Lars VAN RYCKEGHEM

staat voor de zomer van de hoop

Lars Van Ryckeghem is de jongste jaren door een hel gereden met zijn koersfiets als marteltuig. Eind april probeerde men een tweede keer het tij te doen keren. In het UZ van Gent werd het vlies rond een spier in de linkerbovenbil verruimd omwille van het vermoeden dat een te smal spiervlies een veel te snelle verzuring in het linkerbeen met zich bracht. 

Lars in betere tijden als drager van de driekleur van het tijdrijden.

Lars had een abonnement op de Belgische titel in het tijdrijden. Bij de nieuwelingen viel hem dat te beurt in Vichte 2017 en het jaar daarop in Vresse-sur-Semois. Dat herhaalde hij als neo-junior in Sint-Lievens- Houtem. In 2020 was er door Covid-19 geen BK tijdrijden, maar het zou sowieso zonder Lars geweest zijn wegens een slapend linkerbeen.

“Aanvankelijk was dat enkel met de tijdritfiets”, zucht Lars. “maar op de duur verkrampte het linkerbeen ook op de gewone koersfiets veel te gauw, en tenslotte ook op de mountainbike. Een operatie in oktober 2021 aan de vernauwing van de liesslagader haalde weinig uit.” 

Lars begon met een karrevracht verse moed aan zijn tweede campagne bij de beloften maar twee regionale koersen voerden hem naar wanhoop. In Sint-Maria-Lierde hield de groene vlag, het achterlichtje van de koers, hem gezelschap. In zijn volgende koers kwam hij niet eens zo ver, Lars werd bij halfkoers uit de wedstrijd genomen. Volgende koersen hadden geen enkele zin. Kabbelend trainen deed hij nog wel als bezigheidstherapie. 

Lars liet het daar niet bij maar onderging nog diverse onderzoeken waarbij zijn zenuwstelsel werd doorgelicht en de druk op de spieren werd gemeten, en dat zowel voor als na een inspanning. Daaruit kwamen grote verschillen aan het licht, kennelijk te wijten aan een te klein vlies rond een spier in het linkerbovenbeen. Om dat te verhelpen werd een sneetje in dat vlies gezet opdat de spier meer ruimte zou krijgen om bij inspanningen uit te zetten.

We zijn inmiddels een maand recuperatie verder en Lars mag de training hervatten. Het is dus een volgende keer bang afwachten maar zelfs indien dat niet meteen goed afloopt, dan nog zal Lars de handdoek niet gooien want in dat geval zal het koersbloed kruipen waar het niet gaan kan.

Mama Sofie Pollet voegt er veelbetekenend aan toe:

“We hopen op een gunstig gevolg van de operatie, maar dit zullen we pas weten na een aantal koersen. Lars blijft optimistisch en hoopvol, hij wil er zich nog steeds helemaal voor smijten. Wij gaan daarin met hem mee, maar zijn niet blind voor een andere realiteit. Ondertussen kan hij zich nadrukkelijker wijden aan zijn studies (Immobiliën voor Bachelor in het vastgoed aan de Hogeschool van Gent), maar zijn hart focust zich nog steeds even passioneel op de koers, die hem tot voor enkele jaren zoveel voldoening schonk en vreugde verschafte.” 

Lars hoopt dat het meteen de betere kant opgaat zodat hij tijdens de zomervakantie de conditie kan opbouwen om er tijdens de nazomer en de herfst nog meer dan wat van te maken en in de volste gemoedsrust aan het winterreces te beginnen in de aanloop naar de tweede helft van zijn beloftentermijn. Opgeven zal in géén geval reeds aan de orde zijn. Als onklopbare tijdrijder in eigen land heeft Alec Segaert zijn plaats al wat ingenomen, Lars gunt het zijn teammate van harte. De opgang van de één hoeft die van de ander niet uit te sluiten, wel integendeel en misschien maken ze mekaar onderling beter.

Gauthier SERVRANCKX

de kampioen van méér dan één dag

Als een coureur zònder overwinning kampioen van België bij de junioren worden … Het viel Waregemnaar Jakov Beirlaen te beurt in Herzele op 26 september 2021 en dat herhaalde zich in Moorslede op zondag 29 mei 2022 in Moorslede met Zwevezelenaar Gauthier Servranckx. 

Gauthier neemt in de slotronde afscheid van zijn laatste medevluchter, Sil VAN DAELE.

Jakov was al 18 jaar, Gauthier moet nog 17 worden en dat was hem ook aan te zien toen hij onwennig het podium besteeg: geen costaud maar een bedeesde knaap die niet wist waar hij het had: bij de allereerste overwinning een driekleur over de schouders getrokken worden en de Brabançonne mogen aanhoren. Je zou van minder in de beide wangen knijpen en mama Virginie was vijf dagen later nog niet bekomen van deze once in a lifetime.

De familie Servranckx-Denolf is nochtans vertrouwd met het wielrennen. Gauthier heeft het van geen vreemden. Papa Michaël koerste ook, had aardig wat in zijn mars maar moest afhaken wegens Ferritine. Mama Virginie is een mooie tak van de Zwevezeelse stamboom Denolf.

Gauthier is een verrassende kampioen maar helemaal out of the blue toch ook niet. Een derde plaats in Zele op 23 april was cijfermatig zijn beste uitslag die ruim overstegen werd door zijn 13de plaats in Liège-Bastogne-Liège en bovenal zijn vijfde in de Ronde van Vlaanderen, waar hij wat gehinderd in de aankomstzone, op het podium had kunnen staan. Het zou een mooie stijloefening geweest zijn voor het BK de week in Moorslede.

Daar verwachten van nòg beter te doen was niet realistisch en toch deed hij het. De ongewone afstand (127 km.) hield geen geheimen in voor hem, die had hij (met dank aan de Jonge Renners Roeselare) kunnen inoefenen in de uci’s 1.1 van Kuurne, Nokere en Harelbeke. Er hadden best nog wat meer hoogtemeters bij mogen zijn. Een parcoursverkenning vond Gauthier overbodig, dat was voor de dag zelf tijdens de 15 ronden. 

Voor een beter overzicht en om uit de omknelling van het peloton los te komen wilde hij van de vroege vlucht deel uitmaken. In dat opzet slaagde hij met acht anderen en hij groeide, zoals de week voordien in Oudenaarde, naarmate de koers vorderde terwijl bij anderen het vat leegliep. Zij werden door de voorwacht van het ijlende peloton opgeslorpt, Gauthier niet! Hij kon dus opnieuw in aanmerking voor de vette prijzen, maar winnen?! Dat was toch zijn regel niet! Toen drie achtervolgers aansloten en ook het peloton dat dreigde te doen versnelde Gauthier. Enkel Sil Van Daele kon hem even volgen maar de laatste ronde moest Gauthier het in zijn eentje afhaspelen. Dat deed hij cum laude, hij bedwong zelfs de strakke tegenwind in de laatste strook. Hij had perfect ingedeeld want bij de finish was ook hij helemaal uitgeblust. Zijn mentor, dr. Marc Hemeryck, had Gauthier ingeprent dat hij een zeer goede kans maakte. 

Gauthier glimmend tussen Kamiel EEMAN en Yarno VAN HERCK.

Gauthiers beginpaden als coureur liepen niet van een leien dakje. Een blindedarmontsteking en astma (die bedwongen lijkt) kruisten zijn pad bij de aspiranten. Hij verzaakte uit eigen beweging aan het VK en het BK omdat hij zich daar (nog) niet goed genoeg voor vond. Als eerstejaarsnieuweling was het amper anders met een 31ste plaats in Lichtervelde als ‘beste’ uitslag.

“Ik wil vooral dat hij meer prestatie- dan resultaatgericht koerst”, beklemtoont papa Michael. 

Als tweedejaarsnieuweling sprong een 13de plaats in Herbeumont in het oog.

“Gauthier houdt van de hoogtemeters en dat wil hij tijdens de zomervakantie, als drager van de driekleur, maar al te graag bevestigen”, voegt Michael er met een knipoog aan toe.

Dat heeft hij de jongste weken al mooi ingeoefend op de Waalse en de Vlaamse puisten. Liever dat dan wringen en wriemelen in de bijenkorf van een groot peloton, vindt Gauthier daarvan, die daarom graag meeschuift in de vroege vlucht die hij als enige overleefde met het gekende gevolg.

Vanaf het sinksenweekend wachten hem de volgende sensaties, op zaterdag de interclub in Bonheiden en op maandag in Deinze. Ziedaar het fraaie begin van een jaar lang eyectacher zijn met het rugnummer 1.

Terwijl Gauthier met de goede vlucht passeerde, benadrukte papa Michael ijzig kalm dat zijn kinderen (ook dochter Kaylee koerst) voor hem niet hoeven te koersen maar als ze het doen dan steunt hij hen, samen met de mama, ten volle indienze dat ernstig opnemen wat ze dus duidelijk doen.

Michael (41) koerste ook maar zijn gezondheid wilde niet mee. Ferritine (ijzeropslag) speelde hem parten, geen tekort maar een tevéél!

“Om dat ongemak onder controle te krijgen heb ik zeker vijftig letterlijke aderlatingen ondergaan”, verrast Michael. “Dat hielp tijdelijk tot ik bij de beloften nog amper vooruitkwam. Ermee stoppen voelde een beetje als een verlossing aan.”

“Dankzij mijn kinderen zit ik weer volop in het wielrennen. Voor hen probeer ik zoveel mogelijk beschikbaar te zijn. Dat lukt mij vrij aardig: als arbeider in de Vleeshalle Bauwens vertrek ik al om 04 uur naar Zele, waar ik om 14u30 klaar ben. A la Gauthier neem ik dus de vroege vlucht vooruit om het peloton van het verkeer te dribbelen. Zo kan ik Gauthier en Kaylee met de brommer op hun training begeleiden. Een waar genoegen!”

Thymen ARENSMAN verdiende in 

Verona een Giro achievement award

 

Omwille van wat hij tijdens de voorgaande twintig dagen gepresteerd had, verdiende Thymen Arensman een Giro achievement award met een zege in de afsluitende tijdrit, waarin hij verrassend tweede werd na Matteo Sobrero (-23”). 

De slechts 22-jarige Nederlander werd ook al tweede in de zwaarste Alpenrit naar Aprica, waar Jan Hirt de slotklim iets beter ingedeeld had en zich tijdens de voorgaande dagen ook knusser had verscholen in de buik van het peloton. Daags vòòr de afsluitende tijdrit werd Thymen in de zwaarste Dolomietenrit naar Marmolada (Passo Fedaia) nog vijfde en waarin Alessandro Covi maximale vrijheid kreeg van het peloton.  

Ook in nogal wat andere ritten was Arensman een absolute smaakmaker. Een beter doserende Thymen had meer rendement kunnen halen uit zijn inspanningen. Toen zijn gunstig geklasseerde kopman Romain Bardet (4de in de tussenstand met nagenoeg dezelfde totaaltijd als Carapaz, Almeida en Hindley) tijdens de 13de rit ziek en in tranen uit de Giro moest stappen, was Arensman zijn oriëntatie kwijt, temeer hij in die rit zelf bijna elf minuten verloor en meteen ook een goed klassement. Hij was dus aan improvisatie toe en dat deed met zoveel bravoure dat hij best in aanmerking mocht komen voor de niet uitgereikte prijs van de superstrijdlust.

Quo vadis, Thymen Arensman? Stuurt men hem met de genezen Romain Bardet naar de Tour of mag hij zich heropladen voor de Vuelta? Zijn contract bij het schimmige Team DSM loopt af, hij wordt vanaf 2023 aangekondigd bij de Ineos Grenadiers, waar hij veel meer zal verdienen en ook veel beter ormingd structureler zal kunnen koersen. Het zou best kunnen dat hij daar in de pikorde hoger klimt dan nu wordt ingeschat.

Bij de Ineos Grenadiers is Richard Carapaz (terug naar Movistar?) einde contract. Wordt Egan Bernal opnieuw wie hij was en kan Daniel Felipe Martinez hem waardig vervangen? Geraint Thomas is gedateerd en Thomas Pidcock is (als die er al ooit komt) nog niet toe aan een hoofdrol als klassementsrenner. Op termijn kan voor Thymen Arensman een top vijf in een grote ronde een haalbare kaart zijn en wie weet?

 Matteo SOBRERO stand-in voor zijn zwager Filippo GANNA

Matteo Sobrero? Nooit van gehoord, zullen de meesten zich zondag-namiddag hebben laten ontvallen toen de 25-jarige Italiaan van BikeExchange zijn langdurige sit in op de hot seat tot het einde volhield. Hij haalde het zelfs nog vrij afgetekend van twee Nederlanders die de voorgaande 20 dagen niet uit het nieuws waren geweest, Thymen Arensman (+23”) en Mathieu van der Poel (+40”). Jai Hindley en Richard Carapaz hadden zelfs anderhalve minuut meer nodig om de 17,4 km. vol te maken. Zo won Matteo Sobrero als het ware in de plaats van de afwezige grootmeester Filippo Ganna.

Matteo ‘weinig of niet van gehoord’, dat gold al zeker voor zijn derde acte de présence in de Giro. Behalve in de korte tijdrit in Budapest (4de) haalde hij enkel in Treviso (16de) de top 20 van de daguitslag. Op de andere dagen stond hij allicht in onvoorwaardelijke dienst van kansrijkere maats als Lucas Hamilton en Simon Yates.

Een nitwit is Matteo Sobrero hoegenaamd niet. Als laatstejaarsbelofte werd hij (ook al tweede in 2018 na Edoardo Affini) kampioen van Italië tijdrijden maar de tegenstand was ondermaats en dat werd bevestigd op het WK in Harrogate, waar hij bleef steken op de 27ste plaats met 2’48” meer dan Mikkel Bjerg. Twee jaar later herhaalde hij dat bij de elite en zelfs Filippo Ganna (4de op bijna een minuut) was in Camaiore niet tegen hem opgewassen maar aan wie hij (pas 21ste) drie maanden later ruim drie minuten toegaf op het WK van Knokke-Heist naar Brugge.

Matteo Sobrero was er vorig jaar op de slotdag van de Giro ook al héél dicht bij. Hij zou in Milano zeker tweede zijn geworden indien hij in de laatste hectometers niet zo flagrant werd gehinderd door de volgwagen van Groupama-FDJ. Daardoor eindigden Rémi Cavagna en Edoardo Affini luttele seconden voor hem. Hij zou ook korter zijn geëindigd na Filippo Ganna (-14”), die weliswaar door een late bandbreuk werd opgehouden. Ganna en Sobrero zijn aanstaande familie want Matteo heeft een relatie met de zus van Filippo.

Ganna-Sobrero, wat een duo denk je dan maar zelfs met Edoardo Affini aan hen toegevoegd in de mixed relax van Knokke-Heist naar Brugge moesten ze na Duitsland (-38”) en Nederland (-25”) genoegen nemen met brons. Zou het aan de donna’s Maria Cavalli, Elena Cecchini en Elisa Longo Borghini gelegen hebben of toch niet?

 

Jai HINDLEY stootte 

Richard CARAPAZ 

alsnog van zijn sokkel

Dan toch nog Jai Hindley, die in de koninginnenrit op de ultieme col, de Passo Fedaia, de afsluitende tijdrit in Verona overbodig maakte. Het was moord met voorbedachten rade want Lennard Kämna, de veroveraar van de Etna, had zich uit de kopgroep laten terugzakken om zich voor de kar van Hindley te spannen en het tempo zo hoog mogelijk op te trekken met zijn kopman in het kielzog. Richard Carapaz moest de rol op 3 km. van de finish lossen en toen Hindley nog een tandje bijstak, kraakte de Costa Ricaan helemaal en boette anderhalve minuut in.

Jai Hindley wist waarvoor hij stond. Want tijdrijden en hem, dat matcht niet. Zo’n beproeving had hem in 2020 de eindzege gekost aan Tao Geoghegan Hart, die in de afsluitende tijdrit in Milano 39” beter deed. En wat de tijdrit in Verona betrof, was er het precedent uit 2019, maar minder schrijnend omdat er niets meer op het spel stond.  Carapaz begon eraan met zowat twee minuten boni en kon zich decompressie veroorloven maar dat hij pas 36ste werd met 1’12” op het Amerikaanse one hit wonder Chad Haga en dat zelfs Victor Campenaerts en Thomas De Gendt ruim een minuut beter deden, was al te ontluisterend voor een rozetruidrager. Jai Hindley deed het die keer nòg 6” minder goed.

Ook dat gaf aan hoe de tijdrit van morgen een dubbeltje op zijn kant had kunnen maar niet meer zal zijn. Dat Carapaz zeven van zijn acht tijdritten won van Hindley zal hem in Verona voor de eindzege niet kunnen helpen.

Bij minimale tijdsverschillen (de geringste in de Giro kwamen er in 1955 toen Fiorenzo Magni en Fausto Coppi en in 1974 toen Eddy Merckx en Gibi Baronchelli door amper twaalf tellen gescheiden werden) kunnen de imponderabilia (een valpartij of een lekke band) onomkeerbaar toeslaan. Zo’n calamiteit zal Hindley geen parten meer spelen, toch benieuwd of hij als laatste vertrekker in la maglia rosa zijn beste tijdrit ooit rijdt.

Whatever: Jai Hindley noch Richard Carapaz zouden, als ze er al aan deelnamen, in de Tour geen partij zijn voor de gekende Sloveense tweespan. Hindley’s debuut in de Tour zal niet voor dit jaar zijn, Carapaz’ derde deelname (13de in 2020 en 3de in 2021) al evenmin. 

Mikel Landa handhaafde zijn roestige vastigheid met een top zeven die hij zeven jaar later nog eens in een podium kon oplijsten. Revelérende klassementsrenners zijn er in de 105de Giro niet opgestaan of het zou Juan Pedro Lopez (10 dagen maglia rosa) of Santiago Buitrago (conquistador van Lavarone) moeten zijn. 

Bora-Hansgrohe had het dan toch bij het rechte eind om niet Aleksandr Vlasov maar wel Jai Hindley te laten opdraven als kopman. De 26-jarige Rus mag zich niet al te best omringd bewijzen in zijn eerste Tour, een top vijf zal daar wel zijn hoogste goed zijn zeker?

 In 20 dagen from zero to hero …

Koen BOUWMAN overtreft dé vorige koersdag van zijn léven

 

Twee weken na zijn vrijdag de 13de heeft Koen Bouwman opnieuw toegeslagen. Nadat hij eerst zijn blauwe trui van de bergprijs beveiligde, won hij ook de rit met hoge aankomst op de Santuario di Castelmonte. Die dagzege was een halfuur onder voorbehoud omdat Koen vanop de kop naar de haakse bocht ijlde en daarbij Schmid en Vendrame abrupt maar correct de zegepas afsneed. Hamvraag: waarom de finishlijn geen eind verder voorbij dergelijke bocht getrokken?  

Tijdens de voorgaande drie weken leverde Koen Bouwman meer inspanningen dan zijn vier medevluchters samen. Van Alessandro Tonelli (slechts tweemaal in de top 50 van de daguitslag) en Attila Valter (twee keer 15de) was amper geweten of zelfs helemaal niet dat ze meededen. Andrea Vendrame sprintte zich bijna vijfmaal in de top tien maar was minder in beeld dan Mauro Schmid, die vorig jaar al een rit won in de Giro.

Jà, Koen Bouwman: from zero te hero, het is niet eens overdreven. Wie kende hem begin mei meer dan een heel klein beetje? Zij die zich van hem die ene keer herinnerden dat hij in 2017 in Tullins de derde rit in het Critérium du Dauphiné won. Ook inzake ereplaatsen was Koen allesbehalve spraakmakend. In zijn vijfde Giro vorig jaar werd hij op kousenvoeten 12de op een halfuur van Egan Bernal. En in de tussenstand van deze Giro staat Doetinchemse Koen onbedoeld 20ste op bijna een uur van Richard Carapaz.

Koen Bouwman zal geen vluchtige passant zijn maar een trage gestage bloeier van 28 jaar. Het kopmanschap zal hij wel niet meer claimen bij Jumbo-Visma, waar hij nog tot eind 2024 een contract heeft, en waar het vooral draait rond Primoz Roglic en Wout Van Aert, die er in deze Giro niet bij waren maar wel in de Tour, net als de jonge Jonas Vingegaard. 

Koen Bouwman mag zijn strooptocht hervatten in de Vuelta, die hij al driemaal anoniem uitreed waarbij hij zelfs geen enkele keer de eerste tien van de daguitslag haalde. Het is zijn vast voornemen om daar vanaf 19 augustus meer dan wat aan doen.

Sint-Martens-Bodegem, 

waar de bobo’s van de wielerbonden verstek gaven

 

Oh wat was het heerlijk vertoeven in het kleine Sint-Martens-Bodegem voor het Vlaams kampioenschap van de nieuwelingen. 

Radio Rand (de klank van het Pajottenland) zorgde voor een puike omlijsting en gunde mij de faciliteit om de good old onvolprezen Chris Baert, decennia geleden de sidekick van wijlen Julien Put op Radio 2, na vele jaren terug te zien. Daarvoor alleen al zakt een mens vanaf de kust graag diep af naar het Pajottenland, mijn favoriete koersstreek.

Bodegem-Kapelle Sportief serveerde een uitdagend parcours met enkele nijdige hellingen die verklaren waarom de afstand verrassend laag op 64 km. gehouden werd. En toch kwam er amper afscheiding en lagen de uurgemiddelden zelfs relatief laag: 36,24 km. respectievelijk 37,15 km. Het zijn nog altijd de coureurs die de koers maken en dat probeerden ze ook maar binnen de sterk genivelleerde pelotons bleek dat onbegonnen werk.

Arthur VAN DEN BOER is de snelste eerstejaars.

Het podium van de eerstejaars met van links naar rechts Thor FEYAERTS, Arthur VAN DEN BOER en Brend VAN AERSCHOT. Hugo SERIN neemt graag de honneurs waar met de heren van Bodegem-Kapelle Sportief.

Overigens is er niets fout aan een massaspurt die Arthur Van den Boer respectievelijk Louis Weyts naar het hoogste schavotje van het gigantische podium voerde.

De afwezigen hadden ongelijk en dat waren in de eerste plaats de (on)gestelde lichamen van het uitgeholde Cycling Vlaanderen en van WBV – Vlaams-Brabant (Hugo Serin was er wel!). Het bevestigt dat de koers niet hun voornaamste bekommernis is, wat dan wel? De harde werkers Robin Vanden Abeele en Massimo Van Lancker waren er gelukkig wel als ijzersterke ambassadeurs van het Vlaamse jeugdwielrennen.

Louis WEYTS wint en gooit er graag nog een lap van exposure bovenop.

Het podium van de tweedejaars met van links naar rechts Axel VAN DEN BROEK, Louis WEYTS en Thorben ALLAER. Ze hebben alle drie, net als Arthur VAN DEN BOER, affiniteit met het veldrijden.