Daniel Felipe MARTINEZ,

hét Tour-alternatief voor de uitgevallen Egan BERNAL?

 

Wordt hij in de Tour de stand in voor de uitgevallen Egan Bernal, die dit jaar nog wel zal heroptreden zonder op te draven in een grote ronde of het zou heel misschien de Vuelta moeten zijn?

Ha die Daniel Felipe Martinez, geen pipo hoor maar de eindwinnaar van het Critérium du Dauphiné  2020 die een kleine maand later op Le Puy Mary ook een mooie dagzege behaalde in de Tour.

Liever flitsen dan regelmaat? Dat weet ik nog zo niet want de 26-jarige Colombiaan werd vorig jaar vijfde in de Giro die door zijn kopman Egan Bernal gewonnen werd. Misschien opent diens uitvallen voor Daniel Felipe meer in de Tour, waarvan hij de compacte versie (het Critérium du Dauphiné) al gewonnen heeft. Richard Carapaz, zijn frère-ennemi voor de klassementen, opteert alvast voor de Giro met als bijsluiter dat Daniel Felipe ook in het tijdrijden niet onaardig uit de hoek komt. 

Als klassementsrenner kan hij in het Baskenland (3de in de tussenstand) de volgende twee dagen een nieuwe stijloefening houden na derde plaatsen  in de Algarve en in Paris-Nice. Zijn Baskische dagzege heeft hij in Zamudio, waar hij de overgretige Julian Alaphilippe afhield, alvast reeds te pakken. 

Zijn Tour 2020 kende een rampspoedig begin want één van de slachtoffers van de massaval in Nice. Hij liet het klassement meteen varen zodat hij in de 13de rit ongemerkt kon meeschuiven in de 17-koppige ontsnapping van de dag om er als de beste uit naar voor te treden in weerwil van de samenspannende Duitse Bora’s, Lennard Kämna en Maximilian Schachmann die hij overwon tijdens een meeslepende finale. Daarvoor moest hij richting Le Puy Mary liefst 4600 hoogtemeters bedwingen. Ook de Tour heeft dus geen geheimen meer voor de boerenzoon uit Soacha, een voorstad van Bogota.

Duurzaam groeiende Steff CRAS in uitstekende doen

 

Steff hield er op jongere leeftijd kennelijk niet van om voorspelbaar tezijn. Zijn bedjevan contractrenner leek bij voorbaat gespreid bij Lotto-Soudal tot hij als derdejaarsbelofte overstapte naar het beloftenteam van BMC, waarvan hij ook in de beroepscategorie deel zou uitmaken. Niet dus want BMC reduceerde zijn manschappen maar Steff kwam op aanraden van zijn streekgenoot Jenthe Biermans uitstekend terecht bij Katusha, waar hij twee jaar bleef en behoorlijk wat leerstof opstak alvorens op zijn eerste nederzetting terug te keren én er nog te gedijen ook. Hij is inmiddels aan zijn vierde campagne begonnen is en er traag maar gestaag opschuift.

Steff CRAS, toen nog voor Katusha, tijdens het BK tijdrijden 2018 (11de) in Vichte.

Steff kan best tegen een stootje, zeg maar stoot want in de Tour van 2020 reed hij vanaf de tweede dag rond met een (in Nice) gebroken lendenwervel tot de pijn tijdens de negende rit niet meer te harden viel. 

Steff kwam sterker uit die beproeving en maakt zijn opwachting in drie World Tour - rittenkoersen  van één week: de Volta a Catalunya, de Tour de Romandie en het Critérium du Dauphiné die hem niet klaarstoomden voor een tweede Tour maar voor een tweede Vuelta, waarin hij geen enkele keer werd weggereden, wat zich weerspiegelde in de 20ste plaats in het algemeen en de zesde in het jongerenklassement.

Meer moest dat niet zijn om in volle gemoedsrust aan het winterreces te beginnen. In 2022 bevestigde hij al meteen in de Ruta del Sol (20ste) nadat hij in de 2de rit (5de) meedeed voor de vette prijzen. Een inschattingsfout in de slotrit kostte hem een top 10 die zelfs een top 5 had kunnen zijn. In Paris-Nice (16de) koerste hij behoedzamer en nu wenkt er in de Itzulia Basque Country misschien nog meer. In de eerste twee zware heuvelritten verloor hij (knap 11de in Amurrio) geen tijd op de favorieten en toch vind ik hem in de tussenstand pas op de 14de plaats terug omdat hij in de korte openingstijdrit pas 53ste (+44”) werd. Bij afwezigheid van een uitgesproken kopman en na het letterlijk uitvallen van Maxim Van Gils mag Steff gaan voor eigen succes. Benieuwd hoe ver dat hem brengt.

Ook privé zit het helemaal snor bij Steff die zich verloofd heeft met zijn vriendin Elien, die een dierbare steun was toen hij met de knie sukkelde zodat hij er achterkwam dat zij voor hem de ideale rennersvrouw is. 

Steff Cras is een trage maar gestage groeier die de herinnering oproept aan Kurt Van de Wouwer, ook een niet-winnaar die op het einde van vorige eeuw driemaal de top 20 van de Tour haalde en in 1999 zelfs flirtte met de eindtop 10. Schopt Steff het ook zo vèr of wordt hij een modelhelper voor een kansrijkere klassementsrenner die bij het huidige Lotto-Soudal in geen velden te bespeuren is? Of zou het toch Maxim Van Gils zijn die de Saudi Tour op grandioze wijze won maar die zowel in Tirreno-Adriatico (ziek) als in het Baskenland (val) zijn elan verstoord zag.

Bingo voor 20-jarige Olav KOOIJ

 

Olav Kooij is een gewezen langebaanschaatser en een adept van Jumbo-Visma en de (niet pejoratief bedoeld) bravere versie van de vertrokken Dylan Groenewegen.

Reeds toen hij nog deel uitmaakte van het Development Team gooide Olav op zijn 18de hoge ogen met een rist overwinningen in Oost-Europa en bovenal de openingsrit van de Settimana Coppi e Bartali 2020, waarin hij het haalde van Ethan Hayter, Phil Bauhaus en Gianni Vermeersch.

 Olav KOOIJ als junior aan de slag in de mooie interclub van Ingelmunster.

Richard Plugge, de algemene manager van Jumbo-Visma, draalde niet om dit goudhaantje in de eigen rangen te houden. De 20-jarige Zuid-Hollander kwam al in 2021 met tweede plaatsen al vervaarlijk dicht bij een eerste overwinning: na Edward Theuns in de Tour de Hongrie en na Fernando Gaviria in de Tour de Pologne, na Phil Bauhaus in de Cro(atia)Race.

Alsof hij wilde herinneren dat hij nog steeds een jonge belofte was, werd hij (na Filippo Baroncini en Biniam Girmay) derde op het WK in Leuven. In de afsluitende Gran Piemonte behaalde een nog mooiere derde plaats na Matthew Walls en Giacomo Nizzolo maar vòòr Matteo Trentin.

Dit seizoen mocht hij al wat meer nippen aan de World Tour. Zowel in de UAE Tour als in Tirreno-Adriatico behaalde hij na Jasper Philipsen respectievelijk Tim Merlier, een dichtste ereplaats. Een eerste overwinning was een aangekondigde kroniek,waarnaar al een gretige hand uitstak in Brugge - De Panne met een knappe vijfde plaats. Meer kans op die openingszege maakte hij in de Circuit Sarthe - Pays de la Loire. Vandaag was het raak in Le Lude, waar hij het haalde van de in bloedvorm verkerende ex-wereldkampioen Mads Pedersen, winnaar van de openingsrit en leider in de tussnestand. Ook Elia Viviani (7de), Mark Cavendish (10de) noch HugoHofststetter (11de) kwamen niet in zijn buurt.

Niemands knecht, niemands meester …

 

Peio BILBAO: eindelijk

sant in eigen Baskenland

 

Peio Bilbao is geen notoire winnaar, wel een uitstekend coureur uit de tweede rij. Als Bask heeft hij eindelijk zijn sant in eigen land te pakken, waarmee hij het dozijn aan overwinniningen in evenveel seizoenen gerond heeft. Op het eerste succes moest hij wel tot in 2014 wachten, de Klasika Primavera. In 2018 behaalde hij een eerste zege in de World Tour, de voorlaatste rit in het Critérium du Dauphiné.

De grote ronden zijn z’n ding, hij reed er liefst 13/13 uit en wekte in 2018 (zesde) heel even de illusie dat hij voor het eindpodium in aanmerking kon komen. Twee jaar later werd hij vijfde. In de editie daartussen liet hij het klassement varen en behaalde hij twee eclatante dagzeges: op het einde van de eerste week in L’Aquila en op het einde van de derde week op Monte Avena, waar hij Mikel Landa afhield. Vorig jaar werd hij geruisloos negende in de Tour. Dit jaar opteert hij opnieuw voor de Giro, waarin hij wel eens de uitgesproken kopman zou kunnen en imiteert hij zijn drie jaar oudere kompaan Damiano Caruso (2de in 2021) of zou Mark Padun regelmatiger uit de hoek komen dan hij totnogtoe deed? 

Bilbao’s uiteindelijke sant in eigen Baskenland was er overigens één om in te lijsten want behaald op het samenspannende duo Julian Alaphilippe - Remco Evenepoel. Misschien is dit de triomf die hij nog het meest zal koesteren want zijn zevende deelname. Vorig jaar kwam hij al vrij dicht bij een dagzege in Hondaribbia, waar Ion Izagirre hem evenwel te vlug af was.

Wout HEMERYCK: al bijna vier jaar niet gewonnen en toch één der beteren van bouwjaar 2006 

 

Als aspirant begon Wout beter dan hij eindigde. Bij de 12-jarigen werd hij kampioen van West-Vlaanderen in Rumbeke en nog wel in de straat waar zijn oma en opa wonen. Zoiets vergeet je nooit, temeer hij sindsdien geen volle overwinning meer behaalde. Tijdens de aansluitende weken haalde hij in de overige kampioenschappen telkens een zevende plaats. Bij de 13- en de 14-jarigen verging het hem een stuk minder: geen overwinningen meer en een respectabel banken achteruit in de kampioenschappen.

Als eerstejaarsnieuweling vocht hij aardig terug. Een overwinning was géén conditio sine qua non om een uitblinker genoemd te worden. Ereplaatsen in de Ardennenkoersen van Herbeumont (10de) en Couvin (7de) waren hem minstens evenveel waard. Ook in de kampioenschappen was hij helemaal terug: 9de in het BK in Pamel en bovenal 2de in het VK in Laarne, waar hij machteloos stond tegen Nolan Huysmans - Cedric Keppens, het samenspannend duo van Avia-Rudyco. Nolan is de absolute veelwinnaar van het bouwjaar 2006 die dus het klappen van de zweep bij de finish kent en die bovendien zijn kompaan Cedric in steun had. Zij pareerden de krachtige uitval in de slotkilometer van Wout die wel de tweede plaats uit de brand kon slepen en die de smaak van de overwinning mocht hebben.

Tenzij je zijn eerste plaats in het gemengd clubkampioenschap van Meulebeke als een overwinning meetelt, houdt Wout het in 2022 vooralsnog bij een recital van ereplaatsen: 4de in Edewalle, 5de en 11de in Damme. Van de Katjeskoers in Boezinge, de openingsmanche van de Beker van België, had hij in de massaspurt allicht meer verwacht dan een 18de plaats. Hij liet zich evenwel insluiten, zoals ook afgelopen weekend in Vezon, waar hij tussen het dozijn vluchters op de zesde plaats bleef steken. Zich goed positioneren is momenteel het werkpunt voor Wout, die daar zondag komaf hoopt mee te maken in Zandvoorde (Zonnebeke), zijn voorlopig laatste regionale koers. 

De woensdag daarop is er het PK tijdrijden in Ruddervoorde en op zondag 17 april de G.P. Francis Verborg in Vezon, de openingsmanche van de Topcompetitie. Tijdrijden voert de hoofdtoon tijdens de komende weken. Op zaterdag 23 april is er de nationale tijdrit in Poperinge, de laatste generale repetitie voor het BK op 1 mei in Gavere, denk je dan. Die plaatst hem evenwel voor een dilemma want samenvallend met de attractieve Tour de la Basse-Meuse, waar hij tijdrijden én hoogtemeters kan combineren. 

Wout ziet tenslotte ook al reikhalzend uit naar het lange weekend van 26-27-28 mei met de Tour de Himmelfart (Den.), waar hij zich buiten zijn gebruikelijke comfortzone nog meer coureur zal voelen, al zullen ook dan zijn studies wiskunde-wetenschappen niet helemaal uit zijn gedachten zijn.

Quick.Step-AlphaVinyl  

heeft zijn remontada ingezet

Het was niet goed, het is nog steeds niet goed en allicht zal 2022 geen grand cru worden zoals de meeste vorige jaren, al zijn verrassende wendingen hoegenaamd niet uitgesloten en in dat geval kan het nog minstens een appellation contrôlée worden, die andere teams hen zullen benijden.

Néén, het was/is niet goed. De 10de plaats in de tussenstand van de UCI Team Ranking weerspiegelt dat. Het UAE Team (5631 p.) en Jumbo-Visma (4430 p.) steken er bovenuit. Arkéa-Samsic (3885 p.) is de verrassende derde (dankzij de vlijt van Nairo Quintana, Nacer Bouhanni, Hugo Hofstetter en Warren Barguil) gevolgd door het steenrijke Ineos (3732 p.), Bahrain-Victorious (3373 p.), het terecht zo bejubelde Alpecin-Fenix (3097 p.), het revelérende Intermarché-Wanty-Gobert (2962 p.), Groupama-FDJ (2710 p.), Cofidis (2650 p.) en pas dan Quick.Step-AlphaVinyl (2586 p.).

Dit is evenwel een tussenstand, waarbij het verschil voor The Wolfpack met de meeste andere teams beduidend geringer is en zo overbrugd, misschien deze week al want de regérende wereldkampioen Julian Alaphilippe is nog maar net in stelling gebracht en Remco ‘silence is golden’ Evenepoel schuift met hem mee. Die twee maken mekaar nog beter dan ze al waren.

In de UCI Team Ranking over de 2020, 2021 en 2022 (totnogtoe), die bepaalt welke 18 teams een World Tour - licentie in 2023, 2024 en 2025 krijgen toebedeeld, houdt The Wolfpack nog stevig de koord.

 

Toch wil men er niet naast kijken dat dit het minst goede voorjaar met ondermaatse resultaten in de acht voornaamste ééndagskoersen totnogtoe waarin enkel in de Strade Bianche (Kasper Asgreen derde) een podium werd bestegen. Men kan wel inroepen dat Julian Alaphilippe, Davide Ballerini, Tim De Clercq en Yves Lampaert uitvielen door ziekte. Ook mechanische pech en valpartijen speelden hen parten zoals de andere teams.

Bepaalde kortzichtige idioten hebben een verklaring voor de voorjaarse deemstering van Quick.Step-AlphaVinyl  Volgens hen zijn ze hun beste man kwijt en dan hebben ze het niet over een coureur maar wel over ploegarts José Ibarguren, die naar Movistar verkaste en daar (sic) inderdaad voor een kentering heeft gezorgd. Movistar staat in de UCI Team Ranking ‘knap’ vijftiende met 2014 p. en behaalde 'al' drie overwinningen dankzij de straks 42-jarige Alejandro Valverde, die de Trofeo Pollença (1.1) won en in de Gran Camino (2.1) een dagzege en de eindoverwinning behaalde. José Ibarguren heeft Movistar dus (sic) aan de vlam in de pijp geholpen zoals hij de voorbije jaren zogezegd deed met The Wolfpack. 

Overigens heeft Quick.Step-AlphaVinyl al 18 overwinningen behaald. Enkel UAE Team Emirates (22) telt er meer. De detail van de successen van The Wolfpack: 5 in de World Tour, 11 in de ProSeries (de belangrijkste koersen net onder de World Tour) en 2 in de Settimana Coppi e Bartali (2.1). 

Juist: de gebruikelijke kanjers ontbreken maar wat niet is, kan nog komen en misschien sneller dan verwacht.

De kanjers werden verdeeld onder vijf teams en gingen naar Tadej Pogačar (Strade Bianche en Tirreno-Adriatico), Wout Van Aert (E3 Harelbeke), Primož Roglič (Paris-Nice), Matej Mohorič (Milano-Sanremo), Biniam Girmay (Gent-Wevelgem) en Mathieu van der Poel (Ronde van Vlaanderen). 

Hoe had WOUT zich tot deze kwikzilveren twee verhouden?

 

Jammer dat MATHIEU zich niet waagt op het terrein van TADEJ

“Mathieu van der Poel zit nog fris, dat belooft voor de Amstel en Roubaix”, kopt HNB om luisteraars te lokken voor zijn podcast.

Wat een domme quote is me dat: natuurlijk zit hij nog fris, hij heeft amper acht koersdagen op de teller, Tadej Pogačar heeft er achttien.

De komende maanden zullen de twee, wat dat betreft, in balans komen. Mathieu rijdt in april enkel nog de Amstel Gold Race en Paris-Roubaix waarna hij kiest daarna voor én de Giro én de Tour. Tadej houdt het bij het Waals tweeluik, waarna hij in de aanloop naar de Tour enkel nog sant in eigen Slovenia wenst te zijn. Tijdens de nazomer zou hij ook zijn opwachting maken in de Vuelta, waarin hij in 2019 na drie dagzeges op de derde eindplaats uitkwam.

Bij Mathieu zal deelnemen (en dagzeges behalen) aan en in de twee grote ronden essentiëler zijn dan uitrijden en een goed klassement nastreven. Dat laatste is niet aan Mathieu besteed, hij is te briljant om ook nog regelmatig te zijn. In de Tour zal zelfs de groene trui geen issue zijn voor hem.

Tadej Pogačar en Mathieu van der Poel zijn de absolute sterkhouders van het seizoen totnogtoe. Wout Van Aert had de derde eend (lees: goudfazant) in die bijt kunnen zijn. Vooral gisteren had ik graag geweten hoe hij zich tot de twee anderen verhield. Dat zullen we dit jaar niet gauw meer vernemen. In de niet representatieve Milano-Sanremo was Mathieu (derde) in de uitslag de beste van de drie: Tadej werd op de via Roma vijfde, Wout achtste. Jammer dat Mathieu wegblijft uit Liège-Bastogne-Liège.

Hopelijk is Wout reeds in Roubaix terug van weggeweest. Laat de bemoeizieke Marc Van Ranst hem maar orakelen dat het beter is om volledig uit te zieken. Wout is omringd door serieuze medici, die hem niet zullen toestaan om zichzelf in gevaar te brengen. Een uitgeruste en extra gemotiveerde Wout zou tot (nòg) méér in staat zijn. Misschien biedt de switch van zijn kalender Wout eventueel de mogelijkheid om een eerste keer Liège-Bastogne-Liège aan te snijden, de klassieker waarin hij Tadej Pogačar partij kan geven zoals Mathieu van der Poel deed in de Ronde van Vlaanderen.

Wat betreft zijn aanwezigheid als klassementsrenner in de rittenkoersen situeert Van Aert zich tussen Pogačar en van der Poel. Hij liet het, in weerwil van hand- en spandiensten aan Primož Roglič niet zomaar lopen in het hooggebergte. Zonder er initieel naar te streven werd Wout in de Tour 20ste in 2020 en 19de in die van 2021. Dat lijkt dit jaar toch veranderd. In de jongste Paris-Nice liet Wout het wel lopen in tegenstelling tot Tirreno-Adriatico 2021, waarin hij tweede werd na Tadej Pogačar. Wout zou à la Sean Kelly, Laurent Jalabert en Julian Alaphilippe in de top vijf kunnen eindigen maar waarom zou hij met een kansrijkere kompaan als Primož Roglič, die hem toelaat voluit te mikken op dagzeges (waarvan hij er al zes behaalde) en op groene truien, die voor iemand van zijn exceptioneel niveau géén méérwaarde bieden en niet meer dan een hebbeding zouden zijn.