Tadej POGAčAR een bonus en UAE Team Emirates een malus voor het wielrennen

UAE behaalde vorig jaar op de uci-kalender net geen honderd overwinningen, één vijfde daarvan kwam op naam van ene Tadej Pogačar. Februari 2026 is amper over halfweg of UAE topt alweer die teamranking met elf stuks terwijl de tycoon nog niet eens in actie is gekomen. Dat doet hij pas vanaf de Strade Bianche, waarvan hij na die van 2022 ook de twee vorige edities won.

Die soevereiniteit steekt de ogen uit, bij zoverre dat men er alles en nog wat bijsleurt om de integriteit ervan in twijfel te trekken. Beseft men evenwel hoe gigantisch de pakkans en hoe nòg gigantischer de bestraffing is? Dergelijk meesterschap van een collectief is op zich niet nieuw, maar wel de gradatie.

De vroegere absolutisten hadden het eigenlijk gemakkelijker om hun wetten te stellen: kleinere pelotons, minder teams, meer renners per team (soms 10 à 12) en minder betekenisvolle landen.

Nooit heeft een team een seizoen meer gedomineerd als UAE in 2025 deed. Behalve Pogačar waren ook zijn luitenanten João Almeida, Juan Ayuso, Isaac Del Toro (bijna winnaar van de Giro), Jhonatan Narvaez, Marc Soler, Jay Vine, Adam Yates en last but not least Tim Wellens uitstekend aan zet. De 34-jarige Limburger reed zijn beste seizoen in jaren, werd BK en behaalde in die driekleur een dagzege in de Tour na twee in de Giro en de Vuelta.

Voor het 23-jarige woelwater Ayuso was de comfortzone niet goed genoeg. Hij won vooral al de Itzulia Basque Country 2024 en Tirreno-Adriatico 2025 maar wil over Pogačar heen nog meer zijn eigen kans gaan, wat hem zijn selectie voor de Tour kostte en waarvoor hij overstapte naar Lidl-Trek. Als hij daar maar niet van de klaver in de biezen belandt want daar zijn voor de klassementen de opkomende waarden Derek Gee-West (4de  in de Giro 2025) en Mattias Skjelmose (winnaar Tour de Suisse 2023). Het homogene UAE is deze Ayuso liever kwijt dan rijk. In de Algarve sloeg Juan al een eerste keer de bal mis door zich op Foia (Monchique) in een sprint met twee te laten vloeren door de 19-jarige Fransman Paul Seixas.

 

Behalve Wellens maken sedert 2025 nog twee Vlaamse bofkonten deel uit van deze grootmacht: Rune Herregodts (bovenste foto) en Florian Vermeersch die getalenteerd zijn maar liever één vogel in de hand hebben dan tien in de lucht, wat eigen successen niet helemaal uitsluit, dat wordt geïllustreerd door Tim Wellens.

 

Een ijzersterk team is trouwens van alle tijden maar nooit in die mate als tijdens het huidige tijdvak.

 

Vanaf de late jaren vijftig lieten vooral Jacques Anquetil en Rik Van Looy (de Rode Garde) zich omringen met de beste helpers. Eddy Merckx volgde hun voorbeeld in de late jaren zestig (Faema) en de vroege jaren zeventig (Molteni). 

 

Tien jaar later was Freddy Maertens de volgende tycoon maar vanuit een archaïsche Flandria-structuur bleef dat niet duren. 

Roger De Vlaeminck (inzonderheid Brooklyn), Bernard Hinault (Renault), Sean Kelly (Skil en PDM), Raymond Poulidor (Mercier) en Stephen Roche (Carrera) maakten zich meer waar vanuit zichzelf dan vanuit een hecht blok.

 

Manager Peter Post zwoer met TI-Raleigh en Panasonic bij een collectief met meerdere kopmannen, wat Bernard Tapie hem kortstondig nadeed met het tijdelijke trio Bernard Hinault - Laurent Fignon - Greg LeMond. 

 

In de jaren negentig was er de Latijnse machtsgreep met Miguel Indurain die met Banesto de Tour monopoliseerde en de Italianen met Ariostea en Gewiss-Ballan die ongeveer hetzelfde deden in de klassiekers met clandestiene kerosine als brandstof. 

 

Goed dat Patrick Lefevere er met Mapei vrijwel onberispelijk bijkwam en de ethiek herstelde. Vanaf 2003 koos hij voor een eigen uitvalsbasis met de overname van Domo - Farm Frites plus het betere restant van Mapei riep hij Quick.Step-Davitamon in het leven. Na enkele moeilijke à turbulente beginjaren was hij gedurende zowat twintig jaar met hoegenaamd niet het hoogste budget de goede maat der dingen inzake het runnen van een team tot hij in 2024, aan de vooravond van zijn 70ste verjaardag, abdiceerde. Hij was dan reeds lang de meervoudige Merckx in die sector maar kon het moeilijk helemaal loslaten. Zich moeien doet hij enkel nog op aanvraag. Ik denk dat hij er meer arbeids- en levensvreugde aan beleefde dan de financieel almachtigen, voor wie winnen evidenter was dan verliezen. The Wolfpack had en heeft meer aanhang dan het UAE Team Emirates ooit zal hebben en stuwde de kijkcijfers.