Irish God in France

King KELLY

primus para siempre Paris-Nice

 

Zéven keer op een rij Paris-Nice winnen: Sean Kelly bewerkstelligde het vanaf 1982. Niemand deed het hem (ook in geen enkele andere koers) voor en niemand zal het hem ooit nog nadoen.

 

Parijs-Nice was er voor het eerst in 1933 met Alfons Schepers als eindwinnaar. De Tweede Wereldoorlog verdreef Paris-Nice tijdens de eerste helft van de jaren veertig. Pas vanaf 1951 stond de Koers naar de Zon steevast op de kalender met een pleiade van ronkende winnaarsnamen, onder wie zeven Belgische: Roger Decock (1951), Raymond Impanis (1954 en 1960), Fred De Bruyne (1956 en 1958), Jef Planckaert (1962), Eddy Merckx (loepzuivere hattrick vanaf 1969), Freddy Maertens (1977) en Frank Vandenbroucke (1998). 

Met vijf overwinningen (1957, 1961, 1963, 1965 en 1966) leek Jacques Anquetil de definitieve primus inter pares te zijn. Dat was gerekend zonder de waard - Sean Kelly, die vanaf 1982 een onnavolgbare zevenslager uitbouwde. De Ier was, na Eddy Merckx, le trait d’union tussen ééndagswedstrijden en de rittenkoersen.

Het was een verrassing van formaat dat de bijna 36-jarige Raymond Poulidor in 1972 en in 1973 Eddy Merckx van zijn sokkel stootte. Bernard Sainz, zijn nieuwe mentor, bezorgde hem de impulsen om als rijpe dertiger nog een mooie nazomer aan zijn carrière te breien.

Opmerkelijk dat Bernard Hinault er geen enkele keer in slaagde om Paris-Nice op zijn palmares bij te schrijven, hij bleef steken op de tweede (1978) en de derde (1984) plaats. Voor de Bretoen kwam de Koers naar de Zon en bijgevolg ook Milano-Sanremo te vroeg, in tegenstelling tot voor Laurent Fignon die de Primavera in 1988 en in 1989 won.  

Tweevoudig Tourwinnaar Jonas Vingegaard (die vorig jaar letterlijk uitviel in de vijfde etappe) is de te kloppen man in Parijs-Nice, met Juan Ayusoals grootste uitdager. Benieuwd hoeveel weerwerk DavId Gaudu, Brandon McNulty, Daniel Martinez, Lenny Martinez, Oscar Onley, Valentin Paret-Peintre, Carlos Rodriguez, Ivan Romeo, Kévin Vauquelin, …bieden. 

 

Grote afwezige is Matteo Jorgenson, de dubbele uittredende winnaar. Aangezien hij na een energieke race negende werd in de Strade Bianche past de Tweezeeënkoers hem beter dan de Koers naar de Zon.

Smaakmaker Mattias Skjelmose moet omwille van een polsletsel verstek geven.