Timothy DUPONT wint ook in de na-nazomer van zijn carrière en roept de herinnering op aan Willy PLANCKAERT 

 

 

Elke winter keert de indringende vraag terug: “Koerst Timothy Dupont nog volgend seizoen?”. 

De vraag is niet ongepast want ook op 1 november 2025 werd hij een jaartje ouder, dan al voor de 38ste keer.

Toch kreeg ik opnieuw een krachtig bevestigend antwoord.

En het is niet om zijn dagen ingevuld te krijgen of er voor spek en bonen tussen te rijden. In zijn vierde campagne voor Tarteletto-Isorex scoorde Timothy reeds eind januari: vierde in de derde rit van de Pune Grand Tour (India). En afgelopen weekend behaalde hij in de Dorpenomloop Rucphen (Ned.) naar verluidt zijn 32ste overwinning ooit, waarvan hij in 2025 (net als in 2020) bij uitzondering verstoken bleef.

Timothy hier in het spoor van David Dekker, die hij in zijn thuisland van de overwinning hield.

Timothy werd zowaar getrakteerd op een sprinttreintje met Arne Santy als perfect sluitstuk. Falen was dus not done en dat deed hij dan ook niet aan een snelheid die maximaal tot 71 per uur opliep. Let wel: we hebben het hier over een ruim 38-jarige, die met zijn kompanen tijdens een zo goed als windvrije koers eerst de kat uit de boom keek. Het is dus gepast om nogmaals te referen naar José De Cauwers quote “win maar eens een koers”. Timothy deed het in Rucphen ten koste van de ooit zo ambitieuze David Dekker (van de WorldTour afgedaald naar Beat) en de Deen Stian Rosenlund.

Deze koers (1.2) levert hem én Tarteletto-Isorex 40 punten op en men weet waarvoor dat onnder meer goed kan zijn: meer kans op een wildcard voor een begeerde deelname aan bepaalde wedstrijden. Timothy is met de komst van Jelle Harteel en van Zeno Moonen, die allebei geen doorstart kregen in het gefuseerde Lotto-Intermarché, beter omringd. De leergierige en almaar sterker wordende Arne Santy blééf. Timothy kan voor hen als rolmodel fungeren. En zijn wijze raad zal hij hen zeker niet ontzeggen. Wie weet wordt ooit hun ploegleider. Ook Iben Rommelaere en Elias Vanheel deelden in de euforie.

Nu volgt een intense Vlaamse periode met opeenvolgend de GP Vermarc in Rotselaar, Nokere Koerse, Bredene-Koksijde Classic en de GP Jean-Pierre Monseré in Roeselare maar met déze Dupont en zijn versterkte falanx is het lang niet uitgesloten, zeker niet in de Monseré, waarin hij al viermaal het podium haalde maar nog niet de hoogste trede.

 

Timothy roept bij mij de herinnering op aan de bijna 82-jarige Willy Planckaert, die in 1966 op zijn 22ste een topjaar beleefde: drie dagzeges en de definitieve groene trui in de Tour nadat hij zowel in de Ronde van Vlaanderen, Paris-Roubaix, Paris-Brussel (2de) als in Liège-Bastogne-Liège de top vijf haalde. 

50 jaar later werd Timothy met 15 uci-zeges de internationale zegekoning.

Beider pad liep hoegenaamd niet uitsluitend over rozen. Willy sukkelde door een overdaad aan competitie in zijn beginjaren met de gezondheid, Timothy doorstond meerdere zware familiale beproevingen. 

Eén en ander ontmoedigde hen niet als coureur door te gaan. Willy zong het zelfs uit tot zijn 44ste omdat zijn sponsors daarop aandrongen want hij bleef een dierbare eyecatcher.