘niet onaardig’ 30ste. Hij heeft er inderdaad de leeftijd maar wat dan met de nog 3,5 jaar oudere Alejandro Valverde op de 18de plaats en zondagavond staat hij gegarandeerd nog veel dichter op de Blockhaus, waar Eddy Merckx’ wieg stond als klassementsrenner in de grote ronden.

Daags na de oervervélende zesde rit (van deze die er niet toe doen de traagste van de 21ste eeuw) hadden de sterkhouders van het peloton een niet-aanvalspact afgesloten en van die soort zullen er nog meer volgen in de te langdradige grote ronden van drie weken, doorspekt met reis- en rustdagen.

 

De waanzinnige illusie van David LAPPARTIENT

 

Talentcap opportuner dan een 

budgetcap maar ook onhaalbaar

De koers gelijkt in handelen almaar sterker op het voetbal maar blijft op financieel vlak een dwergstaat tegenover een grootmacht. 

If you can't beat them, join them is ook in deze van toepassing op de renner(s) die men niet op de payroll heeft gaat men gewoon ophalen of desnoods verleiden met een fel verbeterd meerjarig contract. 

Dylan van Baarle, die van Ineos Grenadiers voor drie seizoenen verkast naar Jumbo-Visma, is de volgende die daarvan profiteert. 

Thymen Arensman maakt de omgekeerde move en komt van Team DSM naar de Ineos Grenadiers. 

De Ineos Grenadiers, het UAE Team Emirates en Jumbo-Visma beschikken over het hoogste budget. De Britten spannen de kroon met zo’n 50 miljoen (een zacht prijsje voor nogal wat topvoetballers). De Emiraten houden het op 35 miljoen en de Nederlanders zouden afkloppen op (sic) 27 miljoen. Vraag is hoe geloofwaardig die officieuze bedragen zijn. De meeste andere World Tour Teams blijven onder de weinig magische grens van 20 miljoen.

De dominantie van de rijkste teams in de WorldTour verontrust UCI-voorzitter David Lappartient, die daar dacht wat te kunnen  aan doen met het invoeren van een budgetplafond ofte salary cap. Een idiote gedachte die bij na enig denkwerk al meteen een illusie blijkt want hoe zul je kunnen nagaan wat de betaalheren (onder de tafel) aan hun personeel uitkeren? Ook in deze zijn er voldoende achterpoortjes om dat te omzeilen. 

D’ailleurs, monsieur Lappartient: zijn de budgetten van het wielrennen nog niet laag genoeg misschien? Virgil van Dijk, de Nederlandse verdediger van Liverpool FC is cijfermatig evenveel waard (50 miljoen euro) als het hele budget van de Ineos Grenadiers, het duurste team in wielerland dat, alle verhoudingen in acht genomen, als het Manchester City van de koers mag aanzien worden, zoals het UAE Team Emirates als PSG en Bora-Hansgrohe als Bayern München.

Bewonderenswaardig hoe Quick.Step-AlphaVinyl en het steeds procontinentale Alpecin-Fenix met beperkte(re) middelen weerwerk bieden aan die tyconen. 

Toch is het nog altijd good old Quick.Step-AlphaVinyl dat de beste verhouding prijs-kwaliteit voorlegt en absolute toppers als Julian Alaphilippe (tot 2024) en de allesbelovende runner up Remco Evenepoel (tot 2026) langdurig in de rangen te houden. Niemand anders dan Patrick Lefevere zou daarin slagen.

Men zou voor een interessante nivellering van de teams kunnen zorgen door elke renner een waardecijfer van 1, 3, 5, 7 of 10 toe te kennen en de som van die waarden per team te begrenzen tijdens het tussenseizoen zodat de beste renners over meer teams verspreid worden. Ook dat is helaas een illusie, zij heteen minder waanzinnige dan die van David Lappartient.

Victor HANNES is binnen én buiten 

de koers aan een mooi traject bezig

Als aspirant behaalde hij een dozijn overwinningen, netjes verdeeld over de drie jaren met als bijsluiter dat hij toen al de hoogtemeters opzocht en in de kampioenschappen zijn beste beentje voorzette. Zo werd hij bij de 13-jarigen na de al meer opgeschoten Yoran Van Gucht en Dario Van der Heyden derde in het BK tijdrijden in Deftinge en bij de 14-jarigen tweede (na Aaron Dockx) in het BK veldrijden in Lille. 

Als nieuweling leek hij het winnen verleerd maar zijn opeenvolgende tweede plaatsen (telkens na zijn zwart beest Yoran Van Gucht) in het BK-tijdrijden in Sint-Lievens-Houtem, in het VK in Laarne en in het BK in Lendelede leerden hem dat hij beduidend dichter bij de nationale top was aangeschoven.

Victor HANNES leidt de dans in de Guido Reybrouck Classic in Damme maar kon er zich met een opspélende maag en een ingezakte stuurstang finaal niet doorzetten.

De door Covid-19 uitgeholde seizoenen 2020 en 2021 waren aan hem, een competitiebeest, niet besteed. Bij de herneming in 2021 won hij eind juni meteen in Jeneffe-en-Condroz, bijna drie jaar na Parike (7 juli 2019). Hij had meer aan zijn echte passages in de Ardennen: 4de in de openingsrit van Aubel-Thimister-Stavelot en 9de in die van La Philippe Gilbert. Hij wist meteen waar zijn wingebied ligt en dat kwam extra tot uiting in de allereerste Liège-Bastogne-Liège u19, waarvan hij de lijstopener werd nadat hij de côtes de Houffalize, de Wanne en de Vecquée het best bedwong waarna hij het halfweg La Redoute afrondde vanaf 700 meter van de finish met de vooroprijdende Sasha Prestianni als springplank. In diens uitdovend spoor kon hij zich even herzetten alvorens in de laatste hectometers een volgende versnelling te plaatsen.

Victor is géén familie van Kaat, maar wel de oudere broer van eerstejaarsnieuweling Kamiel Hannes, die eveneens aardig bezig is. Het verloopt allemaal razend vlug. Voor Victor wenkt stilaan de overstap naar de beloften en bovenal die naar de universiteit, waar hij burgerlijk ingenieur hoopt te worden. Het één hoeft het ander niet uit te sluiten maar ook voor Victor is slagen als contractrenner veel minder evident dan slagen als universitair zodat hij zichzelf niets wijsmaakt. 

Victor begon als tweedejaarsjunior niet overweldigend. De focus lag op de uci-1.1 koersen. In Kuurne kwam hij er niet aan te pas zoals wel in de Guido Reybrouck Classic, waarin hij één van de vier Vlamingen was aan boord van de juiste ontsnapping. Aanklampen voor een 12de plaats was zijn hoogste goed omdat zijn maag opspeelde waardoor hij zijn brandstoftank niet kon bijvullen. En om het helemaal te verbrodden zakte zijn stuurstang nog in ook.

Ook daarna bleef Victor steken op verre ereplaatsen maar de tweedaagse Gipuzkoa Klasika (Sp.) schonk hem een vers elan. Een 6de en een 7de plaats voerden hem naar de 4de in de eindstand zodat hij helemaal klaar was voor een betere periode.

Het was geen topidee om op zaterdag de E3 Harelbeke én ’s anderendaags in Gavere het BK tijdrijden aan te snijden. In de E3 kende hij een offday. Met zijn risicovrije 16de plaats in het BK kon hij wel leven, die had een top 10 kunnen zijn indien hij daags voordien aan de kant was gebleven.

Voor het klimproject in de Vogezen van komend weekend is hij niet weerhouden omdat de cols, in tegenstelling tot de Vlaamse en de Waalse hoogtemeters, denkelijk niet aan hem besteed zullen zijn of het zou moeten zijn dat zijn passage in de Tour de Pays de Vaud dat eind deze maand weerlegt.

Viktor SOENENS out of the blue 

één van de betere neo-junioren

 

 

Viktor was een figurant bij de aspiranten, die slechts luttele keren in de top vijf eindigde maar toch al verre ereplaatsen behaalde in het Oost-Vlaams PK tijdrijden. Het viel wel op dat hij tussen de 14-jarigen één van de besten was in Lierde en in Michelbeke, waar er hoogtemeters aan te pas kwamen. 

Toch bleef hij als neo-nieuweling onder de radar maar daar bracht hij als tweedejaars grondig verandering in met 3 augustus 2021 als D-day toen hij in Kooigem een mooie allereerste overwinning behaalde. 

Viktor hechtte wijselijk meer belang aan ereplaatsen in het BK tijdrijden (9de), in Herbeumont (10de) in Couvin (14de) en in Jemeppe (7de). Zelfs op biljartvlakke wegen trok hij aardig zijn streng, anders was hij (na Mauro Cuylits) geen tweede geworden in het VK te Laarne.

De toon was gezet voor wat hem als junior kon weggelegd zijn. Dat was van meet af aan véél meer dan hij ingeschat had. De stevige basis, die tijdens de krokusvakantie in Mallorca aangelegd werd, wierp zijn vruchten af, zelfs al remde Covid-19 hem wat af en half maart werd hij door buikgriep geveld. 

De overloop naar april was meer dan geruststellend: winst in Orroir en derde in Vezon in de aanloop naar het betere werk: 7de in Tombroek Koerse waarna een opmerkelijke Ster van Zuid-Limburg: 8ste in de 2de rit en 2de (na Niels De Clerck) in de slotetappe. Toch bleef hij in het eindklassement steken op een (behoorlijke) 13de plaats die een top vijf was geweest indien hij beter voor de dag was gekomen in de proloog (33ste op 21” van de Deense dag- & eindwinnaar Tobias Svarre). 

Het tijdrijden is een werkpunt maken want in de nationale tijdrit van Poperinge werd hij pas 30ste met over de 22 km. bijna drie minuten meer dan Duarte Marivoet Scholiers. Voor dit onderdeel haalt hij nochtans de neus niet op maar de specifieke fiets waarmee hij opdraaft is gedateerd en dus niet inspirerend om alles uit die kast te halen.

Het werd overruled door een voortreffelijke E3 Harelbeke, waar hij voorin de favorietengroep als 9de en (na Sente Sentjens) de tweede Vlaming eindigde, zo ook in Liège-Bastogne-Liège (na winnaar Viktor Hannes).

Deze prestaties zijn ook bondscoach Carlo Bomans niet ontgaan en dus heeft hij Viktor opgeroepen voor de klimstage in de Vogezen van komend weekend in de aanloop naar de vierdaagse Tour du Pays de Vaud (Zwits.) tijdens het lange weekend vanaf Hemelvaartdag. 

Daarna gaat de volle focus naar zijn studies economie - moderne talen die hij nauwgezet volgt aan Emmaüs Aalter.

“Viktor is een ruwe diamant”, schat ploegleider Guy De Rouck juist in. Vergeet daarbij niet dat hij (geboren in oktober) al zijn seizoenen als één van de jongsten van zijn bouwjaar doormaakt. Op die leeftijd kan dat een aardige slok op de borrel schelen.

Arnaud DEMARE op naar de 100 overwinningen

 

In wat zijn (én dat van Groupama-FDJ) saison de merde leek te worden heeft Arnaud Démare eindelijk zijn bevrijdende overwinning behaald, meteen een voltreffer want een dagzege in de Giro, waarin hij twee jaar geleden zelfs vier keer won en ook eindwinnaar op punten werd.

Het is ook een verademing na een teleurstellend 2021, waarin hij al op de negende dagin Tignes buiten tijd arriveerde na enkel in Châteauroux (5de) voor de vette prijzen te hebben meegedaan. Dat kon hij in de Vuelta niet rechtzetten, al kwam hij in Molina de Aragon (2de na Fabio Jakobsen) dicht bij een unieke dagzege. Iets rechtzetten kon hij wel in Paris-Tours, waarin Jasper Stuyven zo genereus was hem te helpen om de kloof met de vluchters Franck Bonnamour en Stan Dewulf te dichten.

Arnaud werd naar de 105de Giro uitgestuurd als de exclusieve kopman, zoals David Gaudu mag in de Tour, waarin hij vorig jaar elfde werd en over zes weken een gooi wil doen naar de top vijf.

De inmiddels 31-jarige is dé Franse bolide van zijn generatie. Ook in de grote ééndagskoersen verdiende hij al aardig wat strepen met bovenal een betwiste triomf in Milano-Sanremo 2016, waaraan hij twee jaar geleden dus Paris-Tours toevoegde. In 2014 was hij er ook dicht bij in Gent-Wevelgem maar toen stuitte hij op een toen nog bovenste beste John Degenkolb.

 

Winnen is hét vak van de wereldkampioen der beloften in Kopenhagen 2011. Marc Madiot maakte er meteen een duurzaam contract van en als een hondstrouwe soldaat begon Arnaud in 2022 aan een 11de campagne bij deze betaalheer. Hij bedankte met een tsunami aan overwinningen met meerwaarde. Volgens firstcycling.com zijn het er al 93 zodat je met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid mag stellen dat hij kortelings zal toetreden tot het selecte kransje dat meer dan 100 overwinningen op de internationale kalender zal behaald hebben.